Help! Ik krijg hulp!

De titel is niet helemaal juist. Ik heb help geroepen en om hulp gevraagd. Ik heb me niet langer sterk (al vind ik dat niet echt de juiste benaming; eerder zwak gezien de situatie) opgesteld. Het ging allemaal heel snel. Ik sprak met een meisje dat zelf binnenkort intensievere behandeling krijgt en daarvoor al haar tijd neemt. Het is belangrijk de tijd te nemen. Ik weet niet zo goed hoe ik verder moet vertellen; in mijn hoofd is het op dit moment een beetje chaos. Ik kan niet voor mezelf zorgen; hoe moet dat dan als ik op kamers ga? Ik wil intensievere behandeling; kan dat wel als ik studeer? Ik weet niet of ik deze studie wel echt wil doen; ga ik uberhaupt nog studeren dit jaar? Mijn ouders begrijpen mij voor geen meter denk ik. Ik heb ze het bovenstaande verteld. Al valt er niet echt van 'vertellen' te spreken; er kwam weinig uit me op dat moment. In ieder geval werden er meteen stappen gezet. Vanochtend heeft mijn vader naar de Ursulakliniek gebeld en vervolgens heb ik telefonisch een aanmeldformulier doorgenomen. Ook werd er gelijk een afspraak gemaakt bij de huisarts (niet mijn eigen, want die is helaas op vakantie). Vanmiddag sprong ik dus op de fiets - door de regen (dramatisch effect) - richting de huisarts. Die keek mij een beetje aan alsof ik gek was en hij mij niet kon helpen, maar hij wilde wel een verwijsbrief maken 'omdat het zo'n haast heeft'. Of ik mijn eetstoornis op dit moment even wilde samenvatten 'Een heleboel eetbuien.' 'O en dan [hier maakt de huisarts een gebaar van iemand die overgeeft]?' 'Nee ik geef niet over...' 'O maar je ziet er helemaal niet uit als iemand die zoveel eet.' Hierop zei ik maar even niets meer. Ik heb echt helemaal niets met huisartsen. Zucht. In ieder geval die verwijsbrief is nu naar de Ursula gefaxt en een kopietje heb ik naar de brievenbus van mijn eigen huisarts gebracht. Nu is het afwachten. Ik denk nog niet na over wat voor hulp ik misschien ga krijgen. Hoe dan ook; zelfs als ik maar 1 dag behandeling zou krijgen kan ik dat niet combineren met mijn toekomstige studie. Het is of het één of het ander. Het is beter worden of een student zijn. En wat voor student; iemand die niet geniet van het studentenleven, die afspraken afzegt, slecht presteert, niet openstaat voor nieuwe dingen. Bah. Een student met een studentenbuik zonder eerst gestudeerd te hebben. Een vadsig meisje. Met het eten gaat het nog steeds niet beter. Op het moment heb ik heel veel eetbuidrang, maar ik hou me in. Over 12 minuten gun ik mijzelf een grote kom chocobanaancruesli met magere yoghurt. Veel te veel natuurlijk, wat calorieen betreft, maar ik hoop zo eigenlijk te voorkomen dat ik een veel grotere hoeveelheid ga eten. De rest van de dag is wel 'goed' gegaan. Teveel avondeten naar mijn idee, maar de rest van de dag was wel 'oke' denk ik. Ik heb nu al een beetje spijt dat ik gezegd heb hulp te willen. Ik verdien dat niet en ik heb het niet nodig. Ik word alleen maar dikker en als ik mijn moeder moet geloven heb ik gewoon een 'disciplineprobleem'. Dat zal het wel zijn ja. Met discipline was ik nooit zo dik geworden en altijd mooi dun geweest. Het zal ook allemaal wel. Ik ben gewoon moe en ik heb er geen zin meer in.