From n to p?

Van negatief naar positief. Ja daar is het weleens tijd voor dus ik ga nu even snel een positief logje schrijven. Dit 1. omdat het een momentopname is en het morgen weer over kan zijn en 2. omdat na al die regen de zon wel weer eens mag schijnen. Vandaag had ik dus eerst een wiskunde-examen en ik heb het gevoel dat ik niet to-taal ben afgeslacht. Dat ik op wiskunde in ieder geval wel geslaagd ben. Dat is fijn, want ik ben over het algemeen behoorlijk apatisch over de examens, maar ik moet wel gewoon slagen natuurlijk. Daarna heb ik mij mee laten slepen naar de eindexamenborrel waar ik eventjes een glas spa rood gedronken heb en toen moest ik alweer naar huis (en weer naar de stad; handig) omdat ik zelfhulpgroep heb vanavond. Ik had het er deze week al over met een meisje uit de groep, hoe erg ik tegen Rome opzie (even tussen neus en lippen) en zij zei me dat ik dat in de groep moest brengen. Ik dacht aanvankelijk, jaja, daar doe ik niet aan, maar ik had het er al met dat meisje overgehad dus ik had wel enigzins een stok achter de deur. Dus toen er gevraagd werd wie er nog werktijd wilden heb ik uiteindelijk ja gezegd. Ik was echt ontzettend zenuwachtig en kwam ook wat moeizaam op gang, maar heb uiteindelijk alles uitgesproken. Over hoe ontzettend dik ik me voel en hoe vreselijk ik er tegen opzie om in zomerkleren te gaan. Maar ook over dat ik ben bang ben voor het eten en hoeveel ik moet eten en dat ik dingen wil overslaan, maar daar niet op aangesproken wil worden. Over mijn eetgestoorde vriendin die ook meegaat waardoor ik bang ben dat ik teveel eet of dat zij te weinig gaat eten omdat ik dat doe. Ze vonden het allemaal erg goed dat ik zo open was, maar ik zei wel vaak 'ja, maar...' en dat viel hen blijkbaar erg op. Dat ik wel vaak weer een reden vind om iets niet te doen, omdat ik het niet waard ben of omdat iedereen mij toch altijd dik zal vinden etc. Goed, daarna moesten we ons eetdagboek bespreken (in groepjes van 2) en ik werd ingedeeld bij een meisje waar ik eigenlijk vrij weinig over wist (ze was er de vorige keer ook niet), maar ik heb echt lang en goed met haar gepraat. Zij heeft ook anorexia gehad en dat merk je wel heel goed. Dat verschil dan. Dat je altijd weer zo dun wilt worden omdat je dat toen ook was. Je kunt wel zo dun worden dus waarom nu niet? Maargoed, daar deelden wij dus onze meningen en toen was de groep al bijna voorbij (dit is uiteraard een beknopte versie). Maar dit is niet alles. Ik werd zoals altijd opgehaald door mijn mutti en toen in de auto was ze opeens erg benieuwd. Ze wilde veel weten, maar omdat ik in een goed humeur ben heb ik veel verteld. Eerst oppervlakkig, slechts over de groep en de andere mensen die er daar zijn (mijn moeder wist niet eens dat ik in het gebouw van amarum zit en ook niet wat amarum was (toen ze mij wilden laten opnemen, hebben ze contact opgenomen met de Ursulakliniek)), maar later ook over mij en wat ik vind en voel en denk. Dit alles duurde niet meer dan een kwartier, maar het is er toch mooi uit. Nog even over het eten. Ik heb te weinig gegeten vandaag (geen avondeten weer, alleen ontbijt en lunch en die waren allebei vrij karig), maar ik kan er nu niets meer aan doen. Ja dit klinkt slap, maar ik voel me goed wil niet doorslaan en dan kan ik morgen eindelijk zeggen dat ik weer 1 dag eetbuivrij ben geweest...