Geslaagd!

Om maar even positief te beginnen: ik ben geslaagd! Uiteindelijk heb ik het beter gedaan dan ik had verwacht. Tijdens de examens zelf heb ik 1 onvoldoende gehaald (een 5.3 voor wiskunde; ironisch genoeg het enige vak waar ik iets voor gedaan heb), maar mijn eindlijst bestaat uit 2 zessen, zevens en achten; daar kan ik wel mee leven. Ondanks het feit dat mijn dag slecht begonnen was (en ondertussen ook niet echt goed geeindigd is) - in de vorm van een giga-eetbui namelijk - was ik toch ontzettend blij dat ik geslaagd was. Aanvankelijk lag ik een beetje in een foetus-houding op de bank met uitzicht op de laatste eetbuiresten een beetje televisie te kijken, maar toen mijn moeder eerder thuiskwam van haar werk en mijn broertje en een vriend van hem mij allemaal bijstonden toen de telefoon ging, voelde ik mij toch een stuk beter. Ik heb zelfs champagne gedronken. Ik begrijp echt mijn angst voor alcohol niet. Eigenlijk begrijp ik het wel ('zinloze calorieen'), maar het slaat stomweg nergens op. Ik drink nooit veel, maar waarom ik mijzelf per se dat ene glaasje moet ontzeggen? In ieder geval, niets weerhield me dit keer (al ging het wel met de gedachtegang 'mijn dag is toch al verpest') en dus heb ik lekker champagne gedronken; ik had dit verdiend. Waarom het nu minder goed gaat is omdat mijn ouders ruzie hebben. Er is hier spanning en daar word ik zenuwachtig van. Mijn ouders zijn verdrietig en daar word ik ook verdrietig van. Als een kameleon pas ik me aan mijn omgeving aan. Hoewel, ik ben ook vaak een stoorzender, iemand die zich juist niet aanpast en de rest belemmert. Zucht. Dat was vandaag.
De afgelopen dagen is het allemaal niet spetterend gegaan. Ik heb een heleboel eetbuien gehad en zelfs gisteren - toen ik dacht dat ik een geweldige dag wat betreft eten achter de rug had - ging het mis. Ik voelde me onrustig en kon dat gevoel niet kwijt. Achteraf denk ik dat ik mij meer op dat gevoel had moeten concentreren en actiever afleiding had moeten zoeken. Ik ben gisteren naar de bieb geweest en heb 3 boeken meegenomen die mij wellicht op weg zouden kunnen helpen: Eerste hulp bij eetbuien van Joanna Kortink, Boulimie en eetbuien overwinnen van dr. Johan Vanderlinden & Eetstoornissen van David Bisschop Boele. Ik lees momenteel het eerste boek en tot nu toe lees ik veel herkenning (het zijn tips, dus dat is zeker handig denk ik) en dingen die ik zelf ook al toegepast heb. Het tweede boek zegt me eigenlijk (nog) niets, maar ik ga het gewoon maar eens lezen 1 dezer dagen. Het laatste boek is een boek waaruit wij in de zelfhulpgroep vaak kopietjes krijgen. Dit boek vind ik zelf erg fijn omdat het zowel herkenbaar als confronterend is. Het zijn minder kant- en klare tips, maar er worden wel dingen gesteld waar je over na moet denken. Ik ben benieuwd of ik met deze boeken wat kan. Ik wil er echt wat aan doen en ik wil er echt vanaf. Toen ik gisteren aan het lezen was viel mij 1 stukje op:
(uit: eerste hulp bij eetbuien)
"Het gaat om de juiste instelling
'Ik heb het al zo lang.'
'Mijn situatie is te complex.'
'Ik heb het al zo vaak geprobeerd.'

Er zijn mensen die wanhopig verlangen naar genezing, maar diep vanbinnen niet geloven dat er een therapie bestaat die hen kan helpen. Het zal duidelijk zijn dat deze groep zijn doel niet bereikt.
De tweede categorie bestaat uit mensen die wel openstaan voor therapie, maar nog wat twijfels hebben. Wanneer ze eenmaal verbetering ervaren, verloopt de heling vlotter.
De derde groep bestaat uit mensen die zich volledig openstellen en doen wat ze nodig hebben om te genezen. Ze zijn er klaar voor en overtuigd dat therapie hen ondersteunt bij hun aangeboren vermogen tot heling. Deze verschillende manieren van denken werken door in alle aspecten van ons leven.
De manier waarop we met problemen omgaan is bepalend voor hoe we ons leven ervaren. De juiste instelling is een cruciale factor in jouw herstelproces.

Tip: Vraag jezelf af: Wat houdt mij nog tegen om de nieuwe weg in te slaan? Het kan zijn dat je tot op heden niet de juiste strategie hebt toegepast. Kom je er niet uit, roep dan de hulp in van een deskundige aan wie jij je durft toe te vertrouwen."

Ik vond dit stuk niet zo leuk om te lezen, omdat ik mij vooral herkende in de eerste groep. De groep die het eigenlijk al opgegeven heeft soms. Wel is het niet zo dat ik denk dat er geen therapie voor mij bestaat. Ik denk dat als ik in klinische opname zou gaan (waar mijn situatie helemaal niet voor in aanmerking komt, omdat ik het helemaal niet erg genoeg heb) dan zou ik in ieder geval de tijd dat ik daar zit goed met mijn eetbuien om kunnen gaan denk ik. Ik denk zelfs dat ik ze niet meer zou hebben. Dat is natuurlijk raar, want het is een beetje struisvogelpolitiek. Ik ren als het ware weg voor mijn probleem en dat probleem gaat niet weg als ik 2 maanden wegga en vervolgens terugkom. Of misschien ook wel. Het zou heel goed kunnen dat ik nadat ik 2 maanden uit de maatschappij ben gestapt weer hernieuwd mijn intrede doe. Dat ik van mijn eetbuien af ben, dat ik van mijn eetstoornis af ben. Maar de kans is groot dat het thuis weer verkeerd gaat. Aan de andere kant, ik ga nu studeren en op kamers wonen. Er breekt een nieuw tijdperk aan. Een tijdperk waar ik niks over kan denken, maar zoveel over wil denken. Zou het nu beter gaan? Verval ik in een anorectische periode? Gaan de eetbuien door? Word ik normaal? Een heleboel vragen maar geen antwoorden. Die antwoorden krijg ik natuurlijk ook pas als ik het probeer en ervaar. Ik merk nu dat het een heel onsamenhangend verhaal is geworden waar weleens (snel) een eind aan gemaakt moet worden.