dinsdag 11 augustus 2009
Zomergroep
Zomergroep. Ja, dat ging niet zo goed. Vanaf het moment dat ik de groepsruimte instapte voelde ik me niet goed. Zenuwachtig en veel spanning. Ik dacht, misschien moet ik even wennen. Er waren veel mensen, de hele ruimte was gevuld. Een paar nieuwe gezichten, maar de meeste bekend. Iemand begon met praten en werd aangevuld door de rest. Oke, het gaat nog, ik volg het nog. Het gesprek duurde maar en het duurde maar. Mijn zenuwen werden steeds erger. Pauze. Rust. Ik nam een groot glas water en dit hielp echt, voor dat moment dan. We moesten weer verder. Er werd meer en meer gepraat. Dingen die herkenbaar waren, maar vooral veel dingen die mij niets zeiden. Wat dat betreft weinig confrontatie en herkenning deze avond. Wel een heleboel spanning. Zoveel spanning dat ik echt weg moest. Ik wil en moet weg hier. Dat dacht ik, maar ik kon natuurlijk niet weg. Ik ben blijven zitten tot het einde. Ik werd misselijk van de zenuwen en toen er gevraagd werd hoe de avond verlopen was stortte een groepsgenootje van mij in. Precies zoals ik me voelde. Ze zei niets en huilde alleen maar en alle aandacht ging uiteraard naar haar (terecht hoor; het klinkt verwijtend, maar zo bedoel ik het niet). Toen er aan mij gevraagd werd hoe het was zei ik slechts 'oke hoor';ik wilde geen aandacht naar mij trekken en bovendien ging het met mij toch duidelijk beter dan met mijn groepsgenoot. Ik moest alleen reizen want mijn groeps- en reisgenootje was dus zojuist ingestort en zou naar huis gebracht worden. In de trein trok ik het echt niet meer. Mijn hart zat in mijn keel, ik was misselijk en ik kon elk moment in tranen uitbarsten. Nog even volhouden, hield ik mezelf voor, straks mag je huilen zoveel als je wilt. Minuten leken uren, maar eindelijk kwam ik dan op het station aan. Mijn moeder haalde me op en zat de hele reis terug te zeuren over mijn kamer (die ik nog steeds niet heb) in Delft. Dat ik me niet goed voelde viel haar blijkbaar niet op. Eenmaal thuis moest ik gedwongen op zoek gaan naar nieuwe kamers om op te reageren. Ik begon een beetje te snauwen en voor ik het wist was ik weer het zoveelste probleem en moest en zou ik weten dat zij zich zo slecht voelde. JA MAM IK VOEL ME OOK SLECHT, STERKER NOG IK HEB ME IN GEEN TIJDEN ZO SLECHT GEVOELD! Eindelijk rust. Geen echte rust, want mijn lichaam is nog zo gespannen. Een warme plens over mijn wangen, maar daar blijft het bij. De huilbui is er niet uitgekomen. Met eten gaat het verder niet goed. Ik eet te weinig en heb vandaag mijn avondeten overgeslagen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ik wilde net komen vragen of het wel goed met je gaat, aangezien ik toch ineens niet zo veel meer hoorde.
BeantwoordenVerwijderenWat erg om te lezen... Ik kan me niet zo goed voorstellen hoe het is om op zo'n manier na zo'n groep thuis te komen, maar zou denk ik een complete break down hebben. Hoe kan je moeder nou op zo'n moment, waarop jij net zo'n inspannende confronterende avond hebt gehad, denken aan à la minute een kamer zoeken? Ik ken haar niet enzo, maar vind het lastig. Mijn eigen moeder zou zoiets op zo'n moment als het echt moest ook wel ter sprake kunnen brengen. Zou het een manier zijn om DE issue uit de weg te gaan? Geen idee.
Wel een beetje proberen te blijven eten, hè? Anders is strakjes de kans op zo'n rottige eetbui alleen maar groter. Ohh, kom ik met mijn adviezen... Ik vind het gewoon opperk#t voor je. :(
Hmsh.
Veel liefs,
Ingeborg
Heey,
BeantwoordenVerwijderenAch, je ietwat late(r als normale) reactie geeft niets, hoor. ;) Het moet natuurlijk geen verplichting gaan lijken.
Ik snap je commentje op mijn eetlijstje wel. Tsja, ach... Ik hoef er denk ik weinig woorden aan 'vuil' te maken? :$ Jouw voornemens over je eetgewoonten vind ik wel erg goed. Ik hoop voor jou (en mijn leesplezier op je weblog :P) dat je ze waar kunt maken. Die verdomde weegschaal ook... Als je er lang over nadenkt is het eigenlijk ook maar een raar ding. Ik heb natuurlijk wel drang gehad om meer te eten. Ik weet dan echter wel dat ik te veel ga eten, soms is het wel even bedwingen. 's Avonds als ik echt met mijn lekkernijtje ervoor ga zitten heb ik dat veel minder. Als ik er dan zo voor mijn filmpje aan bezig ben denk ik: 'hoe kan ik hier soms zoveel van wegeten?' Bah. Dan walg ik van mezelf.
Dat jij nog, zoals jij het noemde, een nasleep voelt is niet gek. Echt niet, het is niet niks. Lucht het op om er op je weblog over te typen? Ergens vind ik het knap dat je geen eetbui had gehad en ergens is de maaltijd overslaan natuurlijk ook niet ideaal. Maar zoals jij ook over mijn eetlijstjes zei: ik snap het wel. Ik had dat trouwens ook, het teveel eten toen ik aan moest komen. Iedereen vond het schitterend ofzo. 'Ach, je kan het hebben. Het zal zo nauw niet komen.' Ik had wel lijstjes, maar overschreed de hoeveelheden. In die kliniek waar ik toen kwam, was ik ook niet lang in behandeling geweest omdat ik ruzie met de behandelaar had. Krom dat ik nu weer dezelfde heb.
's Morgens heb ik gesport. Vanmiddag hebben we vast een kattenbak aangeschaft. De kattenfoefjes raken dus compleet. Verder heb ik ff vluchtig gestofzuigd, gekookt (de gehaktballen waren meer gehakthopen geworden, maar à la) en afgewassen. Mijn aanrechtje glanst weer. Oowjaa, ik heb voor het eerst in dit kotje ook weer een beetje getekend. Doe ik graag, vooral bloemetjes. :$ Iets vrolijks. Ik had daar een kaart voor mijn mentor (heb ik een goede band mee) van gemaakt en op de post gedaan.
En wat heb jij gedaan? Je dag toch nog een beetje doorgekomen? Ik heb ergens op je weblog gelezen dat je ooit schriftjes had (ik ook trouwens) met eetdagboeken (3 stuks). Misschien is het een idee je nieuwe plannen juist in zo'n schriftje op te schrijven? Zulke dingen deed ik zelf ook wel eens. Maarja, volhouden is lastig. Het moet geen 'voornemen' zijn, maar een 'verandering'.
Heb je al pixelogen? *Lange reactie wederom.*
Veel liefs en sterkte.
Ingeborg
hey meisje
BeantwoordenVerwijderenwat naar dat het niet zo goed ging bij de zomergroep.. wat is dat eigenlijk precies? een soort overbrugging van de zomervakantie ofzo?
en ik snap best dat je het best rot vond dat alle aandacht naar dat ene meisje toe ging, dat is helemaal niet zo gek of jaloers oid.. jij voelde je gewoon ook slecht,en dan heb je ook gewoon behoefte om daarover te praten.. Ik hoop dat het je dan wel n beetje helpt om erover te bloggen, dat kan denk ik wel opluchten..
idd goed dat je geen eetbui hebt gehad, dat van dat avondeten is idd wat minder, maar het is nog niet te laat he,, het kan evengoed nog een goede dag worden:).. en als dat niet lukt, probeer je het morgen te herpakken.. want jij kan het! echt waar
en nogmaals, ingeborg, mag ik miss ook jou logje hebben?:$
*dikke knuff*
Leanne