woensdag 4 november 2009
Reflectie
Heel, heel soms en dan bedoel ik ook echt heel, heel soms, kan ik naar mezelf kijken op een andere manier. Dan kijk ik naar de stappen die ik gezet heb en kijk ik naar mijn lichaam. Heel, heel soms kan ik mijn handen op mijn buik leggen en denken 'buik, jij hoort bij mij, jij mag er zijn en ik ben niets zonder jou'. Ik kan dan in de spiegel kijken en denken 'hee benen, jullie zijn niet zo dik als ik dacht en jullie beginnen te lijken op de benen die ik ooit had'. Ik kan nu niet zeggen dat het echt goed gaat, maar het gaat wel beter. Mijn eetbuien zijn niet meer dagelijks (al is de reden daarvoor natuurlijk vanzelfsprekend; het eten is thuis en ik niet) en de dagen dat ik echt Heel Weinig eet komen ook minder voor. Vandaag is mijn 10e eetbuivrije dag en ik kan zeggen dat ik daar trots op ben. Ik heb de afgelopen dagen alles gedaan om toch te eten, ondanks de stress die hoog opliep en een grote weerzin tegen eten. Ik wilde niet te weinig eten en later terugvallen in eetbuien. Mijn eten was niet zoals het hoorde te zijn, maar ik heb mijn best gedaan. Ik heb gisteren mijn eindpresentatie gehad en ondanks mijn negatieve gedachten (die erg hoog opliepen en resulteerden in een aantal dagen gevuld met tranen en gedachten in de trant van 'wat moet ik nu gaan studeren? hoe moet ik dit met de studiefinanciering regelen? hoe moet ik accepteren dat ik gefaald heb?') heb ik het verdorie gehaald. De eerste 10 studiepunten zijn binnen en ik heb het ge-haald. Gehaald met een 7.5. De stress begint nu langzaam van me af te vallen, maar het is er nog steeds. Nog steeds ben ik misselijk en zenuwachtig en het lukt mijn lichaam nog niet om tot rust te komen. Vandaag ga ik weer naar huis en ik wil mijn lijst oppakken en goed eten en geen eetbui houden. Want werkelijk, wat brengt mij dat? Waar brengt mij dat? Juist ja, terug bij af. Ik heb afgelopen weekend mogen ervaren (en nee dat was niet prettig) dat ik kan voelen. Even uit mijn apatische rol. Als ik nu weer ga eten stopt ook het voelen en wat kan ik dan? Zo kom ik nooit verder. Ik wil graag naar huis en ik wil graag rust nemen. Maandag begint mijn volgende kwartaal, maar tot die tijd rust.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Hoihoi,
BeantwoordenVerwijderen(Misschien weet je - nog?- wie ik ben? Ik hoop dat je 't iig niet stom vind als ik hier reageer, maar ik denk best vaak aan jou, eigenlijk!)
Eigenlijk zou ik kunnen/horen te reageren op je laatste berichtje, maar weetje, dit klopt beter - want met je woordjes hierboven ben ik het veel meer eens dan die 'nieuwere'.
Want écht, ik ben trots op jou - hoe vaak je ook valt, niet faalt. Want dat je 'n mooi, waardevol persoon bent, dat staat vast, en dat is niet afhankelijk van dat andere.
Ik hoop zo dat je af en toe, steeds vaker liefst, en ook meer en sterker, door de waas van negatieve gedachten over jezelf (vertrouwd kan dat voelen, denk ik, herinner 't me ook) kunt laten vallen. Door 'n schoongezeemd raam, met 'n frisse blik; dan zul je zien hoe je werkelijk bent!
Kom op meisje, houd je hoofdje omhoog, je bent het waard - gewoon omdat je bent, niet omdat je doet.
xoxo
Gloria
ps. Nog 'n klein vraagje; wat studeer je? Dat vraag ik me altijd af als ik langs station Delft kom..