5

Hij hoeft zichzelf niet eens voor zijn kop te slaan. De tramdeuren sluiten zich, maar hij heeft zich al omgedraaid. Het apparaat in zijn hoofd loopt even vast en weet niet meer of dit nu wel of niet volgens plan gegaan is. Het gebrekkig functioneren frustreert hem dus schopt hij tegen een verloren fiets. Zijn hoofd zoemt en voelt warm, maar het werkt weer. De dalende temperatuur, de winkels om hem heen, zijn fiets in de verte - ze worden weer geregistreerd. Oren, neus en mond doen een ruilactie: zo goed als nieuwe gedachten voor verse koude lucht. Het lijkt hem een goede deal.

De muis die mythische proporties aannam

Vragen beantwoordt ze niet, haar hoofd draait ze weg. Ogen die ten hemel geslagen worden, een lach die het ongemak verbloemt. Ze eet niet, ze slaapt niet, ze gaat zelfs niet naar het toilet. Een soort koningin, maar dan zonder paleis. Het volk wacht tot ze hen toespreken zal, al blijft het angstvallig stil. De wereld is symbolisch en alles staat voor alles – wacht maar tot het genie naar buiten treedt. In de kelder knabbelt ze ondertussen aan haar kaas en staart ze naar de stapels films die ze niet keek, de boeken die ze niet las en de verhalen die ze niet schreef. De gouden voetsporen blijven een mysterie. 

Maar laat ik niet te voorbarig zijn

En als ze me vragen waarom, dan is het omdat de straten er eindeloos zijn, de taxi's geel, de chaos rust geeft. Omdat de kaart uit mijn handen getrokken wordt en de weg me eerder gewezen wordt dan ik erom gevraagd heb. Omdat ik liever smog ruik, dan rook. Omdat ik haar nodig heb, maar zij mij niet. Om de films, de boeken, de kunst. Omdat wanneer iemand zijn ogen sluit een ander zijn ogen opent. Omdat zelfs de kakkerlakken glinsteren.