Cirkel

De welbekende vicieuze cirkel. Een cirkel waar ik telkens weer in terecht kom en waar ik moeilijk uitkom. Telkens als ik denk dat het beter gaat, gaat het slechter. Ik zal dat zelf wel in de hand hebben, maar waarom lijkt het alsof ik er niets aan kan doen? De cirkel ziet er als volgt uit; ik kom uit een periode eetbuien. Langzaam maar zeker krabbel ik weer omhoog. Het lukt me om een tijdje eetbuivrij te blijven, maar het eten gaat moeizaam - ik moet gaan opbouwen. Nog voor ik goed en wel opgebouwd heb, komt de eerste eetbui, meestal gevolgd door nog een aantal. Dan wederom pak ik het op. Het besef groeit dat ik op moet bouwen; met weinig eten lok je immers eetbuien uit. Het opbouwen begint en ook dit gaat met vallen en opstaan. Dan zit ik op een voor mijn doen goede lijst en gaat het eventjes goed. Weer eetbuien, dit keer langer dan de periode ervoor. Ik probeer het op te pakken, maar met al die eetbuien erbij kom ik sowieso al aan, waarom zou ik dan nog goed moeten blijven eten? Gevolg is dat het eten weer wat minder gaat. Dan nog meer eetbuien en het rijtje begint weer opnieuw. Van weinig naar veel dus eigenlijk. Fijn. Ik zit nu in de fase na 'de goede lijst eten'. Mijn hoofdmaaltijden zijn nog altijd prima, maar het kost me moeite om het vol te houden. Ik heb steeds vaker de neiging om toch maar de helft klaar te maken, want waar is het eigenlijk goed voor? Dit zijn verder slechts gedachtes, ik doe het niet echt. Fruit vind ik weer lastig en tussendoortjes zijn er verder niet. Het stomme aan dat fruit is dat ik het ook lastig vind als ik het niet neem, immers fruit is gezond en ik moet gezond zijn, maar tegelijkertijd zijn het ook calorieen. Als ik alleen maar fruit zou eten de hele dag dan mocht ik onbeperkt, maar nu eet ik brood en avondeten dus dan mag het niet. Jammer, ik eet liever onbeperkt fruit, maar dat gaat niet gebeuren. Ik ben bang om morgen naar huis te gaan, ook al kijk ik er ergens ook naar uit. Het is en blijft eenzaam hier. Ik zie wel mensen, maar ik voel niets. Ik wil dit weekend dingen doen die me afleiden in plaats van me lusteloos voelen en me misselijk vreten. Ik wil films kijken en afspreken met vrienden. Dat ga ik maar eens doen. Valkuil is dat ik afspraken vaak afzeg als ik een eetbui gehad heb of een eetbui in de planning heb staan. Wat ik dus niet mag doen dit weekend is afspraken afzeggen, dat lijkt me duidelijk. Morgen wordt een moeilijke dag. Ik ga mijn best doen, dat ga ik echt. Ik heb al met mezelf afgesproken dat als ik iets meer eet ik dat moet accepteren en het daarbij moet laten in plaats van het tot een verpeste dag te bombarderen en me vol te vreten. Verder heb ik eindelijk weer contact gehad met mijn psycholoog van de Ursula. Hij had me de hele week al geprobeerd te bellen (overigens nadat ik vorige week zelf gebeld had, anders had ik waarschijnlijk niets gehoord), maar mijn telefoon is kapot waardoor hij mij niet kon bereiken. Uiteindelijk vandaag via de mail contact gehad. Ik vind het zo stom van mezelf, maar het feit dat hij mij meerdere mailtjes gestuurd heeft doet me goed. Heb ik nou echt zoveel aandacht nodig? Afgesproken is overigens dat hij opnieuw informatie zal doorsturen. Ik ben benieuwd, het duurt nu al zo lang (al mag ik niet klagen; er zijn mensen die al veel langer wachten). Opnieuw de gedachte; alleen red ik het ook wel/ ik heb geen problemen/ik heb het altijd al zonder hulp gedaan dus waarom heb ik nu wel hulp nodig etc. Nou, genoeg voor vandaag.