woensdag 23 september 2009
Huilen II
Het gaat hier niet goed. Ik voel me leeg en lusteloos. Ik heb gevoel maar het zit zo diep dat ik er moeilijk bij kan. Ik kan me niet concentreren. Ik moet veel doen voor deze week, maar ben nog niet begonnen. Het beginnen kost me moeite, alles kost me moeite. Ik heb gisteren een eetbui gehad en vandaag weer. Ik ben er verdomme zelfs voor naar de winkel geweest. Ik heb mijn lijst opgehoogd, mezelf uitgedaagd (en nee niet teveel in 1 keer; ik heb 20+-kaas op mijn brood gedaan en een fatsoenlijke avondmaaltijd gekookt) en dan juist gaat het mis. Ik ben mijn motivatie totaal kwijt. Ik heb zin om met alles te stoppen. Even een time-out op het leven, maar zo makkelijk gaat het niet. Dus morgen eet ik gewoon weer mijn normale ontbijt, sta ik om 5 uur op om de dingen te doen die ik nog moest doen van de rest van de week, ga ik naar de faculteit en blijf daar waarschijnlijk tot laat en dan is het wel weer genoeg geweest. Dan nog 1 drukke en chaotische dag en dan is het weekend. Een weekend waarin ik me voor de verandering niet over wil geven aan eetbuien, maar eens keihard ga vechten - in mijn hoofd geef ik het langzaam op, ik wil niet meer.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Een heeele dikke knuffel terug... (En ook nog op het juiste moment geloof ik.)
BeantwoordenVerwijderenBaah, wat ontzettend vervelend. :( Ik voel me ook pretty rottig. Nee, ik kon geen afleiding zoeken op dat moment. Jij? Lukt het jou vaak? Eetbuidagen... Zondagnacht, maandagavond (en 't ontbijt ook al te veel naar mijn zin) en gisterochtend en 's middags nog een toevoeging.
Ik hoop echt dat je je lijst kunt volgen, maar een fatsoenlijke avondmaaltijd is toch geen ophoging? Je eet nog minimaal. Als je om 5 uur op staat en een héle dag te gaan hebt, heb je meer nodig. Ik vind het wel heel goed trouwens, dat je er toch weer zo tegenaan gaat. Echt, hoor.
Nog bedankt voor jouw reactie. Veel dingen waar je gelijk in hebt, veel dingen waar ik zelf ook al over na heb gedacht en veel dingen waar ik jou ook op aan zou kunnen spreken.
Ik vind het jammer te lezen dat je een beetje in een vastgeroest patroon zit en daar niet uit lijkt te willen komen.
Dat laatste is alleen niet zo. Ik wil er wel uitkomen. Jij toch ook? Je kent de lijdensweg... Nja, niet lullig bedoeld.
*Oohw, dinner's ready (wat toepasselijk)*
Xxx, nog een keer een dikke knuffel! (Ow, toen ik net snel naar jouw reactie terugkeek zag ik dat jij dat ook bij de afsluiting deed! :P)
ik mis je soms teveel weetje dat...
BeantwoordenVerwijderenhopelijk heb ik het een keer niet zo druk en kan ik naar delft
hey meis
BeantwoordenVerwijderenik vind het zo ontzettend rot voor je dat het niet zo goed gaat.. als ik daar was geweest had ik je zo'n dikke knuffel gegeven..
maar meis, geef niet op, je kan het.. ik weet het zeker.. en het is nu even allemaal rot, maar jij komt er wel doorheen,, jij bent een vechtertje.. jij kan het! echt waar..
en probeer naar de dingen te blijven kijken die wél goed gaan..
Xx