Week 1 van het studeren zit erop en ik ben weer thuis. Mijn buik puilt uit, ik ben misselijk en ik voel me als een faler, maar ik hoop dat dit later op de dag weg zal gaan. Dat ik bij thuiskomst (gisteravond dus) een eetbui zou krijgen was helaas te verwachten en zelfs gepland. Op mezelf wonen gaat tot nu toe nog niet bepaald van een leien dakje. De boterhammen kan ik smeren. De boterhammen kan ik kopen, invriezen en mezelf uiteindelijk toestaan - brood heb je nodig, dit mag je echt eten. Maar wat is avondeten lastig. Ik wil niet elke dag naar de supermarkt om weer elke dag honderd keer langs dezelfde producten te lopen, alles vast te pakken en om te draaien (o dus zoveel calorieen zitten er daarin) en vervolgens weer terug te leggen. Ik wil niet thuiskomen met een bak tomaten en een zak wokgroente. Ik wil thuiskomen met voldoende. Een maaltijd die ik op mag eten, die gezond en lekker is. Maar het is me niet gelukt deze week. Ik was zo bang om aan te komen. Mijn broek ging losser zitten, omdat ik naar eigen zeggen deze week ben afgevallen en dat voelde zo goed, ik kon nu niet meer gaan eten. De broek zou dan strakker gaan zitten en ik zou weer nog dikker gaan worden, nog dikker en dikker en dikker! Dat ik gisteravond een eetbui kreeg. Ja. Dat was dus gepland. Ik begon met fruit, maar wist dat deze (fictieve eigenlijk, ik had al een broodje als avondeten gegeten in de trein samen met mjn moeder) honger niet gestild zou worden. Uiteindelijk heb ik zoals bij elke eetbui alles voor 'de laatste keer' gegeten. Jaja. Meteen besloot ik dat er nog zoveel meer was dat ik ook moest en zou en wilde eten, maar dat we niet thuis hadden. 'Nou dan moet ik morgen ook maar een eetbui houden'. Dat ga ik dus niet doen. Ik heb er een nacht over geslapen en dat wil ik niet. Ik ga goed eten vandaag. Ik ben thuis dus het is lastig. Het is zaterdag en vandaag worden er weekboodschappen gedaan. Een perfecte dag om meteen de kasten te plunderen. Maar dat ga ik niet doen. Ik ga mijzelf dingen toestaan. Ik heb al de hele week ontzettende zin in pepernoten - in Delft ben ik er met een boog omheen gelopen - ik wil proberen mijzelf een schaaltje toe te staan vandaag. Het gaat lukken. Ik wil beter worden, ik wil gezond worden en ik wil normaal kunnen eten.
Verder is mijn studie zwaar en vermoeiend, maar wel leuk. Daar ben ik blij om, want ik was echt bang een verkeerde keuze te hebben gemaakt. Ik ben nog steeds bang. Bang dat ze me niet goed gaan vinden, bang dat ik ook echt slecht ben, bang om alleen te staan en te eindigen, maar sommige angsten horen er nu eenmaal bij. Ik heb nieuwe mensen ontmoet en echt alleen ben ik niet. Toch sluit ik me graag op en zorg ik dat ik uiteindelijk alleen ben. Waarom die tegenstrijdigheid?! Ik voel de laatste tijd opeens een behoefte naar liefde. Ik wil ook liefde. Ik wil liefde ontvangen en geven. Momenteel zijn al mijn vriendinnen bezig met vriendjes of jongens en ik val daar buiten. Vroeger vond ik zo iemand leuk en was dan bereid van mijn kant ook iets te laten merken. Nu ben ik bang om verliefd te worden en bang om van iemand te houden. Daarbuiten ben ik ervan overtuigd dat niemand mij wil en niemand van mij zal houden. Pijnlijk.
Weer een herkenningspuntje, geplande eetbuien. Althans, bij mij zijn ze nooit echt gepland, maar het wel-niet eetbui gevoel heerst op dergelijke momenten sterk. Niet wetend hòeveel je zal gaan eten, wel dat het mis zal gaan en je je er niet prettig bij gaat voelen. En tsja... Het voor-het-laatst-eten en dan ook daadwerkelijk alles wat je jezelf meestal ontzegt... Nare waas waarin je je dan bevindt. Een soort donkenschap, maar dan door eten.
BeantwoordenVerwijderenIk moet toegeven dat, toen ik las dat je voelde dat je was afgevallen, er lichtelijk een gevoel van jaloezie in me op kwam zetten. Stommm. We moeten niet willen afvallen. (Je moet niet bruin willen worden, maar... Remember?) De reden dat ik nu mijn vriend het eten uit laat zoeken, is dus waar jij nu ook in de supermarkten tegenaanloopt. Verpakkingen bekijken, kcals checken, vetten checken, bewuste keuze logo's checken... Totdat ik iets nieuws erbij uit heb gevonden wat ook te checken valt. Is het de kasten (met weekendvulling) te laten voor wat ze zijn? Hm, misschien komt deze vraag lullig over, maar zo is 'ie niet bedoeld. Vind het goed dat je je zo sterk opstelde. De pepernoten die ik bij de Appie zag, heb ik nog maar even laten staan. :P
Ik hoop dat je studie je wat afleiding biedt... Je bent er gelukkig niet alleen en dat scheelt een hoop. Ik heb die angsten ook. En liefde... Dat komt denk ik wel, je bent nog jonggg! Ik heb daarentegen meer behoefte aan wat liefde op het gebied van vriendschap. ;P Wel vervelend dat je nu ziek bent, moet je morgen naar school? Ik ga strakjes naar Ciske de Rat (musical). Blij dat ik net nog even naar de sportschool kon, had het nodig. :$
Tussen Matthieu en mij... Mwa, soms goed, soms minder... (Vergat daar bijna op te antwoorden!) Ennn die derde boterham (:P)... Toch in dubio of ik hem blijf nemen of niet... Misschien moet ik hem doorschuiven naar (als ik weer naar school ga) de pauze van 15.00 uur om het voor mezelf even te vergemakkelijken. Maar jouw lijst is ook niet echt groot toch? Kan ik me ten minste concentreren op het leerwerk. Kun jij je nu goed concenteren? Nou goed, je weblogcapaciteit wordt steeds kleiner door mijn lange berichten!
Heel veel beterschap!
Liefs en een dikke knuffel,
Ingeborg
wat betreft je studie en het vriendjes gedoe herken ik die gevoelens precies! ik denk dat zo'n vriendje willen ook wel te maken heeft met het feit dat je er ineens veel meer alleen voor staat, en dan wil je iemand om op te steunen. daarnaast heb je dan iemand om je veilig bij te voelen, wat ook wel prettig is ivm studie. zo iemand die in je gelooft.
BeantwoordenVerwijderengeloof me, ik was altijd al erg, maar sinds ik op kamers zit is het echt erger, ik kan het gewoon niet helpen:P
ook eten is vrij lastig. nou heb ik het nog gemakkelijk met 3 huisgenoten die regelmatig willen koken, en dat ik dus vaak afwas. maar ik merkte wel dat toen mijn ouders op vakantie waren ik heel vaak geneigd was om gewoon brood te eten ipv een goede maaltijd.
de eerste weken zul je sowieso wel moe thuis komen van alle indrukken.
ik kom je binnenkort opvrolijken, dat beloof ik.
xxxxx