Dubbelleven

Ik word echt stapelgek van mezelf. Ik zie mezelf de laatste dagen steeds meer van een afstandje en ik haat mezelf. Ik kies gewoon voor mijn eetstoornis. Ik zie weinig vechtlust, ik zie iemand die wanhopig vasthoudt aan het beetje controle dat ze heeft. Ik zit in exact dezelfde situatie als een jaar terug. Ik was toen ook exact 20 kilo lichter (klein zuchtje van verlangen), maar dat doet er even niet toe. Doordeweeks in Delft lukt het me niet om ook maar een lijst te eten die in de buurt komt van volwaardig. Ik kan er niks van en ik lijk er ook geen moeite voor te doen. Ik eet weinig en ik doe er niks aan. Vrijdagavond kom ik thuis en ben ik eigenlijk haast blij dat ik weer eten moet. Gemengde gevoelens. Ik wil geen eetbui, maar plan er toch een. En nog een en nog een. Alle dagen zijn volgepland met eetbuien waardoor het weekend eigenlijk helemaal niet leuk en ontspannend is. Dan is het zondagavond en ga ik weer terug naar 'huis'. Bomvol met naar mijn mening genoeg voorraad voor de rest van de week. Eenmaal in Delft kom ik in een geheel andere situatie. Ik durf en wil niets meer eten. Afgelopen week was ik ziek en heb daar enigzins misbruik van gemaakt door - ondanks een aanwezig hongergevoel - zo min mogelijk te eten en als supersmoes mijn ziekheid te gebruiken. Overdag ben ik vrolijk en levendig, maak grapjes en praat mee met de rest. Tegelijkertijd zit ik als een debiele freak iedereen te observeren. Hoe ziet iedereen eruit, hoeveel eten zij, wat eten zij, waarom eet ik dit niet etc. etc. Vrijdagavond thuis ben ik weer chagrijnig en vooral moe. Heel moe. Uitgeput was ik afgelopen vrijdag. Ondanks luid protest van mijn lichaam toch nog een eetbui gehouden. Ik voel me beroerd en de enige reden dat ik mijn eten binnenhoud is omdat ik zo verdomd bang ben om over te geven. De ene rennie na de andere, paracetamol, aspirine alles gaat erin om maar te voorkomen dat ik mijn eten moet uitkotsen. Ik ben er weer zo bang voor. Vorig jaar was ik moedig en ging ik de confrontatie met de wc nog wel aan. Ik hing erboven en stak die rotvinger nog wel in m'n keel. Dat was pas het moment dat ik afhaakte. Nu ben ik bang om alleen al te hangen en vooral bang omdat de kans op overgeven volgens mij echt groot is. Ik haat die tegenstrijdigheid. Als eeuwige lafaard heb ik vanochtend maar weer wat laxetieve thee gedronken. Natuurlijk valt het in het niet bij de hoeveelheden laxeerpillen die ik slikte, maar toch baal ik ook hier weer van. Het zijn gewoon een heleboel stappen achteruit in plaats van vooruit. Dat ik na al die tijd nog geen steek verder ben. Ik was zaterdag weer afgevallen en dat voelde zo verdomd goed. Zelfs na die eetbui van vrijdagavond woog ik lichter dan ik in tijden gewogen heb (nog steeds niet 'licht' en nog steeds 'zwaar', het scheelt ook echt een paar ons met een gewicht dat ik wel vaker gewogen heb de afgelopen maanden, maar toch). Natuurlijk ben ik nu alweer kilo's aangekomen, maar het deed me ergens goed. Verder heb ik donderdagmiddag een gesprek bij de Ursula. Ik ben benieuwd. Ik denk niet dat ze me iets boeiends gaan vertellen. Ik denk dat ze denken dat het met mij wel goed gaat en dat ik het alleen wel red. Misschien is dat gewoon zo en moet ik ophouden me zo irritant aan te stellen.