2009/2010

...en een gelukkig nieuwjaar? Laten we het hopen.
Ik ben niet zo'n fan van terugkijken op afgelopen jaren, tenzij er alleen leuke dingen gebeurd zijn, dan wel natuurlijk. Vorig jaar rond deze tijd woog ik een stuk minder dan nu. Ik zou heel graag weer teruggaan naar dat gewicht. Maar wil ik dat ook echt als ik daarbij ook de rest krijg? De eetbuien, het niet-eten, het laxeren? Is dat echt zoveel meer waard? Of wat ik nu heb. Een gezond gewicht, een vadsig lichaam (dat dan weer wel), een redelijk normale eetlijst waarop steeds meer lekkere en 'normale' dingen tevoorschijn komen? Ik weet het niet. Voorlopig ga ik door zoals ik nu doorga. Ik weet niet of ik afval, want ik durf me niet meer te wegen, maar ik weet wel dat mijn broek ruim zit (wat niet wegneemt dat ik me dik blijf voelen). De kerst heb ik overleefd zonder eetbuien en oud & nieuw ben ik van plan ook te overleven. Ik heb al een oliebol gehad en een appelbeignet zonder een eetbui te houden. En ik ben er denk ik niet van aangekomen.
Ik moet nog 1 keer naar de startgroep en aanstaande dinsdag begin ik in de poli-groep. Een nieuw jaar, nieuwe kansen? Ik verwacht dat ze me na een paar maanden weer naar huis sturen; 'genezen'. Mijn eetpatroon wordt steeds beter en als het zo blijft gaan zoals het nu gaat dan hoef ik daar niet meer aan te werken. En achterliggende problematiek? Ja, wat is dat nu eigenlijk bij mij? Niet zoveel denk ik. Nouja, we zien het wel.
Ik ga maar eens nadenken over terugvallen. Terugvallen in zowel niet-eten als in dagelijks eetbuien. Het eerste zou ik graag willen, niet voor niets liggen al mijn veel te kleine broeken nog in de kast; sterker nog, ze hebben een ere-plaats. Eetbuien wil ik absoluut niet. Maar wat als ik die erbij cadeau krijg? Dan is het eerste ook minder verleidelijk. Ik wil graag nog 1 keer terug naar heel laag. Om het gewoon nog 1 keer te ervaren. Maar ik weet zelf ook wel dat dat niet gaat helpen, dat ik daarna nog 1 keer terug wil etc. Dat gaat 'm dus niet worden. Maar ik bewaar die broeken met een reden. Misschien moeten ze dan toch eindelijk maar eens het huis uit. Zucht.

Gefaald #9095205982098

Even laten weten dat ik alles behalve geweldig ben, dat ik een idioot ben en dat mijn teller weer op 0 staat. Sinterklaas dat overleven we wel, maar de dag erna? Ho maar. Slappeling.

...

Dan toch maar weer eens een update. Vooral omdat het niet goed voelt zo lang niets van me te laten horen en ook omdat ik het zelf ook niet fijn vind als mensen plots verdwijnen (al verdwijn ik niet hoor, ik ben er nog immer). Wat betreft eten gaat het goed. Vandaag mijn 26e eetbuivrije dag en hopelijk begin ik nu aan mijn 4e eetbuivrije weekend. Ik eet goede hoeveelheden en mis nog maar anderhalf tussendoortje voor een standaardlijst. Ik durf te varieren in beleg (al gaat dat niet altijd, maar in ieder geval zit er meer variatie in) en ik plan uitdagingen voor de toekomst. Dat de weekenden goed gaan vind ik nog het allerfijnste. Nu de weekenden goed gaan hoef ik me niet meer chagrijnig, boos en bot te gedragen, maar kan ik ook normaler reageren en spreek ik weer dingen af met vrienden (het klinkt nu alsof ik over maanden al dan niet jaren tijd praat, maar ik merk in die paar weken toch al verschil). Overigens moet er bij gezegd worden dat ik thuis nog steeds geen zonnestraaltje ben, maar dat komt dan in ieder geval niet door de eetbuien. Ik ben de laatste tijd vaak misselijk. Ik denk zelf dat het komt door de stress, ik heb namelijk een soort permanente stress. Ik weet niet hoe het komt (ja omdat ik te weinig doe voor mijn studie, maar ook als ik wel wat doe gaat het niet weg), maar het is erg irritant. Ik ben zo misselijk en zenuwachtig dat ik niet kan eten en 's avonds niet kan slapen. Dat eten doe ik wel, maar met heel veel tegenzin en het is niet omdat ik vol zit, maar omdat het gewoon echt niet gaat. Overigens is dit vaak alleen 's avonds en gek genoeg in het weekend het geval. Overdag heb ik wel honger, maar daar durf ik dan niet aan toe te geven. Verder ben ik bang voor de startgroep die maandag begint. Ik wil helemaal geen behandeling beginnen en gecontroleerd worden en ik wil niet dat het onder mijn colleges valt. Ik wil de enige vriendin die ik hier heb niet vertellen dat ik een eetgestoorde freak ben. Ik wil gewoon niet. De neiging is heel groot 'gewoon' een mailtje te sturen met 'ik kom niet, ik hoef niet meer', maar dat doe ik niet. Eindelijk maar een keer doorzetten.

Cirkel

De welbekende vicieuze cirkel. Een cirkel waar ik telkens weer in terecht kom en waar ik moeilijk uitkom. Telkens als ik denk dat het beter gaat, gaat het slechter. Ik zal dat zelf wel in de hand hebben, maar waarom lijkt het alsof ik er niets aan kan doen? De cirkel ziet er als volgt uit; ik kom uit een periode eetbuien. Langzaam maar zeker krabbel ik weer omhoog. Het lukt me om een tijdje eetbuivrij te blijven, maar het eten gaat moeizaam - ik moet gaan opbouwen. Nog voor ik goed en wel opgebouwd heb, komt de eerste eetbui, meestal gevolgd door nog een aantal. Dan wederom pak ik het op. Het besef groeit dat ik op moet bouwen; met weinig eten lok je immers eetbuien uit. Het opbouwen begint en ook dit gaat met vallen en opstaan. Dan zit ik op een voor mijn doen goede lijst en gaat het eventjes goed. Weer eetbuien, dit keer langer dan de periode ervoor. Ik probeer het op te pakken, maar met al die eetbuien erbij kom ik sowieso al aan, waarom zou ik dan nog goed moeten blijven eten? Gevolg is dat het eten weer wat minder gaat. Dan nog meer eetbuien en het rijtje begint weer opnieuw. Van weinig naar veel dus eigenlijk. Fijn. Ik zit nu in de fase na 'de goede lijst eten'. Mijn hoofdmaaltijden zijn nog altijd prima, maar het kost me moeite om het vol te houden. Ik heb steeds vaker de neiging om toch maar de helft klaar te maken, want waar is het eigenlijk goed voor? Dit zijn verder slechts gedachtes, ik doe het niet echt. Fruit vind ik weer lastig en tussendoortjes zijn er verder niet. Het stomme aan dat fruit is dat ik het ook lastig vind als ik het niet neem, immers fruit is gezond en ik moet gezond zijn, maar tegelijkertijd zijn het ook calorieen. Als ik alleen maar fruit zou eten de hele dag dan mocht ik onbeperkt, maar nu eet ik brood en avondeten dus dan mag het niet. Jammer, ik eet liever onbeperkt fruit, maar dat gaat niet gebeuren. Ik ben bang om morgen naar huis te gaan, ook al kijk ik er ergens ook naar uit. Het is en blijft eenzaam hier. Ik zie wel mensen, maar ik voel niets. Ik wil dit weekend dingen doen die me afleiden in plaats van me lusteloos voelen en me misselijk vreten. Ik wil films kijken en afspreken met vrienden. Dat ga ik maar eens doen. Valkuil is dat ik afspraken vaak afzeg als ik een eetbui gehad heb of een eetbui in de planning heb staan. Wat ik dus niet mag doen dit weekend is afspraken afzeggen, dat lijkt me duidelijk. Morgen wordt een moeilijke dag. Ik ga mijn best doen, dat ga ik echt. Ik heb al met mezelf afgesproken dat als ik iets meer eet ik dat moet accepteren en het daarbij moet laten in plaats van het tot een verpeste dag te bombarderen en me vol te vreten. Verder heb ik eindelijk weer contact gehad met mijn psycholoog van de Ursula. Hij had me de hele week al geprobeerd te bellen (overigens nadat ik vorige week zelf gebeld had, anders had ik waarschijnlijk niets gehoord), maar mijn telefoon is kapot waardoor hij mij niet kon bereiken. Uiteindelijk vandaag via de mail contact gehad. Ik vind het zo stom van mezelf, maar het feit dat hij mij meerdere mailtjes gestuurd heeft doet me goed. Heb ik nou echt zoveel aandacht nodig? Afgesproken is overigens dat hij opnieuw informatie zal doorsturen. Ik ben benieuwd, het duurt nu al zo lang (al mag ik niet klagen; er zijn mensen die al veel langer wachten). Opnieuw de gedachte; alleen red ik het ook wel/ ik heb geen problemen/ik heb het altijd al zonder hulp gedaan dus waarom heb ik nu wel hulp nodig etc. Nou, genoeg voor vandaag.

Mooie woorden

Mooie woorden bestaan niet natuurlijk. Waarschijnlijk wist iedereen behalve ikzelf ook wel dat ik me bij thuiskomt weer in het eten zou gaan baden. Mijn lichaam raak ik niet meer aan. Mijn ogen dicht als ik me om moet kleden - het liefst zou ik in deze kleren gaan slapen, dan heb ik tenminste geen kans mijn lichaam onverwacht aan te raken. Stappen vooruit? Blijkbaar niet. Mijn eetlijst volgen? Ik eet liever een stuk fruit als ontbijt. Yogales op woensdag? Kan niet doorgaan want mijn lichaam zit vol vet. Wat ik al zei, mooie woorden bestaan niet, beter laat ik die een volgende keer achterwege.

Reflectie

Heel, heel soms en dan bedoel ik ook echt heel, heel soms, kan ik naar mezelf kijken op een andere manier. Dan kijk ik naar de stappen die ik gezet heb en kijk ik naar mijn lichaam. Heel, heel soms kan ik mijn handen op mijn buik leggen en denken 'buik, jij hoort bij mij, jij mag er zijn en ik ben niets zonder jou'. Ik kan dan in de spiegel kijken en denken 'hee benen, jullie zijn niet zo dik als ik dacht en jullie beginnen te lijken op de benen die ik ooit had'. Ik kan nu niet zeggen dat het echt goed gaat, maar het gaat wel beter. Mijn eetbuien zijn niet meer dagelijks (al is de reden daarvoor natuurlijk vanzelfsprekend; het eten is thuis en ik niet) en de dagen dat ik echt Heel Weinig eet komen ook minder voor. Vandaag is mijn 10e eetbuivrije dag en ik kan zeggen dat ik daar trots op ben. Ik heb de afgelopen dagen alles gedaan om toch te eten, ondanks de stress die hoog opliep en een grote weerzin tegen eten. Ik wilde niet te weinig eten en later terugvallen in eetbuien. Mijn eten was niet zoals het hoorde te zijn, maar ik heb mijn best gedaan. Ik heb gisteren mijn eindpresentatie gehad en ondanks mijn negatieve gedachten (die erg hoog opliepen en resulteerden in een aantal dagen gevuld met tranen en gedachten in de trant van 'wat moet ik nu gaan studeren? hoe moet ik dit met de studiefinanciering regelen? hoe moet ik accepteren dat ik gefaald heb?') heb ik het verdorie gehaald. De eerste 10 studiepunten zijn binnen en ik heb het ge-haald. Gehaald met een 7.5. De stress begint nu langzaam van me af te vallen, maar het is er nog steeds. Nog steeds ben ik misselijk en zenuwachtig en het lukt mijn lichaam nog niet om tot rust te komen. Vandaag ga ik weer naar huis en ik wil mijn lijst oppakken en goed eten en geen eetbui houden. Want werkelijk, wat brengt mij dat? Waar brengt mij dat? Juist ja, terug bij af. Ik heb afgelopen weekend mogen ervaren (en nee dat was niet prettig) dat ik kan voelen. Even uit mijn apatische rol. Als ik nu weer ga eten stopt ook het voelen en wat kan ik dan? Zo kom ik nooit verder. Ik wil graag naar huis en ik wil graag rust nemen. Maandag begint mijn volgende kwartaal, maar tot die tijd rust.

Dan maar eens positief

Dit weekend verliep als het vorige. Er lijkt geen einde aan te komen. Ik probeer mijn lichaam te kalmeren met laxetieve thee en rennies, maar dit lijkt alleen maar averechts te werken. Gisterenavond voelde ik me heel erg ziek. Het was weer alsof ik teveel laxeerpillen geslikt had, alleen had ik dat niet gedaan. Ik lag al in bed, maar moest er weer uit omdat het anders niet goed zou gaan. Geijsbeerd in mijn kamer, maar dat hielp ook niet. In snelpas naar de badkamer. Daar rustig blijven en in de wc-pot staren. Ademhalen en puffen en kreunen en alles om maar niet te hoeven overgeven. Trillen en klappertanden en me heel slecht voelen, maar dan wordt het minder. Mijn kaken kunnen weer los van elkaar, het ademhalen gaat wat frequenter en ik word weer rustig; 'ik heb het overleefd, maar laat dit een les zijn' dacht ik. Vandaag heb ik me weer laten gaan en ben ik weer misselijk geworden. Mijn lichaam trekt het niet meer. Het kan blijkbaar niet veel meer hebben en dat is fijn, want ik ook niet. Hier laat ik het verder bij, want anders klopt mijn titel niet.

Ik moet eens wat meer naar de positieve dingen kijken. Lastig, want ik zie weinig positiefs op dit moment. Vorige week was er bij bouwkunde een brandoefening en moesten we naar buiten. Daar waren kraampjes en er werd warme chocolademelk met koekjes uitgedeeld. Ik dacht eigenlijk dat er ook koffie was en wilde gewoon een kopje zwarte koffie met niks. Eenmaal dichterbij zag ik dat er alleen maar warme chocolademelk was. Eigenlijk had ik al de hele week zin in warme chocolademelk, maar het stond al tijden op de 'verboden-producten-lijst'. Toen besloot ik dat ik het beter nu kon nemen, dan in het weekend als mijn dag toch al verpest zou zijn. Ik keek om me heen en de hele faculteit zat warme chocolademelk te drinken. Wat maakt mij verdorie zo anders dat ik hier nu zo moeilijk over doe? Zo moeilijk is het niet, hand naar de knop, bekertje eronder, koekje pakken (ja een 'veilige' waarvan ik de calorieen weet - hoe triest is dat) en achter de rest aanlopen. Het is lekker. Ik denk na over hoe ik dit kan compenseren, maar laat het dan rusten. Het is goed zo, de rest gaat nu ook niet een magere avondmaaltijd klaarmaken en zonder tussendoortje naar bed omdat ze net warme chocolademelk gedronken hebben dus jij ook niet. Gerelativeerd. Dat lijkt me positief.
Een ander positief ding dat verstopt is onder een grote negatieve laag is dat ik gisteren tijdens de wekelijkse lunch-in-de-stad met mijn ouders niet ben doorgeslagen. Normaal hou ik natuurlijk ook geen eetbui in een cafe, maar ik neem wel meer dan mijn gevoel aan kan en meer dan mijn lijst wil bevatten. Ik wil het ook niet nemen omdat ik het lekker vind, maar omdat de dooreetdrang zo groot is. Gisteren heb ik de lunch goed afgesloten en ging met een positief gevoel weg. Dat mijn dag daarna behoorlijk mis liep, is een ander verhaal.
Tot zover mijn positiviteit. Het is niet veel, maar het is wel iets.

Waardeloos

Ja zo gaat het nu. Niet alleen met mij, maar vooral met het eten. Als is er natuurlijk niet veel verschil tussen het slecht gaan met eten en het slecht gaan met mij. Het een hangt samen met het ander. Maar het gaat dus slecht. Ik zou het zelf graag Heel Erg Slecht willen noemen, maar het kan altijd erger. Ik heb drang naar alles wat verkeerd is. Ik heb zin om te braken, maar dat durf ik (gelukkig/helaas) niet. Ik heb zin om mij pijn te doen en dat durf ik wel, maar mijn verstand is sterk en zegt dat dat al helemaal niets op lost. Ik heb ook zin om flink veel laxeerpillen te slikken, me even heel rot te voelen, maar dat daarna die walgelijke, vette buik iets minder bol en opgeblazen is. Dat laatste kan ik nu niet doen, want de winkel is dicht. Ik heb in mijn behandelplan bij de Ursula niets gezet met betrekking tot de laxeerpillen. Hij (de klinische psycholoog) vroeg of ik dat wilde, maar ik zei dat dat toch nooit meer ging gebeuren. Ik weet het ook niet, misschien had ik toen wel gelijk en ga ik er ook nooit meer aan beginnen, maar de drempel is toch weer iets lager (nog steeds erg hoog overigens, maar lager). De laxetieve thee zit alweer in mijn weekendtas naar Delft - voor het geval dat. Het helpt toch voor geen meter, ik wil van dat ranzige vieze eten in mijn maag af, maar het blijft lekker zitten waar het zit en maakt grote vethompen op mijn lichaam. Wat zeg ik? Mijn lichaam is al een grote vethomp. Ik heb zin om met eten te stoppen, mijn mooie lijst van vorige week in de prullebak te gooien en lekker te gaan minderen. Weg met dat vieze eten. Ik heb niets maar dan ook echt niets gedaan dit weekend. Gevroten als een vies vet varken. Dat wel. Ik zei ooit dat ik mijn lichaam wilde accepteren, maar dat wil ik helemaal niet. Niet dit lichaam. Ik heb de hele ochtend foto's gekeken van vroeger. Uit mijn 'anorexiaperiode' (Nu achteraf zie ik er helemaal niet zo dun uit als ik dacht. Ik zie zelfs dikke benen. Bah) en van langer geleden. Nog nooit ben ik zo dik geweest als nu. Ik wil dun, dunner, dunst. Ik wil weer ribben en schouderbotten en ruggengraten. Voelen dat mijn botten uitsteken en daar in ieder geval geen vet zit. Ik heb op zaterdagochtend portiezakjes volkoren pasta gemaakt voor in Delft, maar die wil ik nu echt niet meer eten. Gadverredamme, nog dikker worden?! Dinsdagavond willen mijn ouders met mij uiteten. Ik wil niet, ik wil echt niet. Ik zou willen dat de tijd stil stond, mijn lichaam dun was en ik gelukkig. Dat zou fijn zijn.

Wederom een update

Nu heb ik echt lang niet geschreven dus wordt het tijd. Ik ben bezig mijn eetpatroon op te bouwen. Ik zit nu nog 1 tussendoortje verwijderd van een standaardlijst. Hij is nog niet helemaal perfect en er zijn nog genoeg dingen waar aan geschaafd kan worden, maar voor nu is het goed. Ik vind het veel, maar ik weet dat een eetbui Veel Meer is. Ik voel me goed omdat ik gezond eet, al kan het altijd gezonder. En minder. Maar daar geef ik niet aan toe. Niet afgelopen weekend, maar het weekend daarvoor was ik ook 1 van de 3 dagen eetbuivrij. Dit weekend heb ik het helaas to-taal verpest. Typisch natuurlijk dat zoiets gebeurt net wanneer ik mijn lijst opgehoogd heb en eindelijk echt goed lijk te eten. Vorige week vrijdag heeft de eetgestoorde vriendin een overdosis genomen. Niet een overdosis waar je dood van gaat, maar wel een overdosis waar je ziek van wordt. Een overdosis niet omdat ze niet meer wilde leven, maar een overdosis omdat de druk van de studie 'teveel' werd. Een overdosis omdat ze zoveel makkelijker wegrent dan dingen aangaat. Altijd rent ze weg, doet alsof er niks aan de hand is en steekt haar kop in het zand. Stik, denk ik dan. Godver zeg, wat moet ik hier mee?! Waarom vertelt ze mij deze dingen waar ik niks mee kan? Als ik haar kon helpen had ik het allang gedaan. Ik vertel haar keer op keer op keer dezelfde dingen, maar ze wil niet luisteren (ze rent liever weg). Jammer dan, niet mijn probleem. Maar dat is niet zo. Ik maak me wel zorgen en ik vertel haar de dingen die ik al honderd keer gezegd had nog zo'n honderd keer. Ik ga door en zorg ook voor haar. Ze gaat waarschijnlijk met bouwkunde stoppen. Het zij zo. Verder weet ik niet wat ik nog meer kan vertellen. Ik heb vandaag naar de Ursula gebeld (ze zouden me 3 weken geleden al bellen) en daar ben ik niet veel wijzer van geworden. Ik ben zo boos op de Ursula. Ze willen me gewoon niet helpen. Nou, laat maar dan, ik zoek het zelf wel uit. Het volgen van mijn eetlijst gaat met moeite. Ik leef van eetmoment tot eetmoment en ben heel erg bang voor eetbuien (want ik heb nu ook echt eten in huis en dat vind ik heel eng). Genoeg voor een (korte voor mijn doen) update!

Update

Even weer eens updaten. Ik heb voor mijn gevoel al lange tijd niet meer geschreven. Ik weet ook eigenlijk niet wat ik moet schrijven. Dit weekend heb ik in plaats van 3 dagen eetbuien, 2 dagen eetbuien gehad. Een minieme stap vooruit. Toch voelde het niet echt goed. Het was vooral een strijd tussen de gedachten 'mijn dag is verpest, mijn dag is verpest' en 'rustig, je dag is niet verpest, je hebt normaal gegeten'. Gedachte 2 heeft die dag de overhand genomen, maar was de volgende dag weer ver te zoeken. De eerste 3 dagen in Delft zijn goed gegaan. Ik heb mijn lijst opgebouwd (of nouja, 1 boterham erbij en niet terugvallen in slecht avondeten, maar redelijk 'normaal' eten) en heb dat goed volgehouden. Ik weet nog niet zeker waarom ik in verleden tijd praat - vandaag is nog niet verpest, hou ik me wederom voor. Objectief gezien heb ik te weinig gegeten. Subjectief gezien heb ik lopen vreten. Ik voel me een koe. Het avondeten zit er nu op, maar ik voel me slecht. Om 8 uur mag ik nog een schaaltje magere yoghurt met een banaan en dan zit het erop. Relativeren is wat me nu te wachten staat. Wat ik 'extra' gegeten heb is een schaaltje magere yoghurt en als ik vanavond die banaan neem, een extra struk fruit. Is dit een misdaad? Nee. Kom ik hier kilo's van aan? Ik hoop het niet. Waarom maak ik er dan zo'n probleem van? Wederom geen idee. Een positief punt is dat ik de supermarkt gelaten heb voor wat het was. En de markt. Ik had ontzettende eetbuidrang vanmiddag en als het aan de eetbuidrang lag had ik de hele bakkerskraam op de markt leeggekocht en ook nog die van de AH. Uiteindelijk heb ik niets lekkers gekocht natuurlijk. Toch is dit niet hoe ik het wil - uiteindelijk dan. Ondanks het feit dat ik zo graag wil afvallen en zo graag mager wil zijn (dit gevoel werd gisteravond weer bevestigd toen ik bij het concert van Orka ft. Yann Tiersen een meisje zag dat - helaas voor haar - overduidelijk anorexia had). Ik word de laatste tijd steeds meer getriggerd door allerlei loslopende mensen. Ik word gek van mezelf. Mijn eetgestoordenradar draait overuren. Ik had vanaf mijn eerste week al een vaag vermoeden dat een huisgenootje wel heel erg gezond at. Niet per se calorieloos, maar wel gezond. Het viel me op. Het kwam enigzins als een opluchting toen ik zag dat ze ook een voorraad koekjes en chocola had - blijkbaar is ze toch nog normaal. Echter bleek dit niet helemaal terecht. Een paar weken geleden bleef een vriendin van haar eten (bij haar - we eten niet samen) en huisgenoot vertelde me dat zij 'eetproblemen' heeft. Ik kon hier totaal niet mee omgaan; nog iemand met eetproblemen in huis? Wat voor eetproblemen dan? En is ze mager? Dit dacht ik allemaal, ik vroeg het niet. Ik was blij verrast toen het meisje aan de deur een normaal postuur had. Het slaat natuurlijk nergens op, maar toch. Later heb ik het er nog met mijn huisgenoot over gehad en toen kwam de aap uit de mouw - zij heeft ook anorexia gehad, maar verklaart zichzelf nu genezen. Hoe kan dat nou?! Hoe kan het dat er zoveel eetgestoorde mensen in mijn omgeving zijn? Ik heb toen zelf ook toegegeven dat eten niet helemaal mijn ding is en tegelijkertijd juist wel. Ergens heb ik het gevoel dat zij het niet begrijpt, ondanks dat ze zelf ook ziek is geweest. Ze is er al jaren vanaf en dat maakt niets uit natuurlijk, maar zij was heel jong en moest afvallen voor de sport die ze deed (ritmische gym). Ik moest niet afvallen, maar wilde afvallen. Ik moest aankomen, maar wilde niet aankomen. Kwam toch aan omdat ik controle verloor. Zij gaf aan de controle nooit verloren te hebben, maar vanzelf meer ging eten. Maakt verder ook niet uit. Ik ben nog steeds lusteloos. Ik weet niet wat ik met mezelf aanmoet. Ik doe niks en ik hoor zoveel te doen. De ursula belde vandaag (denk ik; het was een onbekend nummer), maar ik was er niet en kon dus niet opnemen. Ik heb het gehad met de Ursula. Telkens als ze zeggen dat ze gaan bellen, bellen ze niet. Ik heb ook geen behoefte meer aan groepstherapie. Ik heb er geen tijd voor en geen zin in. Ik wil misschien wel individuele therapie hier in Delft, maar mezelf kennende vraag ik me af of ik dat uiteindelijk door kan zetten. Ik zal vast weer te snel zeggen geen klik te voelen met de therapeute. Wat ben ik vermoeiend.

Huilen II

Het gaat hier niet goed. Ik voel me leeg en lusteloos. Ik heb gevoel maar het zit zo diep dat ik er moeilijk bij kan. Ik kan me niet concentreren. Ik moet veel doen voor deze week, maar ben nog niet begonnen. Het beginnen kost me moeite, alles kost me moeite. Ik heb gisteren een eetbui gehad en vandaag weer. Ik ben er verdomme zelfs voor naar de winkel geweest. Ik heb mijn lijst opgehoogd, mezelf uitgedaagd (en nee niet teveel in 1 keer; ik heb 20+-kaas op mijn brood gedaan en een fatsoenlijke avondmaaltijd gekookt) en dan juist gaat het mis. Ik ben mijn motivatie totaal kwijt. Ik heb zin om met alles te stoppen. Even een time-out op het leven, maar zo makkelijk gaat het niet. Dus morgen eet ik gewoon weer mijn normale ontbijt, sta ik om 5 uur op om de dingen te doen die ik nog moest doen van de rest van de week, ga ik naar de faculteit en blijf daar waarschijnlijk tot laat en dan is het wel weer genoeg geweest. Dan nog 1 drukke en chaotische dag en dan is het weekend. Een weekend waarin ik me voor de verandering niet over wil geven aan eetbuien, maar eens keihard ga vechten - in mijn hoofd geef ik het langzaam op, ik wil niet meer.

Huilen

Tranen met tuiten ja. Ik weet niet wat me overkomt. Of eigenlijk wel. Ik heb een (subjectieve) eetbui gehad. Ik voel me er vreselijk over. Walgelijk smerig vies. Ga zo maar door. Ik heb het gevoel niet gezien te worden. Ik voel me eenzaam. Ik voel me mislukt. Lelijk en dik. Maar vooral heel alleen. Ik zit hier nu alleen op mijn kamer en ik voel me rot rot rot. Ik probeer mijn huilen in te houden en de snikken te onderdrukken aangezien dit huis erg gehorig is, maar het lukt me niet. Ik wil naar huis.

Dubbelleven

Ik word echt stapelgek van mezelf. Ik zie mezelf de laatste dagen steeds meer van een afstandje en ik haat mezelf. Ik kies gewoon voor mijn eetstoornis. Ik zie weinig vechtlust, ik zie iemand die wanhopig vasthoudt aan het beetje controle dat ze heeft. Ik zit in exact dezelfde situatie als een jaar terug. Ik was toen ook exact 20 kilo lichter (klein zuchtje van verlangen), maar dat doet er even niet toe. Doordeweeks in Delft lukt het me niet om ook maar een lijst te eten die in de buurt komt van volwaardig. Ik kan er niks van en ik lijk er ook geen moeite voor te doen. Ik eet weinig en ik doe er niks aan. Vrijdagavond kom ik thuis en ben ik eigenlijk haast blij dat ik weer eten moet. Gemengde gevoelens. Ik wil geen eetbui, maar plan er toch een. En nog een en nog een. Alle dagen zijn volgepland met eetbuien waardoor het weekend eigenlijk helemaal niet leuk en ontspannend is. Dan is het zondagavond en ga ik weer terug naar 'huis'. Bomvol met naar mijn mening genoeg voorraad voor de rest van de week. Eenmaal in Delft kom ik in een geheel andere situatie. Ik durf en wil niets meer eten. Afgelopen week was ik ziek en heb daar enigzins misbruik van gemaakt door - ondanks een aanwezig hongergevoel - zo min mogelijk te eten en als supersmoes mijn ziekheid te gebruiken. Overdag ben ik vrolijk en levendig, maak grapjes en praat mee met de rest. Tegelijkertijd zit ik als een debiele freak iedereen te observeren. Hoe ziet iedereen eruit, hoeveel eten zij, wat eten zij, waarom eet ik dit niet etc. etc. Vrijdagavond thuis ben ik weer chagrijnig en vooral moe. Heel moe. Uitgeput was ik afgelopen vrijdag. Ondanks luid protest van mijn lichaam toch nog een eetbui gehouden. Ik voel me beroerd en de enige reden dat ik mijn eten binnenhoud is omdat ik zo verdomd bang ben om over te geven. De ene rennie na de andere, paracetamol, aspirine alles gaat erin om maar te voorkomen dat ik mijn eten moet uitkotsen. Ik ben er weer zo bang voor. Vorig jaar was ik moedig en ging ik de confrontatie met de wc nog wel aan. Ik hing erboven en stak die rotvinger nog wel in m'n keel. Dat was pas het moment dat ik afhaakte. Nu ben ik bang om alleen al te hangen en vooral bang omdat de kans op overgeven volgens mij echt groot is. Ik haat die tegenstrijdigheid. Als eeuwige lafaard heb ik vanochtend maar weer wat laxetieve thee gedronken. Natuurlijk valt het in het niet bij de hoeveelheden laxeerpillen die ik slikte, maar toch baal ik ook hier weer van. Het zijn gewoon een heleboel stappen achteruit in plaats van vooruit. Dat ik na al die tijd nog geen steek verder ben. Ik was zaterdag weer afgevallen en dat voelde zo verdomd goed. Zelfs na die eetbui van vrijdagavond woog ik lichter dan ik in tijden gewogen heb (nog steeds niet 'licht' en nog steeds 'zwaar', het scheelt ook echt een paar ons met een gewicht dat ik wel vaker gewogen heb de afgelopen maanden, maar toch). Natuurlijk ben ik nu alweer kilo's aangekomen, maar het deed me ergens goed. Verder heb ik donderdagmiddag een gesprek bij de Ursula. Ik ben benieuwd. Ik denk niet dat ze me iets boeiends gaan vertellen. Ik denk dat ze denken dat het met mij wel goed gaat en dat ik het alleen wel red. Misschien is dat gewoon zo en moet ik ophouden me zo irritant aan te stellen.

Thuis

Week 1 van het studeren zit erop en ik ben weer thuis. Mijn buik puilt uit, ik ben misselijk en ik voel me als een faler, maar ik hoop dat dit later op de dag weg zal gaan. Dat ik bij thuiskomst (gisteravond dus) een eetbui zou krijgen was helaas te verwachten en zelfs gepland. Op mezelf wonen gaat tot nu toe nog niet bepaald van een leien dakje. De boterhammen kan ik smeren. De boterhammen kan ik kopen, invriezen en mezelf uiteindelijk toestaan - brood heb je nodig, dit mag je echt eten. Maar wat is avondeten lastig. Ik wil niet elke dag naar de supermarkt om weer elke dag honderd keer langs dezelfde producten te lopen, alles vast te pakken en om te draaien (o dus zoveel calorieen zitten er daarin) en vervolgens weer terug te leggen. Ik wil niet thuiskomen met een bak tomaten en een zak wokgroente. Ik wil thuiskomen met voldoende. Een maaltijd die ik op mag eten, die gezond en lekker is. Maar het is me niet gelukt deze week. Ik was zo bang om aan te komen. Mijn broek ging losser zitten, omdat ik naar eigen zeggen deze week ben afgevallen en dat voelde zo goed, ik kon nu niet meer gaan eten. De broek zou dan strakker gaan zitten en ik zou weer nog dikker gaan worden, nog dikker en dikker en dikker! Dat ik gisteravond een eetbui kreeg. Ja. Dat was dus gepland. Ik begon met fruit, maar wist dat deze (fictieve eigenlijk, ik had al een broodje als avondeten gegeten in de trein samen met mjn moeder) honger niet gestild zou worden. Uiteindelijk heb ik zoals bij elke eetbui alles voor 'de laatste keer' gegeten. Jaja. Meteen besloot ik dat er nog zoveel meer was dat ik ook moest en zou en wilde eten, maar dat we niet thuis hadden. 'Nou dan moet ik morgen ook maar een eetbui houden'. Dat ga ik dus niet doen. Ik heb er een nacht over geslapen en dat wil ik niet. Ik ga goed eten vandaag. Ik ben thuis dus het is lastig. Het is zaterdag en vandaag worden er weekboodschappen gedaan. Een perfecte dag om meteen de kasten te plunderen. Maar dat ga ik niet doen. Ik ga mijzelf dingen toestaan. Ik heb al de hele week ontzettende zin in pepernoten - in Delft ben ik er met een boog omheen gelopen - ik wil proberen mijzelf een schaaltje toe te staan vandaag. Het gaat lukken. Ik wil beter worden, ik wil gezond worden en ik wil normaal kunnen eten.

Verder is mijn studie zwaar en vermoeiend, maar wel leuk. Daar ben ik blij om, want ik was echt bang een verkeerde keuze te hebben gemaakt. Ik ben nog steeds bang. Bang dat ze me niet goed gaan vinden, bang dat ik ook echt slecht ben, bang om alleen te staan en te eindigen, maar sommige angsten horen er nu eenmaal bij. Ik heb nieuwe mensen ontmoet en echt alleen ben ik niet. Toch sluit ik me graag op en zorg ik dat ik uiteindelijk alleen ben. Waarom die tegenstrijdigheid?! Ik voel de laatste tijd opeens een behoefte naar liefde. Ik wil ook liefde. Ik wil liefde ontvangen en geven. Momenteel zijn al mijn vriendinnen bezig met vriendjes of jongens en ik val daar buiten. Vroeger vond ik zo iemand leuk en was dan bereid van mijn kant ook iets te laten merken. Nu ben ik bang om verliefd te worden en bang om van iemand te houden. Daarbuiten ben ik ervan overtuigd dat niemand mij wil en niemand van mij zal houden. Pijnlijk.

Intake

Gisteren had ik mijn intakegesprek bij de Ursula. Gisteren was ik erg verdrietig en wilde ik een negatieve post plaatsen, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan. Ik zal bij het begin beginnen. Gisterochtend vertrok ik met de trein naar Den Haag. Eenmaal aangekomen werd ik gebeld door de Ursula. 'Degene met wie jij een afspraak hebt is ziek en er is niemand anders die het gesprek kan overnemen.' Dat is niet echt iets dat je wil horen als je net 2,5 uur in de trein gezeten hebt. 'Maar wanneer heb ik dan mijn intakegesprek?' 'O, kom je voor een intake, zeg dat dan meteen, ik zoek meteen iemand die het gesprek kan houden' Nou goed, beter laat dan nooit. Ik dacht dat een intake meer wat gebabbel zou zijn, maar het bleek gewoon een vragenvuur te zijn. De vragenlijst die ik eerder al had ingevuld, maar dan mondeling. Ik heb overal eerlijk op geantwoord en we zijn mijn hele 'geschiedenis' langs gegaan. Uitkomst; poliklinisch. Poliklinisch. Anderhalf uur per week. Dat is nog minder dan de zelfhulpgroep. Maar misschien is het wel veel beter en wordt er in anderhalf uur tijd veel meer bereikt. Goed, anderhalf uur per week dus. Ik weet eigenlijk niet waar ik me zo druk om maak. Ik kan ook niet langer dan anderhalf uur per week. Ik ben degene die 5 dagen per week gaat studeren. Ik heb gewoon geen tijd voor meer dan een poliklinische behandeling. Het is meer de naam. Poliklinisch. Het zal wel niet slecht met mij gaan, ik kan het met anderhalf uur per week wel af. Meer heb ik niet nodig. Ik red het wel. Overigens, voor ik uberhaupt in de poliklinische groep kom moet ik eerst in de startgroep - de basis leren. Fijn. Direct na mijn intakegesprek ging ik naar de AH to go. Veel eten, dat wil ik nu. Uiteindelijk heb ik 1 broodje gekocht wat overigens op dat moment echt als veel voelde. In de trein voelde ik me boos en verdrietig (aansteller) en besloot ik bij thuiskomst een eetbui te houden (is lang niet voorgekomen zo'n echt geplande eetbui); ik was toch alleen thuis. Ik heb gegeten tot ik misselijk werd en in plaats van mijn lichaam te laten overgeven heb ik een heleboel rennies geslikt - teveel angst om over te geven (hoe krom). Even was inderdaad dat nare en verdrietige gevoel weg, maar toen kwam het weer terug. De rest van de dag verliep zo: huilen eten huilen eten enz. Gelukkig werd het allebei minder. Mijn ogen deden pijn, mijn buik puilde uit. Vandaag ga ik er weer voor. Ik wil niks overslaan. Ik wil mijn lijst volgen. Ik ga mijn lijst volgen.

Over Lowlands. Het was best leuk, maar niet mijn ding. Te massaal, te druk, te vies en teveel dronken mensen naar mijn mening. Wel heb ik mooie muziek geluisterd en dat is fijn. Wat betreft eten is het daar niet bepaald goed gegaan. Ik heb 2 dagen mijn lunch overgeslagen en 1 dag mijn lunch en avondeten. 'Oeps'.

Gefaald

13 Dagen eetbuivrij geweest en nu alweer 2 dagen met eetbuien. Ik voel me dik en moe. De introductie was vermoeiend en vooral in het begin had ik heel veel heimwee. Het was lastig om me groot te houden en tegelijkertijd sociaal te doen, nieuwe mensen te ontmoeten. Ik heb dan ook niet superveel nieuwe mensen ontmoet. Ik ben veel bezig geweest met zorgen voor mijn vriendin (die ene eetgestoorde) aangezien zij ook veel dipmomentjes had. Vanaf dat moment had ik eigenlijk ook geen tijd meer om met mezelf bezig te zijn. Ik heb me impulsief aangemeld bij een roei(studenten)vereniging en voelde me helemaal 'de student'. Ik had nog niet veel gegeten die dag dus een biertje (aangeboden door een leuke student van de roeivereniging) ging er ook wel in. Daarna heb ik me meteen aangemeld, maar de volgende dag had ik alweer spijt. Roeien. Dan val je vast weleens in het water dan moet je vast weleens een bikini aan. Nee, dat wil ik niet. Ik wil sowieso niet dat mensen mijn lichaam zien. Ik ben ook bang om een heleboel nieuwe mensen te ontmoeten omdat ik denk dat ze me allemaal lelijk zullen vinden en niet met me om willen gaan. Vandaag heb ik me alweer afgemeld. Ik moet eigenlijk vandaag naar lowlands, maar ik heb geen zin. Ik heb net een eetbui gehouden, vanochtend al in huilen uitgebarsten, ik ga liever morgen. Blijkbaar kunnen mijn vrienden daar geen rekening mee houden en moeten we vandaag gaan dus ook ik zal straks de trein wel ingaan. Mijn dikke lijf, mijn karige spullen en ik. Op naar Lowlands. Maandagochtend om 5 over half 8 ('s ochtends) neem ik de trein naar Leidschendam. Intake. Leuk. Ik kijk er nu al naar uit. Zucht.

Geen titel

Ik ga zometeen naar Delft en blijf daar t/m woensdag of donderdag. Daarna kom ik thuis en ga ik meteen weg naar Lowlands. Eerst studie-introductie en dan die van de hele universiteit.
Ik vind het niet zo leuk om te zeggen, maar ik zie er echt enorm tegenop. Sinds dinsdag ben ik echt veel te emotioneel en als ik er alleen al aan denk moet ik al huilen. Een voordeel is misschien dat het dan toch alleen maar mee kan vallen? Ik heb wel besloten als ik het echt niet trek eerder naar huis te gaan (die woensdag dus bijvoorbeeld). Ik heb zelfs geen zin meer in Lowlands. Bleh, ik baal echt van mezelf. Wel ben ik vandaag een week eetbuivrij. Woe-hoe. Ik ben nog steeds dik en vadsig. Nouja. De positiviteit is ver te zoeken. Tot over een boel daagjes! Ik denk aan jullie!

Zomergroep

Zomergroep. Ja, dat ging niet zo goed. Vanaf het moment dat ik de groepsruimte instapte voelde ik me niet goed. Zenuwachtig en veel spanning. Ik dacht, misschien moet ik even wennen. Er waren veel mensen, de hele ruimte was gevuld. Een paar nieuwe gezichten, maar de meeste bekend. Iemand begon met praten en werd aangevuld door de rest. Oke, het gaat nog, ik volg het nog. Het gesprek duurde maar en het duurde maar. Mijn zenuwen werden steeds erger. Pauze. Rust. Ik nam een groot glas water en dit hielp echt, voor dat moment dan. We moesten weer verder. Er werd meer en meer gepraat. Dingen die herkenbaar waren, maar vooral veel dingen die mij niets zeiden. Wat dat betreft weinig confrontatie en herkenning deze avond. Wel een heleboel spanning. Zoveel spanning dat ik echt weg moest. Ik wil en moet weg hier. Dat dacht ik, maar ik kon natuurlijk niet weg. Ik ben blijven zitten tot het einde. Ik werd misselijk van de zenuwen en toen er gevraagd werd hoe de avond verlopen was stortte een groepsgenootje van mij in. Precies zoals ik me voelde. Ze zei niets en huilde alleen maar en alle aandacht ging uiteraard naar haar (terecht hoor; het klinkt verwijtend, maar zo bedoel ik het niet). Toen er aan mij gevraagd werd hoe het was zei ik slechts 'oke hoor';ik wilde geen aandacht naar mij trekken en bovendien ging het met mij toch duidelijk beter dan met mijn groepsgenoot. Ik moest alleen reizen want mijn groeps- en reisgenootje was dus zojuist ingestort en zou naar huis gebracht worden. In de trein trok ik het echt niet meer. Mijn hart zat in mijn keel, ik was misselijk en ik kon elk moment in tranen uitbarsten. Nog even volhouden, hield ik mezelf voor, straks mag je huilen zoveel als je wilt. Minuten leken uren, maar eindelijk kwam ik dan op het station aan. Mijn moeder haalde me op en zat de hele reis terug te zeuren over mijn kamer (die ik nog steeds niet heb) in Delft. Dat ik me niet goed voelde viel haar blijkbaar niet op. Eenmaal thuis moest ik gedwongen op zoek gaan naar nieuwe kamers om op te reageren. Ik begon een beetje te snauwen en voor ik het wist was ik weer het zoveelste probleem en moest en zou ik weten dat zij zich zo slecht voelde. JA MAM IK VOEL ME OOK SLECHT, STERKER NOG IK HEB ME IN GEEN TIJDEN ZO SLECHT GEVOELD! Eindelijk rust. Geen echte rust, want mijn lichaam is nog zo gespannen. Een warme plens over mijn wangen, maar daar blijft het bij. De huilbui is er niet uitgekomen. Met eten gaat het verder niet goed. Ik eet te weinig en heb vandaag mijn avondeten overgeslagen.

Ik blog lekker verder

Het gaat eigenlijk best goed. Ik ben nu (ik ga zo slapen) 3 dagen eetbuivrij en dat voelt goed. Verder heb ik wel moeite genoeg te eten. Ik voel me dik en wil graag afvallen, maar dwing mezelf daar niet aan te denken omdat dat me dat toch niet gaat helpen (op dit moment). Vanochtend kreeg ik opeens ontzettende weegdrang. Ik wilde graag zien hoeveel ik al afgevallen was, of ik uberhaupt afgevallen was. Ik heb me al meer dan 3 weken niet gewogen en ik weet niet echt hoeveel ik daarvoor woog dus het zou altijd vaag blijven, maar een getal zegt wel iets natuurlijk. Toch heb ik uiteindelijk, na een aantal keren de weegschaal aan- en uitgetrapt - wij hebben thuis een digitale - te hebben, besloten niet te gaan wegen. Wat er ook stond het zou toch nooit goed zijn. Ik kan niet in 2 dagen 10 kilo afvallen en zelfs dan vraag ik me af of ik echt tevreden zou zijn. Ik voel me niet echt lichter en het is ook niet echt te zien dus waar ik me hier in godsnaam druk om? Op dit moment heb ik vooral moeite met tussendoortjes. Fruit is oke, maar aan de andere kant is fruit opeens in calorieen veranderd. Dat was het natuurlijk wel toen ik anorexia had, maar toen ik echt grote hoeveelheden fruit (ter vervanging van brood) ging eten zag ik het echt alleen als maagvulling. Nu zijn het weer calorieen waarvan ik niet weet hoe en wanneer ik ze moet inplannen. Het komt erop neer dat die verdomde tussendoortjes me weer moeilijkheden bezorgen. Op zich kan ik het nu wel, maar ik heb er wel rare regels voor. Het tussendoortje moet bij voorkeur wat calorieen betreft veilig zijn, maar wat uiterlijk betreft niet. Ik kan echt niet omgaan met evergreens en fruitkicks. Best stom eigenlijk. In plaats daarvan heb ik dus een veilige variant van de chocolat chip cookie. Grote tussendoortjes kan ik ook best eten (afhankelijk van stemming en gevoel), maar ook daar zijn weer uitzonderingen. Waar ik ook moeite mee heb zijn koekjes van bijvoorbeeld 25 kcal, wat moet je daarmee? Hoeveel moet je daarvan eten voor het 1 goed tussendoortje is? Meestal gaat dat bij mij verkeerd, omdat ik me bij 2 al een vreetzak voel (niet om de calorieen hoor, maar om de hoeveelheid). Dat zijn dus dingetjes waar ik nog aan moet werken. Voor de rest ga ik morgenochtend weer hardlopen en daar heb ik opzich best zin in.

Eetbui

De laatste hap glijdt door mijn keel. Als het er zo makkelijk in gaat gaat het er vast ook makkelijk uit. Ik denk aan mijn ouders beneden, mijn broertje in zijn kamer. Ik denk aan de wc en de douche. Een vlaag van misselijkheid overvalt me. Een gevoel van woede. Vies vet walgelijk goor ranzig ding dat jij bent. Ik sla mijn hoofd tegen de stoel, mijn vuist tegen mijn hoofd. En dan nog eens en nog eens. Tranen stromen over mijn wangen. Eindelijk kan ik weer huilen, o god ik huil. Maar de pijn houdt niet op. Ik zoek wanhopig naar een manier om mijzelf pijn te doen, maar ik zie niets, ik vind niks. Gespannen. Al mijn spiertjes trekken samen en ik wil ergens in knijpen, mijzelf knijpen. Ik knijp hard. Ik wil niet meer. Ik wil echt niet meer.

Terug van weggeweest

Daar was ik weer. Met gemengde gevoelens; ik ben blij dat ik weer thuis ben - ik heb de dagen afgeteld (slechte eigenschap; in principe heeft het niets te maken met de (niet-)leukheid van de vakantie) - maar hoe moet ik nu verder? Ik pak alles natuurlijk gewoon weer op. Ik ga verder waar ik gebleven was. Ik maakte meteen aan het begin van de vakantie al een domme fout. Ik was in de veronderstelling dat ik zonder eetbuien op vakantie zou gaan, voor wat zou ik die nodig hebben? De eerste dag ging het inderdaad goed, ik at mee met mijn moeder en dat voelde best wel oke (ondanks het feit dat zij best 'onveilige' dingen eet, maar met mate). De volgende dag ging het overdag ook nog goed tot ik 's avonds opeens alleen (of nouja met mijn broertje, maar die was in zijn kamer) thuis was. Ik had genoeg gegeten (eerder teveel dan te weinig) maar toch werd ik onrustig en verloor ik to-taal de controle. Het was geen gigantische eetbui (eerder klein dan groot), maar ik schaamde me zo. Hoe kon dit nu gebeuren? Wat moet ik nu tegen mijn ouders zeggen als ze vragen waarom iets op is? Ik ben maar in bed gaan liggen en zou mijn ouders de volgende dag wel zien. Bij het ontbijt merkte mijn vader op dat hij vond dat ik deze dagen zo gelukkig leek. Is de man blind? Zag hij mijn miniscule ogen niet? Mijn wallen als diepe kuilen in mijn wangen? Gevolg van uren huilen. Mijn vakantie was een vakantie vol ups en downs. Het feit dat ik zoveel gehuild heb is wel opvallend, ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik echte huilbuien had - apatisch is wat ik ben. Er was veel spanning tussen mijn ouders wat ervoor zorgde dat ik ook gespannen was. Wat meer over het niet-eten. Ik heb paardgereden en autogereden (ik ben nog 17 - over 25 dagen 18 - dus ik mag eigenlijk nog niet) en... hardgelopen! Voor mij best een overwinning, aangezien ik pas weer wilde beginnen als ik afgevallen was en mijn lichaam aan de wereld kon vertonen. Uiteraard ben ik eerder 100 kilo aangekomen dan afgevallen, maar toch ben ik gegaan. Na eerst 100 keer mijn hardloopkleren aan- en uitgetrokken te hebben besloot ik ze toch maar aan te houden. Ipod in en rennen maar. Rustig en langzaam, maar ik moest dan ook weer vanaf het begin beginnen. Ondanks dat ik me een dikke koe voelde was het hardlopen heerlijk. Het was lekker zwaar omdat het een heuvelachtig gebied was en ook omdat de weggetjes onverhard waren. Gisteren ben ik over het strand gaan joggen en het was echt geweldig. Het stormde en ik was helemaal alleen op het strand. Dansen, springen, zingen. Niemand die het zag maar het voelde goed. Dat vind ik wel jammer, dat ik nu niet meer helemaal alleen kan hardlopen. Er zijn vast altijd mensen. Ik ben bang dat bekenden mij zien en denken 'goh zij is dik', maar ik probeer het te negeren als ik morgen weer ga hardlopen. Verder ben ik nu moe en ga ik zo maar eens proberen te slapen.
Oja, voor ik het vergeet, ik heb van zowel PsyQ als de Ursula vragenlijsten ontvangen. Ik moet eigenlijk mijn aanmeldprocedure bij PsyQ stopzetten, maar ik ga ze eerst allebei even bekijken.

Nog even een kleine toevoeging:
Ik wil dit lijf accepteren. Ik kan er niet eeuwig voor weg blijven lopen en roepen dat dit lijf niet bij mij past en dat dit lijf mijn lijf niet is. Het is het namelijk wel. Hoe pijnlijk ook, dit is mijn lichaam. Een lichaam dat getekend is door het vele aankomen (en afvallen). Een vet groot massief zwaar lijf, maar wel mijn lijf. Ik kan zeggen dat ik mijn lichaam wel accepteer straks als ik 10 kilo afgevallen ben, maar wie zegt dat dat zo is? En dat ik dan niet nog 10 en daarna nog eens 10 en dan 20 kilo af wil vallen? Ik moet wil leer en zal dit lichaam accepteren.

...

Ik ga even updaten, maar ik weet niet echt waarom. Er valt weinig te zeggen. Nog steeds zit ik in een eetbuienperiode en het lijkt niet op te houden. Hoe veel langer moet dit doorgaan? Ik kan niet meer; ik word dikker en dikker en lelijker en nog lelijker en ik walg van dit walgelijke lichaam. Het moet nu ophouden. En ja ik weet dat ik dit zelf allemaal veroorzaak en dat ik degene ben die telkens naar dat kuteten (sorry voor mijn vocabulair) grijpt. Morgen ga ik 2 weken op vakantie naar Denemarken en ik weet niet wat ik daarvan vind. Ik ga niet zwemmen, want ondanks het feit dat we een huisje op het strand hebben heb ik er geen behoefte aan. Ik heb geen bikini of badpak en ik heb ook geen behoefte gevoeld er een te kopen. Mijn dikke lijf wil niet tentoongesteld worden. Ik wil niet tentoongesteld worden. Net heb ik uiteraard de zoveelste eetbui gehad en nu zit ik hier achter mijn stomme computertje te huilen. Hoe triest is dat. Triest in de zin; welk domme wicht doet dat zichzelf aan. Waarom vreet ze zich vol terwijl ze al zo dik is? Ik snap het niet. Nee, ik ook niet. Ik heb nergens meer zin in. Ik voel me eenzaam en dat gevoel zal waarschijnlijk nog sterker worden als ik eenmaal in Denemarken zit. Zonder mijn computer waar ik me elke dag wanhopig aan vastklamp. Ik doe niet aan smsjes sturen. Ik ben een slechte vriendin. Mensen sturen mij wel smsjes en ik lees ze, maar ik antwoord zelden. Waarom dat zo is weet ik niet, maar het gaat aan mij voorbij. Ik vind dat dit logje wel weer lang genoeg geduurt heeft. Het spijt me, maar ik heb niks zinnigs te zeggen. Op betere tijden dan maar. Tot over 2 weken.

Help! Ik krijg hulp!

De titel is niet helemaal juist. Ik heb help geroepen en om hulp gevraagd. Ik heb me niet langer sterk (al vind ik dat niet echt de juiste benaming; eerder zwak gezien de situatie) opgesteld. Het ging allemaal heel snel. Ik sprak met een meisje dat zelf binnenkort intensievere behandeling krijgt en daarvoor al haar tijd neemt. Het is belangrijk de tijd te nemen. Ik weet niet zo goed hoe ik verder moet vertellen; in mijn hoofd is het op dit moment een beetje chaos. Ik kan niet voor mezelf zorgen; hoe moet dat dan als ik op kamers ga? Ik wil intensievere behandeling; kan dat wel als ik studeer? Ik weet niet of ik deze studie wel echt wil doen; ga ik uberhaupt nog studeren dit jaar? Mijn ouders begrijpen mij voor geen meter denk ik. Ik heb ze het bovenstaande verteld. Al valt er niet echt van 'vertellen' te spreken; er kwam weinig uit me op dat moment. In ieder geval werden er meteen stappen gezet. Vanochtend heeft mijn vader naar de Ursulakliniek gebeld en vervolgens heb ik telefonisch een aanmeldformulier doorgenomen. Ook werd er gelijk een afspraak gemaakt bij de huisarts (niet mijn eigen, want die is helaas op vakantie). Vanmiddag sprong ik dus op de fiets - door de regen (dramatisch effect) - richting de huisarts. Die keek mij een beetje aan alsof ik gek was en hij mij niet kon helpen, maar hij wilde wel een verwijsbrief maken 'omdat het zo'n haast heeft'. Of ik mijn eetstoornis op dit moment even wilde samenvatten 'Een heleboel eetbuien.' 'O en dan [hier maakt de huisarts een gebaar van iemand die overgeeft]?' 'Nee ik geef niet over...' 'O maar je ziet er helemaal niet uit als iemand die zoveel eet.' Hierop zei ik maar even niets meer. Ik heb echt helemaal niets met huisartsen. Zucht. In ieder geval die verwijsbrief is nu naar de Ursula gefaxt en een kopietje heb ik naar de brievenbus van mijn eigen huisarts gebracht. Nu is het afwachten. Ik denk nog niet na over wat voor hulp ik misschien ga krijgen. Hoe dan ook; zelfs als ik maar 1 dag behandeling zou krijgen kan ik dat niet combineren met mijn toekomstige studie. Het is of het één of het ander. Het is beter worden of een student zijn. En wat voor student; iemand die niet geniet van het studentenleven, die afspraken afzegt, slecht presteert, niet openstaat voor nieuwe dingen. Bah. Een student met een studentenbuik zonder eerst gestudeerd te hebben. Een vadsig meisje. Met het eten gaat het nog steeds niet beter. Op het moment heb ik heel veel eetbuidrang, maar ik hou me in. Over 12 minuten gun ik mijzelf een grote kom chocobanaancruesli met magere yoghurt. Veel te veel natuurlijk, wat calorieen betreft, maar ik hoop zo eigenlijk te voorkomen dat ik een veel grotere hoeveelheid ga eten. De rest van de dag is wel 'goed' gegaan. Teveel avondeten naar mijn idee, maar de rest van de dag was wel 'oke' denk ik. Ik heb nu al een beetje spijt dat ik gezegd heb hulp te willen. Ik verdien dat niet en ik heb het niet nodig. Ik word alleen maar dikker en als ik mijn moeder moet geloven heb ik gewoon een 'disciplineprobleem'. Dat zal het wel zijn ja. Met discipline was ik nooit zo dik geworden en altijd mooi dun geweest. Het zal ook allemaal wel. Ik ben gewoon moe en ik heb er geen zin meer in.

ik wil niet meer :(

Ik heb er geen zin meer in. Ik ben moe en ik wil niet meer. Ik zal bij het begin beginnen; mijn diploma-uitreiking. Ik zal er niet teveel woorden aan vuil maken, maar het komt erop neer dat mijn moeder en ik 'ruzie' kregen om een glaasje champagne. Er moest blijkbaar wat gevierd worden, maar ik zag niet in wat. Mijn diploma gehaald, woe-hoe. Nou en. Het is niet dat ik hier jaren mijn best voor gedaan heb en dat het zoveel moeite gekost heeft etc. etc. Ik heb nooit echt mijn best gedaan of er moeite in gestopt. Ik verdien mijn diploma eigenlijk niet. In ieder geval, ik dwaal af, het moest gevierd worden met een fles champagne. Oke, vieren jullie het maar met champagne, ik hoef niet. Ik hoefde echt niet. Het pastte naar mijn mening niet in mijn lijstje. Mijn hoofd stond er niet naar. Daar kon mijn moeder alleen niet mee inkomen. Ik verpest alles en ik ben ondankbaar. Misschien is dat ook wel zo. Ik weet het niet. Mijn moeder praat niet meer met me sinds donderdagavond. Ik moet zeggen dat dat niet erg bevordelijk is voor de sfeer thuis. Vrijdagavond had ik eindexamengala. Ik had er zo weinig zin in dat ik het kopen van een jurkje had uitgesteld tot vrijdagmiddag. Eenmaal vrijdagmiddag had ik er geen zin meer in. Het zou mij toch niet staan en ik zou er hoe dan ook lelijk uitzien. 's Avonds ben ik uiteindelijk in een zomerjurkje gegaan. Als een dikzak zag ik er vast uit, maar dat maakte niet uit; het was maar een ordinair schoolfeest. Al met al heb ik me redelijk vermaakt. Het was rustig, maar de locatie was top. In tegenstelling tot de avond ervoor heb ik toen wel een biertje gedronken. Eerst had ik hier moeite mee, maar na uren dansen besefte ik mij dat dat biertje er wel weer af zou zijn - hoop ik... Zaterdagavond had ik een eindexamenfeestje. Geen zin in. Ik wilde weer niet gaan, maar helaas had ik eerder die week al cadeautjes voor de feestgever gekocht. Ik wist niet wat ik moest toen ik kwam. Ze hadden wat betreft drinken geen water. Wat moest ik nu drinken? Eten mocht niet van mezelf en als ik ook niet kon drinken; dit zou niet prettig worden... Uiteindelijk besloot ik een handje rozijntjes te eten omdat dit voor mij nog wel ergens veilig voelde. Daarna heb ik mij echter 'laten gaan' met andere hapjes en wijn. In totaal was dit goed voor een subjectieve eetbui. Het was namelijk niet heel veel en ook niet calorierijk en het pastte ook in mijn lijstje, maar voor mij was het teveel. Controleverlies = eetbui. Ik had sterk de neiging bij thuiskomst een echte eetbui te houden, maar heb me uiteindelijk ingehouden. Toch ging ik met een vreselijk schuldgevoel (en een extreem opgeblazen gevoel) naar bed. De volgende dag kon ik de vorige avond niet loslaten en voelde echt veel eetbuidrang. Het feit dat mijn moeder mij nog steeds to-taal negeerde voedde die drang alleen maar meer. 's Middags had ik dan ook een Echte Eetbui. Gadverredamme. Nu is het vandaag en vandaag heb ik goed mijn best gedaan. Normaal mijn lijstje gevolgd en niet geminderd. Toch bij het avondeten ontzettende drang gekregen. Mijn ouders zouden weggaan en opeens was ik alleen thuis. Ik dacht dat dit al helemaal geen trigger meer was, dat ik daar wel overheen zou zijn, maar blijkbaar niet dus. Ik heb me totaal laten gaan. Nu ben ik een dik opgeblazen meisje met een groot schuldgevoel. Bah. Morgen moet ik bij 2 kamers gaan hospiteren. Ik weet nu al dat ik niet doorga. Dikke, lelijke meisjes komen niet in een studentenhuis. Ik wil ook eigenlijk niet in een studentenhuis, maar toch. Ik wil niet mee-eten met andere mensen. Ik wil zelf bepalen wat ik eet. Ik wil afvallen en minderen en niet meer eten. Maar ik weet wel dat ik daar eetbuien van krijg en een nog dikkere koe word. Gisteren had ik trouwens weer een feestje en daar was een mooie jongen. Ik heb even met hem gepraat en gedanst, maar kon alleen maar denken 'jij bent zo dik en lelijk, laat hem met rust hij wil niet met je praten'. Ik geef niet op hoor. Ik wil hier weer uit. Ik wil niet weer een eetbuiperiode. Ik wil niet meer. Het vechten valt me zwaar en ik weet dat dat erbij hoort, maar wat levert het me op? Word ik er echt beter en gelukkiger van?

Ik sta op

Wat de titel al zegt; ik ben weer opgestaan. Ja ik heb dan wel een eetbui gehad zondag, maar dat is geen reden om op te geven. Ik heb er alles aan gedaan om weer een eetbuiperiode uit de weg te gaan. Ik weet niet waarom, maar ondanks mijn ontzettend opgeblazen en volle gevoel na een eetbui heb ik toch ontzettende eetbuidrang. Alsof ik daarmee het volle gevoel wegeet? Omgekeerde logica natuurlijk. Maar in plaats van te minderen ben ik wel gewoon doorgegaan met het volgen van mijn zelf opgestelde lijstje. Ik heb welliswaar niet alles gegeten, maar wel voldoende om te voorkomen dat ik nog een eetbui zou krijgen. Nu is het alweer de 4e eetbuivrije dag. Sinds 2 dagen eet ik nu 3 boterhammen als lunch in plaats van 2 en er zijn nog geen gekke dingen gebeurd dus wil ik het graag zo houden. Als ik er echt klaar voor ben komt er nog een extra boterham bij mijn ontbijt en dan zit ik alweer bijna op de standaardlijst (avondeten is wat minder dan wat eigenlijk 'hoort'; normaal neem ik 1 vrij grote ol en dat is iets te weinig). Gisterenavond (waarvan hieronder het lijstje staat dus) had ik enorme eetbuidrang. Ik had het al bijna opgegeven ertegenin te gaan, maar het is toch gelukt. Waarom het gelukt is weet ik niet precies. Ik heb wel rust genomen en een tijdje gewacht tot ik mijn avondtussendoor zou nemen. Waardoor ik die drang kreeg weet ik wel. Ik wilde tijdens het avondeten maar 1 wrap nemen, maar ik hield daarna nog trek. In mijn hoofd ging het de hele tijd zo 'wel? niet? wel? niet?', maar uiteindelijk heb ik er dus wel nog 1 genomen. Door die continue wel/niet-stroom in mijn hoofd had ik waarschijnlijk al bepaald dat het 'teveel' was wat ik had genomen. Ik had een heel sterk deze-dag-is-toch-al-verpest-gevoel. Nouja, ik denk niet dat ik de enige ben die bij dat soort gedachtes doorslaat. In ieder geval, dat is dus niet gebeurd en daar ben ik heel blij mee! Vanavond heb ik mijn diploma-uitreiking en als het goed is doe ik mijn nieuwe kleren aan. Ik ben wel benieuwd of ik me niet een olifant ga voelen, maarja. Ik baal trouwens ontzettend van mijn lichaam, maar daar wil ik voor nu even geen woorden aan vuil maken. Het komt erop neer dat ik me kapot schaam in ieder geval, maar dat schrijf ik later wel een keer van me af.

Woensdag 1 juli 2009

Ontbijt
2 pain de boulogne boterhammen met appelkaneelstroop

Tussendoor
Mok koffie met 1/5 halfvolle melk
Een chocolat chip cookie met witte chocolade en cranberries

Lunch
2 pain de boulogne boterhammen met dieetboter en gestampte muisjes
1 pain de boulogne boterham met dieetboter, 30+-kaas en ijsbergsla

Tussendoor
Een appel
Een fruitkick extra framboos

Avondeten
2 wraps met 1 ol tartaar (wel in stukjes natuurlijk) in totaal
rucola met tomaatjes
tomaatjes met knoflook en olijfolie
halve maiskolf

Tussendoor
Een nectarine
Schaaltje magere yoghurt met 3 el chocobanaancruesli

Update!

Ik vond dat ik wel weer even mocht updaten. Vandaag is mijn 7e eetbuivrije dag en ik hoop dat ik die net als de vorige dagen ook goed doorkom! Ik heb het een paar dagen echt moeilijk gehad (sterke drang om te minderen en daar ook een beetje aan toegegeven waardoor ik 's avonds flinke eetbuidrang kreeg, maar daar niet aan toegegeven) maar dat hoort er misschien ook bij. Even ontwenningsverschijnselen denk ik. Ik ben al een paar uitdagingen aangegaan. Gisteravond heb ik in plaats van een schaaltje yoghurt met cruesli 2 bollen ijs gegeten met mijn ouders en broertje. Zij wilden een ijsje halen en ik wilde eigenlijk niet, maar toen dacht ik aan mijn doelen (o.a. weer genieten van eten en mij dingen toestaan) dus toen heb ik het toch maar gedaan. En genoten. En niet doorgegeten zoals ik anders zou doen. Vanmiddag ging ik eventjes met mijn moeder naar de stad en hebben we in een cafeetje een kopje thee gedronken. Ik heb en het koekje opgegeten (daar voelde ik me aanvankelijk niet schuldig over, maar ik heb zojuist de calorieen opgezocht - stom - en nu ben ik er minder positief over) en een halve plak kruidencake genomen. In totaal wat calorieen betreft een stuk meer dan het geplande tussendoortje, maar ook een stuk lekkerder! Het valt me nog mee hoe goed ik het op dit moment kan relativeren. Gisteren heb ik gewinkeld (!!!!) en ook echt kleding gekocht; dat is iets dat het laatste halfjaar (minstens) echt uit den boze was. Ik voel me nog steeds absoluut niet prettig met mijn lichaam maar probeer het wel te zien als iets dat van mij is. Dit is mijn lichaam en hier moet ik mee leren leven. Dit keer toen ik naar de supermarkt ging (met mijn ouders, misschien was het daarom makkelijker) is het wel gelukt om koekjes uit te zoeken. Ik heb wel vrij veilige tussendoortjes uitgekozen, maar ze zijn ook lekker dus dan vind ik het geen probleem. Aan de andere kant heb ik ook iets uitgekozen wat voor heel veel mensen superveilig is (fruitkick extra; dus ook nog minder calorieen dan de normale), maar voor mij is dat echt eetbuivoer (raar misschien). Verder heb ik me aangemeld bij PsyQ (iemand die hier ervaring mee heeft?) omdat ik dus binnenkort op kamers ga en naar de andere kant van Nederland ga verhuizen. Helemaal buiten mijn ouders om heb ik me aangemeld en ondertussen heb ik zelfs al een intakegesprek gehad. De vrouw die ik aan de telefoon had was heel aardig dus ik hoop dat ze in het echt ook zo is. Eind augustus heb ik volgens mij een eerste afspraak en dan gaan we kijken wat er voor een behandeling bij me past. Ik heb nu nog 2 keer zelfhulpgroep (dan is deze cyclus afgelopen) en daarna nog 3 keer zomergroep dus gelukkig hoef ik de zomer niet helemaal alleen door te komen. Ik vind het wel jammer dat ik wegga bij ZieZo (ja nu al), want het was toch een fijne zelfhulpgroep. Oja, over de koffie-date. Dat is een van de weinige dingen die echt niet gegaan is zoals had gemoeten. Ik zat daar met haar en we dronken een kopje thee op een terrasje (misschien was dat het probleem; het was erg druk) en ik durfde er gewoon niet over te beginnen. Van te voren had ik verteld (via mail) dat ik het een en ander kwijtwilde met betrekking tot onze eetstoornis. Ergens hoopte ik ook dat zij er dan wel over zou beginnen, maar dat was natuurlijk niet het geval. Daarom heb ik morgen weer met haar afgesproken, want ik wil dinsdag niet bij de zelfhulpgroep aankomen 'sorry jongens, ik kon het niet vertellen want ik durfde niet'. Ik vraag mezelf wel af waarom ik dit niet durf. Bang om verkeerde dingen te zeggen? Bang om onze vriendschap op het spel te zetten? Ik weet het niet precies. Morgen een tweede kans.

[edit:] Zojuist een eetbui gehad :( Ik weet niet wat ik verder moet zeggen, maar ik voel me heel rot.

P-p-positief!

Nou laat ik maar meteen met de deur in huis vallen; het gaat goed! Ik moet zeggen dat ik nog erg bijgelovig ben en dit dus eigenlijk moet afkloppen, maar ik voel me oprecht goed. Het is nu mijn 3e eetbuivrije dag (tenminste ik denk niet dat ik zometeen nog een eetbui ga houden; dit klop ik wel af) en het gaat nog steeds prima. Ik heb voor het eerst sinds echt tijden een praktisch normaal lijstje! Ik zal hem straks wel even posten zodat jullie kunnen zien waar ik zo trots op ben haha! Het is alleen voor mij denk ik nog niet helemaal genoeg. Ik wil langzaam opbouwen naar de standaardlijst. Wellicht met enige variatie uiteraard, maar ik merk wel dat ik die structuur die ik nu opeens heb heel erg fijn vind. Wat er veranderd is? Ik denk dat het ligt aan het feit dat ik me nu echt iets kan gunnen. Ik heb zo vaak geprobeerd om iets van een koekje tussendoor te eten om het doorslaan te voorkomen. Maar tegelijkertijd dacht ik in mijn onderbewuste waarschijnlijk dat het nog steeds 'fout' was en dat soort dingen. Ik kan die gedachte nu wel steeds meer van me afzetten. Vandaag ben ik naar de supermarkt geweest om koeken uit te zoeken, maar dat vind ik nog wel heel lastig. Elk pak wordt omgedraaid en vervolgens weer teruggezet. Dat komt door meerdere dingen. 1. Ik mag het eigenlijk nog steeds niet (althans ik mag het niet voor mezelf kopen) 2. Ik weet niet precies wat mijn caloriegrens is en 3. Ik ben bang om iets uit te kiezen wat ik te lekker vind en daardoor doorsla. In ieder geval, ik ben al behoorlijk trots op het feit dat het zo goed gaat en ik me zo goed voel. De wens om af te vallen is er nog wel, maar heb ik nu iets meer op de achtergrond gezet. Het is namelijk echt iets wat me telkens weer de das om doet. Gisteren had ik weer zelfhulpgroep en we waren maar met 3 meisjes. Desalniettemin was het erg fijn en best wel gezellig. Het is eigenlijk best raar; het ene moment zitten we te huilen omdat het allemaal zo slecht gaat en vervolgens zitten we met z'n allen grapjes te maken over hoe eetgestoord we soms kunnen zijn. Het is me toch wat. Ik heb met de groep afgesproken dat ik met die eetgestoorde vriendin ga praten over wat we wel aan elkaar kwijt kunnen wat betreft onze eetstoornis en wat niet. Want zoals ik al zei, ik vind het behoorlijk moeilijk om te horen hoe weinig ze op een dag gegeten heeft of dat ze een eetbui gehad heeft. Anderzijds ben ik wel bezorgd en nieuwsgierig dus ik weet nog niet precies hoe ik het ga brengen. Hoe het ook zij; morgen heb ik een koffiedate met haar.
Verder is er nog meer nieuws. Ik had mijn zieke oppas een brief geschreven en daarin uitgelegd hoe moeilijk ik het vind om te bellen en over mijn, maar ook over haar problemen te praten. Vandaag kwam die brief aan en vanmiddag belde ze me op. Ik durfde eerst niet op te nemen, maar ik heb het uiteindelijk toch gedaan! Het bleek dat zij ook niet durfde te bellen en dat zij vond dat ik veel ergere problemen had dan zij, terwijl ik het precies andersom zie. We hebben afgesproken (of nouja, ik heb aangegeven) dat we het onderwerp eten niet gaan bespreken. Daar hebben we het eigenlijk allebei behoorlijk moeilijk mee. Echt er is een last van me afgevallen vanmiddag!

Woensdag 24 juni

Ontbijt
2 pain de boulogne boterhammen met appel-kaneelstroop

Tussendoor
Kop koffie (kleiner dan normaal helaas haha; wij hebben zo'n kleine caffetiera en dat is zegmaar net genoeg voor 1 mok, maar mijn broertje wilde ook vandaag) met een beetje halfvolle melk
Chocolatchipcookie met cranberries en witte chocolade

Lunch
2 pain de boulogne boterhammen met dieetboter, 30+-kaas en tomaat
1 nectarine

Tussendoor
Een chocolatchipcookie (die ene met witte chocola en puur en melk)
Stuk watermeloen

Avondeten
Stuk tortilla (aardappelschijfjes en ei)
3 ol sperzieboontjes met olijfolie

Tussendoor
Schaaltje magere yoghurt met 3 el chocobanaancruesli

stik

Gisteren was ik eetbuivrij. Nu helaas al niet meer, maar toch. Gistermiddag ging ik in de stad lunchen met mijn ouders en ik heb genomen waar ik zin in had. Dat voelt goed en het beste is nog dat ik geen extreem onrustig gevoel kreeg (oke niet helemaar waar; in het restaurant zelf zat ik nog wel heel erg met een dooreet-gedachte en toen mijn ouders vroegen of ik nog een dessert wilde zat ik er echt aan te denken mijn goede lunch te verpesten. For the record: dat heb ik niet gedaan!) en dus thuis niet door ben gaan eten. 's Avonds ben ik met een vriendin en haar familie uiteten geweest en dat vond ik behoorlijk lastig. Ik was al een keer uiteten geweest eigenlijk en om nou nog een keer te moeten werd me toch wat veel. Wel kon ik het behoorlijk goed relativeren omdat ik behalve de lunch en een mager ontbijt niets gegeten had. Uiteindelijk heb ik gekozen wat me echt lekker leek. Mijn vriendin nam hetzelfde wat het enerzijds wel makkelijker maakte, maar anderzijds was het ook vervelend. Het was die ene eetgestoorde vriendin waar ik eerder over schreef en ze zat eerst te praten over dat ze de dag ervoor een eetbui gehad had (is die in haar gebleven? dat moet ik nog vragen maar ik betwijfel het) en daarom vandaag minder at (ja wat moet ik hier precies mee?). Minder is overigens een understatement. Goed ik dwaal af. Die vriendin at niet alles op waardoor ik mij ook genoodzaakt voelde om een deel over te laten. Verder zat haar moeder mij ook de hele tijd te vertellen dat ik het echt niet op hoefde te eten als ik dat niet wilde wat bij mij een soort averechts gevoel opleverde. Was ik nu te dik om dit op te eten? Ik wilde haar vertellen dat ik heus niet zo dik ben geworden door niks te eten, maar ik zei dat maar niet. Later waren we nog over het eten aan het praten en ik zei dat ik vol zat maar toch wel driekwart opgegeten had. Die vriendin zei daarop 'ja jij hebt dat zeker wel gegeten, ik heb mijn eten gewoon een beetje uitgesmeerd maar ik heb niet zoveel gegeten'. Ja bedankt he, waar was dit ook alweer goed voor?! Een verrassing kwam dan weer van de vader van die vriendin. Ik kom daar al jaren en ik heb geloof ik nooit meer dan een paar zinnen met hem gewisseld, maar nu heb ik best een tijd met hem (alleen; waar was mijn vriendin nu opeens heen?) gepraat. Hij zei dat ik er goed uitzie nu 'of mag ik dat niet zeggen?' en later hebben we gepraat over mijn studie enzo. Of ik tegen het studentenleven opzie? Die vraag hangt nu al de hele tijd in mijn hoofd. Ik zie er namelijk inderdaad tegenop. Ik voel helemaal niet wat al mijn vrienden voelen. Ik hou niet van uitgaan, ik heb geen behoefte aan sociale dingen, ik wil niet met andere mensen eten, ik wil geen wijntjes drinken tot 's avonds laat, ik wil niet volwassen worden. Zucht.

Even iets anders. Er is iemand die ik al dagen, nee weken, nee maanden, moet bellen. Maar ik durf niet. Het is mijn vroegere oppas. Iemand die zich vanaf dag 1 zorgen maakte. De enige die wel dacht dat ik mijn dieet vol zou kunnen houden en daar dan ook bang voor was. Iemand die mij probeerde bang te maken door verhalen van zichzelf vroeger te vertellen. Verhalen die mij op dat moment al niets meer deden; ik was al te ver. Het ging altijd al slecht met haar, maar het gaat nu he-le-maal niet goed. Mijn moeder zegt dat ze stervende is. Maar ik ben bang. Ik durf haar niet te bellen, ik wil niet met haar spreken. 'Katty je moet afscheid nemen'. Ik wil geen afscheid nemen. Ik wil het niet. Ik wil niet over mezelf praten als het duidelijk 1000 keer erger gaat met haar. Om haar situatie even uit te leggen: Haar darmen zijn totaal kapot. Zij kan waarschijnlijk nooit meer eten. Ze kreeg eerst sondevoeding maar zelfs dat kunnen haar darmen niet meer aan. Voedingsstoffen worden nu rechtstreeks in haar bloed 'geschoten' (ik weet niet precies hoe dit heet). Vanuit de tijd dat ik haar kende was ze altijd een beetje een groteske vrouw; nu weegt ze slechts 40 kilo. Mijn geweten achtervolgt me duidelijk want telkens als de telefoon gaat krijg ik hartkloppingen. Ik ben bang om haar tegen te komen. Al is ze zo ziek dat de kans echt praktisch 0 is. Wat ben ik nu voor een slecht mens? Iemand die duidelijk veel om mij geeft wil mij spreken en wat doe ik? Ik ren weg. Zoals ik altijd weg ren. O dit is vreselijk maar ik durf het echt niet.

Geslaagd!

Om maar even positief te beginnen: ik ben geslaagd! Uiteindelijk heb ik het beter gedaan dan ik had verwacht. Tijdens de examens zelf heb ik 1 onvoldoende gehaald (een 5.3 voor wiskunde; ironisch genoeg het enige vak waar ik iets voor gedaan heb), maar mijn eindlijst bestaat uit 2 zessen, zevens en achten; daar kan ik wel mee leven. Ondanks het feit dat mijn dag slecht begonnen was (en ondertussen ook niet echt goed geeindigd is) - in de vorm van een giga-eetbui namelijk - was ik toch ontzettend blij dat ik geslaagd was. Aanvankelijk lag ik een beetje in een foetus-houding op de bank met uitzicht op de laatste eetbuiresten een beetje televisie te kijken, maar toen mijn moeder eerder thuiskwam van haar werk en mijn broertje en een vriend van hem mij allemaal bijstonden toen de telefoon ging, voelde ik mij toch een stuk beter. Ik heb zelfs champagne gedronken. Ik begrijp echt mijn angst voor alcohol niet. Eigenlijk begrijp ik het wel ('zinloze calorieen'), maar het slaat stomweg nergens op. Ik drink nooit veel, maar waarom ik mijzelf per se dat ene glaasje moet ontzeggen? In ieder geval, niets weerhield me dit keer (al ging het wel met de gedachtegang 'mijn dag is toch al verpest') en dus heb ik lekker champagne gedronken; ik had dit verdiend. Waarom het nu minder goed gaat is omdat mijn ouders ruzie hebben. Er is hier spanning en daar word ik zenuwachtig van. Mijn ouders zijn verdrietig en daar word ik ook verdrietig van. Als een kameleon pas ik me aan mijn omgeving aan. Hoewel, ik ben ook vaak een stoorzender, iemand die zich juist niet aanpast en de rest belemmert. Zucht. Dat was vandaag.
De afgelopen dagen is het allemaal niet spetterend gegaan. Ik heb een heleboel eetbuien gehad en zelfs gisteren - toen ik dacht dat ik een geweldige dag wat betreft eten achter de rug had - ging het mis. Ik voelde me onrustig en kon dat gevoel niet kwijt. Achteraf denk ik dat ik mij meer op dat gevoel had moeten concentreren en actiever afleiding had moeten zoeken. Ik ben gisteren naar de bieb geweest en heb 3 boeken meegenomen die mij wellicht op weg zouden kunnen helpen: Eerste hulp bij eetbuien van Joanna Kortink, Boulimie en eetbuien overwinnen van dr. Johan Vanderlinden & Eetstoornissen van David Bisschop Boele. Ik lees momenteel het eerste boek en tot nu toe lees ik veel herkenning (het zijn tips, dus dat is zeker handig denk ik) en dingen die ik zelf ook al toegepast heb. Het tweede boek zegt me eigenlijk (nog) niets, maar ik ga het gewoon maar eens lezen 1 dezer dagen. Het laatste boek is een boek waaruit wij in de zelfhulpgroep vaak kopietjes krijgen. Dit boek vind ik zelf erg fijn omdat het zowel herkenbaar als confronterend is. Het zijn minder kant- en klare tips, maar er worden wel dingen gesteld waar je over na moet denken. Ik ben benieuwd of ik met deze boeken wat kan. Ik wil er echt wat aan doen en ik wil er echt vanaf. Toen ik gisteren aan het lezen was viel mij 1 stukje op:
(uit: eerste hulp bij eetbuien)
"Het gaat om de juiste instelling
'Ik heb het al zo lang.'
'Mijn situatie is te complex.'
'Ik heb het al zo vaak geprobeerd.'

Er zijn mensen die wanhopig verlangen naar genezing, maar diep vanbinnen niet geloven dat er een therapie bestaat die hen kan helpen. Het zal duidelijk zijn dat deze groep zijn doel niet bereikt.
De tweede categorie bestaat uit mensen die wel openstaan voor therapie, maar nog wat twijfels hebben. Wanneer ze eenmaal verbetering ervaren, verloopt de heling vlotter.
De derde groep bestaat uit mensen die zich volledig openstellen en doen wat ze nodig hebben om te genezen. Ze zijn er klaar voor en overtuigd dat therapie hen ondersteunt bij hun aangeboren vermogen tot heling. Deze verschillende manieren van denken werken door in alle aspecten van ons leven.
De manier waarop we met problemen omgaan is bepalend voor hoe we ons leven ervaren. De juiste instelling is een cruciale factor in jouw herstelproces.

Tip: Vraag jezelf af: Wat houdt mij nog tegen om de nieuwe weg in te slaan? Het kan zijn dat je tot op heden niet de juiste strategie hebt toegepast. Kom je er niet uit, roep dan de hulp in van een deskundige aan wie jij je durft toe te vertrouwen."

Ik vond dit stuk niet zo leuk om te lezen, omdat ik mij vooral herkende in de eerste groep. De groep die het eigenlijk al opgegeven heeft soms. Wel is het niet zo dat ik denk dat er geen therapie voor mij bestaat. Ik denk dat als ik in klinische opname zou gaan (waar mijn situatie helemaal niet voor in aanmerking komt, omdat ik het helemaal niet erg genoeg heb) dan zou ik in ieder geval de tijd dat ik daar zit goed met mijn eetbuien om kunnen gaan denk ik. Ik denk zelfs dat ik ze niet meer zou hebben. Dat is natuurlijk raar, want het is een beetje struisvogelpolitiek. Ik ren als het ware weg voor mijn probleem en dat probleem gaat niet weg als ik 2 maanden wegga en vervolgens terugkom. Of misschien ook wel. Het zou heel goed kunnen dat ik nadat ik 2 maanden uit de maatschappij ben gestapt weer hernieuwd mijn intrede doe. Dat ik van mijn eetbuien af ben, dat ik van mijn eetstoornis af ben. Maar de kans is groot dat het thuis weer verkeerd gaat. Aan de andere kant, ik ga nu studeren en op kamers wonen. Er breekt een nieuw tijdperk aan. Een tijdperk waar ik niks over kan denken, maar zoveel over wil denken. Zou het nu beter gaan? Verval ik in een anorectische periode? Gaan de eetbuien door? Word ik normaal? Een heleboel vragen maar geen antwoorden. Die antwoorden krijg ik natuurlijk ook pas als ik het probeer en ervaar. Ik merk nu dat het een heel onsamenhangend verhaal is geworden waar weleens (snel) een eind aan gemaakt moet worden.

Ik ben weer wakker

Terug uit Rome jawel en ik weet weer precies hoe het was voordat ik wegging. 9 Dagen eetbuivrij was ik in totaal. Tot gisteren toen ik thuiskwam. Zoals altijd zat ik in de trein al te plannen. Het maakte uiteraard niets uit dat het al 11 uur was; het is nooit te laat voor een eetbui. Vanochtend begon ik met een schone lei, maar ik ben doorgeslagen met de koekjes die ik - nota bene voor mijn ouders - had gekocht. Ik voel me een opgeblazen ballon. Net nu ik weer was afgevallen. Ik was meer dan 3 kilo afgevallen, maar nu niet meer gok ik zo. Gadver.
Goed, dat is de situatie nu. Om nog maar even over Rome te vertellen; ik heb behoorlijk genoten. De tijd vloog voorbij en ik heb me over het algemeen erg vermaakt. Ik had echt grote moeite met mijn lichaam en wilde me zoveel mogelijk verstoppen in wijde warme kleren, maar dat ging echt niet. Het was minstens 30 graden en het was echt niet uit te houden. Uiteindelijk wel zomerkleren aangetrokken, maar ik voelde me er wel vreselijk in. Ondanks dat mijn vrienden zeiden dat ik er goed uitzag werd ik toch misselijk. Het feit dat mijn vrienden er naar mijn mening allemaal supergoed uitzien vond ik ook niet echt meehelpen. Tot en met de laatste dag heb ik de spiegel geprobeerd te ontwijken, maar dat hielp niet echt aangezien er toch nog wel honderden foto's gemaakt werden die dan ook honderd keer geshowed moesten worden. Bah. Ik sta op alle foto's als een lelijke dikkerd en ik wil mezelf er gewoon afknippen. Jak. Met het eten ging het moa. Ik heb het bijna precies gedaan zoals eetgestoorde ik zou willen. Zoveel mogelijk afslaan, voor het avondeten alleen salade eten (iets dat thuis nooit mag), als het kan lunch afslaan en als een dominatrix zo vaak mogelijk koken (ik bedoel daarmee dat ik degene was die kookte, ik kon het niet aan iemand anders overlaten). Er is maar 1 dag waarbij ik me heb 'laten gaan'. Ik noem dit alleen geen eetbuidag, want in totaal heb ik waarschijnlijk toch nog minder dan 2000 kcal gegeten en ik heb ook niet zitten schrokken of iets in die richting; het voelde voor mij gewoon teveel. Dat heb ik de dag erna ook weer extreem zitten compenseren dus sja. In ieder geval. Ik weet niet echt of ik mijn vrienden geirriteerd heb, maar ze hebben er in ieder geval niets van gezegd. Ik vond het wel vervelend dat iedereen mij de hele tijd vroeg of ik chips of ijs wilde terwijl ze echt weten dat ik dat niet neem. Maargoed. Daar kunnen zij niets aan doen dat ligt meer bij mij. Morgen heb ik geloof ik weer een afspraak bij de dietiste. Ein-de-lijk. 2 Maanden was ook veel te lang. Ergens is het maar 'goed' ook dat ik niet meer eetbuivrij ben, anders had ik morgen misschien wel weer een betoog gehouden over hoe goed het wel niet gaat en dat ik beter nooit meer kan komen. Leuk is anders. Ik ben misselijk en zoals het er nu naar uitziet zit ik weer precies in dezelfde situatie als voor ik wegging dus.

Pre-Rome

Even een berichtje voor ik morgenochtend naar Rome ga.
Het gaat goed. Of wat is goed, het gaat niet perfect, maar ik was gisteren eetbuivrij en over vandaag heb ik ook een goed gevoel. Ik heb gisterochtend en vanochtend boterhammen gegeten bij mijn ontbijt zonder door te slaan en vandaag is ook al de 2e dag dat ik weer koffie durf te drinken. Mijn zelfbeeld daar gaat het wat minder mee. Vanochtend had ik echt een dipje. Ik ging mijn benen harsen en werd veel te veel geconfronteerd met mijn lichaam. Alles was te groot en teveel, maar aan de andere kant. Gisteren voelde ik me goed en ik ben zelfs wat kleren gaan kopen voor Rome (ik heb namelijk niks, alles van vorig jaar is x maten te kleinen) en ik voelde mij maar een beetje dik. Vanochtend deed ik alleen hetzelfde aan wat ik gisteren gekocht had, maar ik voelde me er niet goed bij. Dat is een beetje jammer. Ook moet ik mijn koffer nog inpakken en dat stel ik nu steeds uit, omdat ik daarvoor kleren moet gaan passen en ik daar geen zin heb. Nog iets dat ik uitstel is mijn lunch - het is nu al kwart voor 3 - maar ik ga nu maar gewoon lunchen. Het heeft geen zin om het over te slaan. Zometeen even naar een vriendin en daarna is het alweer bijna etenstijd denk ik. Ik hoop - nee ik vind - dat dit mijn 2e eetbuivrije dag wordt en daar voel ik me heel goed bij. Ik zie nog steeds op tegen Rome (vooral het idee van mijzelf in zomerkleren maakt me misselijk en nerveus), maar ik ga wel proberen zoveel mogelijk te genieten. Ik kom volgende week zaterdag terug dus ik kan ook niet op jullie reageren, maar wat ik wel wil zeggen: heel veel sterkte en succes!

zucht

Het was te verwachten. Ik ben al mijn skills op het gebied van afvallen en hongeren kwijt. Ik heb zojuist weer een eetbui gehad. Ik baal zo van mezelf. Ik ben misselijk en wil overgeven, maar dat kan ik niet en dat is slecht dus ik ga het niet eens proberen. Ik wil ook huilen want ik voel me slecht en dat mag wel, maar wat ik daar mee opschiet? Vanochtend voelde ik me goed. Ik had niet eens echt honger. Ik heb geminderd op mijn ontbijt en vervolgens ook op mijn lunch. Daarna had ik examen Frans en het ging niet geweldig. Ja wel een voldoende, maar nee daar ben ik niet blij mee. Ik was altijd best wel goed in Frans en nu kan ik er niks meer van. Iedereen heeft het beter gedaan dan ik en ik ben echt teleurgesteld in mezelf. Daarbij die eetbui en dat maakt me gewoon behoorlijk verdrietig en ook boos. Vanavond moest ik natuurlijk wel avondeten (paulien; ik woon gewoon thuis nog - over een paar maanden niet meer - maar op dinsdag met de zelfhulpgroep eet ik niet mee en moet ik dus liegen helaas) en dat ging natuurlijk mis. Ik weet niet waarom avondeten voor mij zo'n enorme valkuil is. Waarom alles zo'n valkuil is. Tussendoortjes mogen niet, want dan sla ik door. Avondeten mag ik niet, want dan sla ik ook door. De lunch voelt als teveel terwijl dat eigenlijk niet zo is dus eigenlijk moet die ook weg. Wat blijft er dan nog over? Zo kan het natuurlijk niet, maar waarom lukt het dan allemaal niet? Oja, ik moest vandaag aan een vriendin vertellen over Rome, hoe ik daar tegen opzie, maar dat heb ik niet gedurfd. Ik ben zelfs met haar mee naar huis gegaan, maar nog steeds durfde ik niets te zeggen. Ik voel me nu een dubbelslappeling en heb voor mijn idee ook gefaald naar de groep toe.

From n to p?

Van negatief naar positief. Ja daar is het weleens tijd voor dus ik ga nu even snel een positief logje schrijven. Dit 1. omdat het een momentopname is en het morgen weer over kan zijn en 2. omdat na al die regen de zon wel weer eens mag schijnen. Vandaag had ik dus eerst een wiskunde-examen en ik heb het gevoel dat ik niet to-taal ben afgeslacht. Dat ik op wiskunde in ieder geval wel geslaagd ben. Dat is fijn, want ik ben over het algemeen behoorlijk apatisch over de examens, maar ik moet wel gewoon slagen natuurlijk. Daarna heb ik mij mee laten slepen naar de eindexamenborrel waar ik eventjes een glas spa rood gedronken heb en toen moest ik alweer naar huis (en weer naar de stad; handig) omdat ik zelfhulpgroep heb vanavond. Ik had het er deze week al over met een meisje uit de groep, hoe erg ik tegen Rome opzie (even tussen neus en lippen) en zij zei me dat ik dat in de groep moest brengen. Ik dacht aanvankelijk, jaja, daar doe ik niet aan, maar ik had het er al met dat meisje overgehad dus ik had wel enigzins een stok achter de deur. Dus toen er gevraagd werd wie er nog werktijd wilden heb ik uiteindelijk ja gezegd. Ik was echt ontzettend zenuwachtig en kwam ook wat moeizaam op gang, maar heb uiteindelijk alles uitgesproken. Over hoe ontzettend dik ik me voel en hoe vreselijk ik er tegen opzie om in zomerkleren te gaan. Maar ook over dat ik ben bang ben voor het eten en hoeveel ik moet eten en dat ik dingen wil overslaan, maar daar niet op aangesproken wil worden. Over mijn eetgestoorde vriendin die ook meegaat waardoor ik bang ben dat ik teveel eet of dat zij te weinig gaat eten omdat ik dat doe. Ze vonden het allemaal erg goed dat ik zo open was, maar ik zei wel vaak 'ja, maar...' en dat viel hen blijkbaar erg op. Dat ik wel vaak weer een reden vind om iets niet te doen, omdat ik het niet waard ben of omdat iedereen mij toch altijd dik zal vinden etc. Goed, daarna moesten we ons eetdagboek bespreken (in groepjes van 2) en ik werd ingedeeld bij een meisje waar ik eigenlijk vrij weinig over wist (ze was er de vorige keer ook niet), maar ik heb echt lang en goed met haar gepraat. Zij heeft ook anorexia gehad en dat merk je wel heel goed. Dat verschil dan. Dat je altijd weer zo dun wilt worden omdat je dat toen ook was. Je kunt wel zo dun worden dus waarom nu niet? Maargoed, daar deelden wij dus onze meningen en toen was de groep al bijna voorbij (dit is uiteraard een beknopte versie). Maar dit is niet alles. Ik werd zoals altijd opgehaald door mijn mutti en toen in de auto was ze opeens erg benieuwd. Ze wilde veel weten, maar omdat ik in een goed humeur ben heb ik veel verteld. Eerst oppervlakkig, slechts over de groep en de andere mensen die er daar zijn (mijn moeder wist niet eens dat ik in het gebouw van amarum zit en ook niet wat amarum was (toen ze mij wilden laten opnemen, hebben ze contact opgenomen met de Ursulakliniek)), maar later ook over mij en wat ik vind en voel en denk. Dit alles duurde niet meer dan een kwartier, maar het is er toch mooi uit. Nog even over het eten. Ik heb te weinig gegeten vandaag (geen avondeten weer, alleen ontbijt en lunch en die waren allebei vrij karig), maar ik kan er nu niets meer aan doen. Ja dit klinkt slap, maar ik voel me goed wil niet doorslaan en dan kan ik morgen eindelijk zeggen dat ik weer 1 dag eetbuivrij ben geweest...

Gadsie

Ik had graag iets anders willen vertellen en iedereen blij willen maken, maar het gaat nog steeds slecht. Na die ene eetbuivrije dag heb ik elke dag nog een eetbui gehad. Ik had het wel steeds uitgesteld naar 's avonds, maar 1. daar heb je niet zoveel aan en 2. zelfs dat kan ik niet meer. Ik moet wel zeggen dat ik vind dat het me ook niet echt makkelijk gemaakt worden. Woensdag bijvoorbeeld had mijn vader dus verse broodjes gekocht. Donderdag en vrijdag was het puur mijn eigen schuld. Zaterdag lunchten we in de stad, maar toen we thuiskwamen was er gewoon weer allemaal vers eten. Gisteren hadden we wederom vers brood en vandaag ging mijn moeder pannenkoeken bakken. Help! Met dat verse brood daar had ik nog wat aan kunnen doen (en dat heb ik ook geprobeerd, maar mijn eetbui-/dooreetdrang was te sterk), maar vandaag met die pannekoeken niet. Ik kan toch niet zeggen 'sorry mam, ik weet dat je je best gedaan hebt met het bakken, maar ik eet vandaag maar een schaaltje yoghurt met allbran'. We hadden al zo lang geen pannekoeken gehad. Maargoed, ik wek nu het idee op dat ik stapels pannekoeken naar binnen heb zitten werken. Dat is eigenlijk helemaal niet waar. Ik heb 2 dunne pannekoekjes gehad met stroop. Daarna nog een krentenbol met 20+-kaas en toen was de lunch afgelopen. Ik voelde me wel schuldig want ik vond dat toch een (te) grote lunch, maarja, het had veel erger gekund. Nu daarentegen zijn mijn ouders en broertje weg en heb ik alles weer geplunderd. Bah. Ik had geen trek, ik verveelde me denk ik gewoon. Ik heb morgen eindexamen wiskunde en ik heb niet geleerd. NIET GELEERD. Ik haat mezelf straks nog meer dan nu. Als ik mijn cijfers terug krijg... Ik kan me echt niet concentreren ik wil gewoon niet meer. Ik heb ook geen angst of stress ik ben gewoon totaal apatisch. Ik kon me dat een jaar of 3 jaar of zelfs een halfjaar geleden niet voorstellen. Ik dacht dat ik het zou besterven aan die stress. Maar ik heb geen stress. Ik heb me gewoon totaal afgesloten. Ik voel niks, maar ik doe ook niks. Ik voel eigenlijk sowieso niks. Mijn gevoelens eet ik weg en als ik niet eet, dan raakt het me. Dan zie en voel ik opeens hoe dik ik ben en hoe walgelijk. Volgende week ga ik met vrienden naar Rome en nee ik heb geen zin. Het was iets waar ik naar uit keek en nu zie ik er tegen op. Ontzettend. Ik kan mijn dikke lijf niet vertonen. Ik heb hier thuis al grote moeite mij in iets te hijsen dat niet bedoeld is voor hartje winter, maar met mijn vrienden in een stad vol mooie en dunne mensen... Waar Rome voor mijn vrienden in het teken van genieten zal staan, zal het bij mij in het teken staan van eten, niet-eten en wat iedereen wel niet van mij vindt (een dikzak). Ik wil niet meer mee. Ik vind het op dit moment echt achterlijk dat we geen annuleringsverzekering hebben afgesloten. Wat moet ik nu? Ik ben nooit dun voor ik meega. Ik wil echt echt echt niet. Ik ga dit morgen denk ik in de groep bespreken want ik vind het echt vreselijk. Rome was altijd het grote doel geweest. Als ik naar rome zou gaan zou ik xx kilo afgevallen zijn en mooi en dun zijn en genieten. Ik zou misschien nog x kilo extra afvallen zodat ik ook van het eten zou kunnen genieten. Nouja, niets van waargekomen. Ik ben eerder xx kilo aangekomen. Vorig jaar is het me wel gelukt om voor Rome x kilo af te vallen. Waarom nu dan niet? Waar is mijn discipline? Mijn moeder zei het vandaag ook nog 'je hebt helemaal nergens discipline voor, echt voor niets meer'. En dan met de nadruk op 'nergens' en 'niets' waarmee ze denk ik op mijn eetbuien doelde. Ja sorry dat ik er niet zo mager uitzie als jij. Ik had er graag zo uitgezien maar ik prop mezelf elke dag vol. Ja sorry daarvoor. Sorry dat je zo'n lelijke mislukte en oja ook nog domme dochter op de wereld gezet hebt. Dat spijt me heel erg.

Een update

Waar zal ik over vertellen? Beginnen met hoe het gaat. Ik ben 1 dag eetbuivrij geweest, maar gisteren en vandaag wederom de fout in gegaan. Dinsdag had ik weer zelfhulpgroep en het was een fijne avond. Het was behoorlijk emotioneel - de verhalen van mijn groepsgenootjes trokken me erg aan. Er zat behoorlijk wat herkenning. Een meisje dat vast zit in een soort val die zij zelf gezet heeft. Dat voel ik soms ook wel. Wat doe je om uit die cirkel te komen, die draaimolen waar je zelf in bent gaan zitten? Ik heb weer een eetdagboek gekregen. Ik heb hier ondertussen 3 schriftjes liggen, verspreid door mijn kamer, die gediend hebben als eetdagboek. Meerdere wordfiles heb ik eraan vuilgemaakt. Ga ik het dit keer wel volhouden om elke dag te schrijven? Ik heb er nu al 3 dagen in geschreven en ik moet bekennen dat ik al een patroon herken. De dag van de groep, de dag dat ik eetbuivrij was, heb ik simpelweg te weinig gegeten. Alweer mijn avondeten overgeslagen. Mijn moeder had me overigens meteen door denk ik. Ik wilde geen brood meenemen van huis, ik zou wel wat op het station kopen. Toen ze me op kwam halen voelde ze mijn handen en die waren alweer blauw. Ik loog natuurlijk (wat een fijne eigenschap, bleh), maar het zat me niet lekker. Ik heb er overigens een hekel aan dat mijn metabolisme tot een nulpunt daalt als ik niet om de zoveel tijd eet. Dag verbranding. In ieder geval, ik dwaal weer af. De volgende dag begon ik met hetzelfde ontbijt (het is een matig ontbijt; het is iets meer dan de helft van de voorgeschreven portie) en nam hetzelfde voor de lunch. Ik vind dat wel een praktische oplossing, zo kan ik niet doorslaan met brood. Bovendien vind ik het niet superlekker en wil ik niet eens meer van wat ik nu eet. Na mijn lunch had ik zoveel eetbuidrang (mijn vader had allemaal verse broodjes en mueslibollen gekocht; eetbuivoedsel nummer 1 zo ongeveer) dat ik het huis uit ben gegaan om even te lopen. Eindelijk even de stap gezet en echt afleiding gezocht. Het voelde goed, maar deed me een beetje aan de tijd denken dat ik elke dag minstens 10 km moest lopen en na elke maaltijd weer het huis uit moest. Toen ik terugkwam was alleen mijn eetbuidrang niet weg. Ik ben maar naar een vriendin gegaan. Thee gedronken, maar de koekjes afgeslagen. 's Avonds hadden we een rare avondmaaltijd. Mijn moeder en ik waren alleen en het was gewoon een beetje een bijeengeraapt geheel. Ik voelde de eetbuidrang zo, ik kon het echt niet meer stoppen. Ik wist dat mijn moeder weg zou gaan en dat mijn vader pas later thuis zou zijn. Ik had mijn laatste hap avondmaaltijd nog niet eens op of ik greep al naar de mueslibollen. Uitgelopen tot een Grote eetbui. Vandaag hetzelfde verhaal. Wat zie ik en wat kan ik hieraan doen? Ik zie dat ik overdag niet genoeg heb gegeten en mijn honger heb genegeerd. Ik heb mij ook niets lekkers gegund. Maar om nou iets te nemen, iets in de middag, meer op te scheppen bij het avondeten. Ik ben daar nog niet klaar voor denk ik. Ik had zo gehoopt dat mijn vader vanavond niet voor het eten thuis zou komen en ik dan alweer mijn avondeten over had kunnen slaan. Ik heb veel minder honger als er niks in mijn maag zit dan als het wel steeds gevoerd wordt. Wat moet ik hier nu mee? In ieder geval, morgenavond ben ik er niet. Dus als ik het gewoon volhoud tot 's avonds en ik ga 's avonds weg. Dan is dat toch bijna een garantie voor een eetbuivrije dag? (en nu vliegensvlug afkloppen)(ik ben de laatste tijd ontzettend bijgelovig! Ik denk dat als ik alleen al denk dat ik een slechte dag ga hebben, dat dat genoeg is, ik mag het dus niet meer denken, maar daardoor denk ik eraan. Het is heel stom maar ik denk echt dat dat zo werkt)

Houdt dit ooit op?

Hoe het gaat? Precies hetzelfde als 2 weken geleden. Totaal geen vooruitgang. Ik heb nu al bijna 2 weken achter elkaar non-stop eetbuien. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Gisteren had ik 's middags een eetbui, heb mager avondgegeten en toen was het klaar. Meestal als dat lukt (in plaats van weer verder te eteneteneten) gaat het goed. Het geeft enigzins rust in mijn hoofd en de volgende dag gaat dan ook beter. Nu ging het vandaag in eerste instantie ook beter. Bij de lunch had ik ontzettende dooreet/vreetdrang maar die wist ik nog net op tijd te stoppen. Ik vond mijn lunch groot, maar heb me laten vertellen dat hij gewoon normaal was. De rest van de middag had ik wel veel drang maar het ging gewoon goed. Tot het avondeten. Het was niet eens lekker, ik moest gewoon eten. En daarna nog zoveel meer gegeten. Ik word zo moe van mezelf. Moet je nagaan hoe iemand eruit ziet na 2 weken bunkeren. En vooral als die iemand daarvoor ook al maanden aan het bunkeren is. Ja dan zie je er uit als een dikke bol met 2 dikke benen eronder, een plofkop en gadver laat me asjeblieft niet beginnen over mijn ranzige speklaparmen. Ik zou nu alles doen voor een vertekend lichaamsbeeld, laat dit niet echt zijn, maar helaas. Ik weet dat dit waar is want iedereen ziet het. Mijn moeder past ongeveer 2 keer in mij. Ik weeg denk ik nog meer dan mijn broertje die langer is en bovendien in de groei is (maar gewoon een slank postuur, niet mager zoals sommige andere jongens dat zijn). Ik was de dunste in huis en nu ben ik de 1-na-dikste. Of nouja, zoveel scheelt het nu ook weer niet tussen mij en mijn vader. Ik word misselijk van mijn spiegelbeeld. Ik wil dit walgelijke lichaam niet meer. Ik weet wel dat ik het zelf zo ver heb laten komen, maar toch, ik heb dit echt niet gewild. Gad-ver. Ik merk dat ik in herhaling val. Morgen weer zelfhulpgroep en ik heb mijn opdracht nog niet af. Wat levert je eetstoornis je? Ik kan het precies vertellen over de fases waar ik doorheen gegaan ben. Anorexia gaf me vooral veel controle en macht en het voelde gewoon goed. Daarna eetbuien/laxeerpillen dat gaf me vooral veel veiligheid. Ik wist wel dat ik er niet dunner van zou worden, eerder dikker (zo is ook gebleken), maar ik durfde niet meer zonder. Voelde mijn buik platter worden als ik ze gebruikte, ook al was het slechts tijdelijk. En nu? Nu vreet ik, kom ik aan en compenseer ik he-le-maal niet. Nou dat voelt vreselijk, wat kan mij dit in godsnaam opleveren? Niks toch? Alleen een slecht gevoel? Waarom doe ik het dan? Ik kan er echt niet opkomen.

p.s. Miran als je hier nog meeleest, waar ben je gebleven? Ik maak me zorgen en ik wil graag weten hoe het met je gaat!

Hemelvaart, eetbuien & help wat nu

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Mijn hoofd wil maar niet tot rust komen. Ik weet niet wat ik morgen moet ontbijten. Aan de ene kant wil ik proberen de standaardlijst te eten, maar aan de andere kant vind ik het teveel. Ik wil afvallen ik wil niet stabiel blijven op dit voor mij veel te hoge gewicht. Ik wil dun zijn. Ik wil mager eten en weinig eten en honger voelen en afvallen. Maar ik wil ook beter worden. Ik weet nog dat een meisje een keer zei dat ze een eetstoornis wilde, dan was ze tenminste dun. Ik kan me nog herinneren dat ik ontzettend boos werd. Of ze wel wist hoe zwaar het was, dat je alleen nog maar aan eten kunt denken, moet sporten, jezelf moet uithongeren en 100.000 eetgestoorde dingen doen waarvan ze misschien niet eens helpen. Ik was zo boos. Maar nu voel ik mij hetzelfde. Ik ben me er erg van bewust dat ik mijn anorexiakant zo idealiseer. Soms heb ik gelukkig heldere momenten waarop het weer terugkomt en ik weet dat het helemaal niet leuk en fijn was en dat ik misschien wel dun was, maar niet gelukkig en daarbij ook nog het feit dat ik zelf niet eens zag hoe eng mager ik was en werd. Waar komt deze nostalgie vandaan dan? Waarom kijk ik met verlangen terug naar die periode? Ik moet ophouden mezelf stomme doelen te stellen in de trant van; als ik naar Rome ga moet ik x kilo afgevallen zijn, als ik naar lowlands ga moet ik xx kilo afgevallen zijn etc. Die doelen staan mij ontzettend in de weg. Voor de volgende keer zelfhulpgroep heb ik als opdracht te kijken naar wat voor relatie ik heb met mijn eetstoornis. Wat levert de eetstoornis jou op? Uiteraard wil ik antwoorden 'niks, hooguit een dik vies vadsig lichaam', maar dat is het niet. Als het niks oplevert dan is het makkelijker om er vanaf te komen, staat in de opdracht. Dat klinkt op zich vrij logisch, maar wat betekent dat dan? Wat levert het mij op? Levert het mij veiligheid op? Maaltijden sla ik over als straf, maar eetbuien zijn ook een soort straf; hoe krom dat ook klinkt. Dat maaltijden overslaan volgt als straf voor een eetbui, klinkt vast nog logisch. Maar soms voel ik me zo dik en verloren dat ik denk 'je bent toch al dik, je kunt nu toch wel verder eten'. Ik wil eigenlijk helemaal niet eten, want zoals ik zei ben ik al dik genoeg, dus daarom voelt het als een straf. Maar het is alles. Er staat hier een lijstje van functies van eten op het moment van een eetbui en er kloppen zo veel: ontlading, spanning, verveling, troost, afleiding, verdriet, eenzaamheid, straf, boosheid, moeheid, frustratie etc. Wat is het vooral? Ik heb geen idee. Het verschilt per dag. Ik word zo moe en gek van mezelf. Vandaag ben ik gaan dauwtrappen met 3 vrienden. Toen een vriend van mij me gisterenavond meevroeg wilde ik eigenlijk niet mee, ik voelde me te dik om mee te gaan. Vanochtend wilde ik nog steeds niet mee, maar ik wilde ook niet afbellen; niet alweer. Dus nouja, om half 6 hadden we afgesproken en we fietsten naar een bos niet super ver weg. Daar gingen we op een boomstam zitten en een kopje koffie en een biertje drinken en praten praten praten en lachen lachen lachen. Het was zo fijn. Ik had niet ontbeten en heb toen ook niks gegeten, maar ik voelde me goed. Ja, ik voelde me dik (en ik had een ontzettend opgeblazen gevoel dat niet meehielp) maar het was fijn om bij mijn vrienden te zijn. Later ging 1 vriend naar huis en zijn we met z'n 3en naar een vriendin gegaan om daar te frisbeeen en een croissantje te eten. Ik had hier grote moeite mee, want ik had alles die dag al afgeslagen en wilde dit eigenlijk echt niet. Haar moeder had helaas voor ons alledrie een bordje met een croissantje klaargelegd. Zucht. Ik heb verder nog wel van de middag genoten tot het bij het avondeten weer misging en ik teveel at en daarna een giga-eetbui had. WANNEER HOUDT DIT NU OP?! Gisteren had ik overigens precies hetzelfde, mager ontbijt en magere lunch maar 's avonds een verdomde eetbui. Ik haat het zo.

Sorry voor deze ontzettend lange, saaie, ontzettend onlogische/warrige en egocentrische log, maar ik moest echt even spuien.