Gisteren was ik eetbuivrij. Nu helaas al niet meer, maar toch. Gistermiddag ging ik in de stad lunchen met mijn ouders en ik heb genomen waar ik zin in had. Dat voelt goed en het beste is nog dat ik geen extreem onrustig gevoel kreeg (oke niet helemaar waar; in het restaurant zelf zat ik nog wel heel erg met een dooreet-gedachte en toen mijn ouders vroegen of ik nog een dessert wilde zat ik er echt aan te denken mijn goede lunch te verpesten. For the record: dat heb ik niet gedaan!) en dus thuis niet door ben gaan eten. 's Avonds ben ik met een vriendin en haar familie uiteten geweest en dat vond ik behoorlijk lastig. Ik was al een keer uiteten geweest eigenlijk en om nou nog een keer te moeten werd me toch wat veel. Wel kon ik het behoorlijk goed relativeren omdat ik behalve de lunch en een mager ontbijt niets gegeten had. Uiteindelijk heb ik gekozen wat me echt lekker leek. Mijn vriendin nam hetzelfde wat het enerzijds wel makkelijker maakte, maar anderzijds was het ook vervelend. Het was die ene eetgestoorde vriendin waar ik eerder over schreef en ze zat eerst te praten over dat ze de dag ervoor een eetbui gehad had (is die in haar gebleven? dat moet ik nog vragen maar ik betwijfel het) en daarom vandaag minder at (ja wat moet ik hier precies mee?). Minder is overigens een understatement. Goed ik dwaal af. Die vriendin at niet alles op waardoor ik mij ook genoodzaakt voelde om een deel over te laten. Verder zat haar moeder mij ook de hele tijd te vertellen dat ik het echt niet op hoefde te eten als ik dat niet wilde wat bij mij een soort averechts gevoel opleverde. Was ik nu te dik om dit op te eten? Ik wilde haar vertellen dat ik heus niet zo dik ben geworden door niks te eten, maar ik zei dat maar niet. Later waren we nog over het eten aan het praten en ik zei dat ik vol zat maar toch wel driekwart opgegeten had. Die vriendin zei daarop 'ja jij hebt dat zeker wel gegeten, ik heb mijn eten gewoon een beetje uitgesmeerd maar ik heb niet zoveel gegeten'. Ja bedankt he, waar was dit ook alweer goed voor?! Een verrassing kwam dan weer van de vader van die vriendin. Ik kom daar al jaren en ik heb geloof ik nooit meer dan een paar zinnen met hem gewisseld, maar nu heb ik best een tijd met hem (alleen; waar was mijn vriendin nu opeens heen?) gepraat. Hij zei dat ik er goed uitzie nu 'of mag ik dat niet zeggen?' en later hebben we gepraat over mijn studie enzo. Of ik tegen het studentenleven opzie? Die vraag hangt nu al de hele tijd in mijn hoofd. Ik zie er namelijk inderdaad tegenop. Ik voel helemaal niet wat al mijn vrienden voelen. Ik hou niet van uitgaan, ik heb geen behoefte aan sociale dingen, ik wil niet met andere mensen eten, ik wil geen wijntjes drinken tot 's avonds laat, ik wil niet volwassen worden. Zucht.
Even iets anders. Er is iemand die ik al dagen, nee weken, nee maanden, moet bellen. Maar ik durf niet. Het is mijn vroegere oppas. Iemand die zich vanaf dag 1 zorgen maakte. De enige die wel dacht dat ik mijn dieet vol zou kunnen houden en daar dan ook bang voor was. Iemand die mij probeerde bang te maken door verhalen van zichzelf vroeger te vertellen. Verhalen die mij op dat moment al niets meer deden; ik was al te ver. Het ging altijd al slecht met haar, maar het gaat nu he-le-maal niet goed. Mijn moeder zegt dat ze stervende is. Maar ik ben bang. Ik durf haar niet te bellen, ik wil niet met haar spreken. 'Katty je moet afscheid nemen'. Ik wil geen afscheid nemen. Ik wil het niet. Ik wil niet over mezelf praten als het duidelijk 1000 keer erger gaat met haar. Om haar situatie even uit te leggen: Haar darmen zijn totaal kapot. Zij kan waarschijnlijk nooit meer eten. Ze kreeg eerst sondevoeding maar zelfs dat kunnen haar darmen niet meer aan. Voedingsstoffen worden nu rechtstreeks in haar bloed 'geschoten' (ik weet niet precies hoe dit heet). Vanuit de tijd dat ik haar kende was ze altijd een beetje een groteske vrouw; nu weegt ze slechts 40 kilo. Mijn geweten achtervolgt me duidelijk want telkens als de telefoon gaat krijg ik hartkloppingen. Ik ben bang om haar tegen te komen. Al is ze zo ziek dat de kans echt praktisch 0 is. Wat ben ik nu voor een slecht mens? Iemand die duidelijk veel om mij geeft wil mij spreken en wat doe ik? Ik ren weg. Zoals ik altijd weg ren. O dit is vreselijk maar ik durf het echt niet.
Hoi katty,
BeantwoordenVerwijderenIk lees al een tijdje jouw logjes. Ik vroeg me af, geef jij over na die eetbuien? En gefeliciteerd dat je geslaagd ben!
Groetjes Sophie
Lieve Katty,
BeantwoordenVerwijderenWat een verhaal. Jeetje mina. Wel vind ik dat je enerzijds best trots op jezelf mag zijn; Je bent maar mooi even niet doorgeslagen na het uit-eten gaan. En tsja, die opmerkingen zijn allemaal goed bedoeld, maar kunnen totaal averechts werken! Ik herken dat zooooo gewoon! Maar eigenlijk maak je je eigen gedachten anders en interpreteer je het verkeerd:
Het klopt namelijk niet!
Je hoeft het niet helemaal op te eten hoor = Je bent te dik om te eten
Jij bent zwaarder dan mij = Jij bent dik
Dit zijn voorbeelden van gedachten die je helemaal om kan buigen. Want het klopt niet he. Vraag het maar eens na! (Als je dat durft)
Over je oude oppas: Waag de sprong en DOE HET EENS! Ik weet zeker dat je je heel goed voelt wanneer je het hebt gedaan.
Sterkte en kom op hoor!
Liefs
hey meid
BeantwoordenVerwijderenwat naar van je oppas.. waarom zijn haar darmen eigelijk kapot? door een es? ik vind het wel naar klinken, maar meid, ik ben het met paulien eens, je voelt je vast opgelucht als je haar gebeld hebt, en anders blijf je je miss schuldig voelen als je haar níet belt en als ze dan dood gaat..
Goed van je dat je niet was doorgeslagen na dat uit eten gaan,, wel rot dat het etentje met die vriendin niet zo soepel was verlopen.. ik snap het wel na die opmerkingen (of eerder: na hoe jij het opvatte, want het was wss helemaal niet zo bedoeld..) Ik vond dat je vriendin eik wel een paar lompe opmerkingen had gemaakt eerlijk gezegd, als je je bedenkt dat zij wéét dat jij het er moeilijk mee hebt.. kun je er niet een x met haar over praten ofzo, miss helpt het..
ga door he meid,, en geniet van je vkans,, je kan het!
xx