Gadsie

Ik had graag iets anders willen vertellen en iedereen blij willen maken, maar het gaat nog steeds slecht. Na die ene eetbuivrije dag heb ik elke dag nog een eetbui gehad. Ik had het wel steeds uitgesteld naar 's avonds, maar 1. daar heb je niet zoveel aan en 2. zelfs dat kan ik niet meer. Ik moet wel zeggen dat ik vind dat het me ook niet echt makkelijk gemaakt worden. Woensdag bijvoorbeeld had mijn vader dus verse broodjes gekocht. Donderdag en vrijdag was het puur mijn eigen schuld. Zaterdag lunchten we in de stad, maar toen we thuiskwamen was er gewoon weer allemaal vers eten. Gisteren hadden we wederom vers brood en vandaag ging mijn moeder pannenkoeken bakken. Help! Met dat verse brood daar had ik nog wat aan kunnen doen (en dat heb ik ook geprobeerd, maar mijn eetbui-/dooreetdrang was te sterk), maar vandaag met die pannekoeken niet. Ik kan toch niet zeggen 'sorry mam, ik weet dat je je best gedaan hebt met het bakken, maar ik eet vandaag maar een schaaltje yoghurt met allbran'. We hadden al zo lang geen pannekoeken gehad. Maargoed, ik wek nu het idee op dat ik stapels pannekoeken naar binnen heb zitten werken. Dat is eigenlijk helemaal niet waar. Ik heb 2 dunne pannekoekjes gehad met stroop. Daarna nog een krentenbol met 20+-kaas en toen was de lunch afgelopen. Ik voelde me wel schuldig want ik vond dat toch een (te) grote lunch, maarja, het had veel erger gekund. Nu daarentegen zijn mijn ouders en broertje weg en heb ik alles weer geplunderd. Bah. Ik had geen trek, ik verveelde me denk ik gewoon. Ik heb morgen eindexamen wiskunde en ik heb niet geleerd. NIET GELEERD. Ik haat mezelf straks nog meer dan nu. Als ik mijn cijfers terug krijg... Ik kan me echt niet concentreren ik wil gewoon niet meer. Ik heb ook geen angst of stress ik ben gewoon totaal apatisch. Ik kon me dat een jaar of 3 jaar of zelfs een halfjaar geleden niet voorstellen. Ik dacht dat ik het zou besterven aan die stress. Maar ik heb geen stress. Ik heb me gewoon totaal afgesloten. Ik voel niks, maar ik doe ook niks. Ik voel eigenlijk sowieso niks. Mijn gevoelens eet ik weg en als ik niet eet, dan raakt het me. Dan zie en voel ik opeens hoe dik ik ben en hoe walgelijk. Volgende week ga ik met vrienden naar Rome en nee ik heb geen zin. Het was iets waar ik naar uit keek en nu zie ik er tegen op. Ontzettend. Ik kan mijn dikke lijf niet vertonen. Ik heb hier thuis al grote moeite mij in iets te hijsen dat niet bedoeld is voor hartje winter, maar met mijn vrienden in een stad vol mooie en dunne mensen... Waar Rome voor mijn vrienden in het teken van genieten zal staan, zal het bij mij in het teken staan van eten, niet-eten en wat iedereen wel niet van mij vindt (een dikzak). Ik wil niet meer mee. Ik vind het op dit moment echt achterlijk dat we geen annuleringsverzekering hebben afgesloten. Wat moet ik nu? Ik ben nooit dun voor ik meega. Ik wil echt echt echt niet. Ik ga dit morgen denk ik in de groep bespreken want ik vind het echt vreselijk. Rome was altijd het grote doel geweest. Als ik naar rome zou gaan zou ik xx kilo afgevallen zijn en mooi en dun zijn en genieten. Ik zou misschien nog x kilo extra afvallen zodat ik ook van het eten zou kunnen genieten. Nouja, niets van waargekomen. Ik ben eerder xx kilo aangekomen. Vorig jaar is het me wel gelukt om voor Rome x kilo af te vallen. Waarom nu dan niet? Waar is mijn discipline? Mijn moeder zei het vandaag ook nog 'je hebt helemaal nergens discipline voor, echt voor niets meer'. En dan met de nadruk op 'nergens' en 'niets' waarmee ze denk ik op mijn eetbuien doelde. Ja sorry dat ik er niet zo mager uitzie als jij. Ik had er graag zo uitgezien maar ik prop mezelf elke dag vol. Ja sorry daarvoor. Sorry dat je zo'n lelijke mislukte en oja ook nog domme dochter op de wereld gezet hebt. Dat spijt me heel erg.