Update!

Ik vond dat ik wel weer even mocht updaten. Vandaag is mijn 7e eetbuivrije dag en ik hoop dat ik die net als de vorige dagen ook goed doorkom! Ik heb het een paar dagen echt moeilijk gehad (sterke drang om te minderen en daar ook een beetje aan toegegeven waardoor ik 's avonds flinke eetbuidrang kreeg, maar daar niet aan toegegeven) maar dat hoort er misschien ook bij. Even ontwenningsverschijnselen denk ik. Ik ben al een paar uitdagingen aangegaan. Gisteravond heb ik in plaats van een schaaltje yoghurt met cruesli 2 bollen ijs gegeten met mijn ouders en broertje. Zij wilden een ijsje halen en ik wilde eigenlijk niet, maar toen dacht ik aan mijn doelen (o.a. weer genieten van eten en mij dingen toestaan) dus toen heb ik het toch maar gedaan. En genoten. En niet doorgegeten zoals ik anders zou doen. Vanmiddag ging ik eventjes met mijn moeder naar de stad en hebben we in een cafeetje een kopje thee gedronken. Ik heb en het koekje opgegeten (daar voelde ik me aanvankelijk niet schuldig over, maar ik heb zojuist de calorieen opgezocht - stom - en nu ben ik er minder positief over) en een halve plak kruidencake genomen. In totaal wat calorieen betreft een stuk meer dan het geplande tussendoortje, maar ook een stuk lekkerder! Het valt me nog mee hoe goed ik het op dit moment kan relativeren. Gisteren heb ik gewinkeld (!!!!) en ook echt kleding gekocht; dat is iets dat het laatste halfjaar (minstens) echt uit den boze was. Ik voel me nog steeds absoluut niet prettig met mijn lichaam maar probeer het wel te zien als iets dat van mij is. Dit is mijn lichaam en hier moet ik mee leren leven. Dit keer toen ik naar de supermarkt ging (met mijn ouders, misschien was het daarom makkelijker) is het wel gelukt om koekjes uit te zoeken. Ik heb wel vrij veilige tussendoortjes uitgekozen, maar ze zijn ook lekker dus dan vind ik het geen probleem. Aan de andere kant heb ik ook iets uitgekozen wat voor heel veel mensen superveilig is (fruitkick extra; dus ook nog minder calorieen dan de normale), maar voor mij is dat echt eetbuivoer (raar misschien). Verder heb ik me aangemeld bij PsyQ (iemand die hier ervaring mee heeft?) omdat ik dus binnenkort op kamers ga en naar de andere kant van Nederland ga verhuizen. Helemaal buiten mijn ouders om heb ik me aangemeld en ondertussen heb ik zelfs al een intakegesprek gehad. De vrouw die ik aan de telefoon had was heel aardig dus ik hoop dat ze in het echt ook zo is. Eind augustus heb ik volgens mij een eerste afspraak en dan gaan we kijken wat er voor een behandeling bij me past. Ik heb nu nog 2 keer zelfhulpgroep (dan is deze cyclus afgelopen) en daarna nog 3 keer zomergroep dus gelukkig hoef ik de zomer niet helemaal alleen door te komen. Ik vind het wel jammer dat ik wegga bij ZieZo (ja nu al), want het was toch een fijne zelfhulpgroep. Oja, over de koffie-date. Dat is een van de weinige dingen die echt niet gegaan is zoals had gemoeten. Ik zat daar met haar en we dronken een kopje thee op een terrasje (misschien was dat het probleem; het was erg druk) en ik durfde er gewoon niet over te beginnen. Van te voren had ik verteld (via mail) dat ik het een en ander kwijtwilde met betrekking tot onze eetstoornis. Ergens hoopte ik ook dat zij er dan wel over zou beginnen, maar dat was natuurlijk niet het geval. Daarom heb ik morgen weer met haar afgesproken, want ik wil dinsdag niet bij de zelfhulpgroep aankomen 'sorry jongens, ik kon het niet vertellen want ik durfde niet'. Ik vraag mezelf wel af waarom ik dit niet durf. Bang om verkeerde dingen te zeggen? Bang om onze vriendschap op het spel te zetten? Ik weet het niet precies. Morgen een tweede kans.

[edit:] Zojuist een eetbui gehad :( Ik weet niet wat ik verder moet zeggen, maar ik voel me heel rot.

P-p-positief!

Nou laat ik maar meteen met de deur in huis vallen; het gaat goed! Ik moet zeggen dat ik nog erg bijgelovig ben en dit dus eigenlijk moet afkloppen, maar ik voel me oprecht goed. Het is nu mijn 3e eetbuivrije dag (tenminste ik denk niet dat ik zometeen nog een eetbui ga houden; dit klop ik wel af) en het gaat nog steeds prima. Ik heb voor het eerst sinds echt tijden een praktisch normaal lijstje! Ik zal hem straks wel even posten zodat jullie kunnen zien waar ik zo trots op ben haha! Het is alleen voor mij denk ik nog niet helemaal genoeg. Ik wil langzaam opbouwen naar de standaardlijst. Wellicht met enige variatie uiteraard, maar ik merk wel dat ik die structuur die ik nu opeens heb heel erg fijn vind. Wat er veranderd is? Ik denk dat het ligt aan het feit dat ik me nu echt iets kan gunnen. Ik heb zo vaak geprobeerd om iets van een koekje tussendoor te eten om het doorslaan te voorkomen. Maar tegelijkertijd dacht ik in mijn onderbewuste waarschijnlijk dat het nog steeds 'fout' was en dat soort dingen. Ik kan die gedachte nu wel steeds meer van me afzetten. Vandaag ben ik naar de supermarkt geweest om koeken uit te zoeken, maar dat vind ik nog wel heel lastig. Elk pak wordt omgedraaid en vervolgens weer teruggezet. Dat komt door meerdere dingen. 1. Ik mag het eigenlijk nog steeds niet (althans ik mag het niet voor mezelf kopen) 2. Ik weet niet precies wat mijn caloriegrens is en 3. Ik ben bang om iets uit te kiezen wat ik te lekker vind en daardoor doorsla. In ieder geval, ik ben al behoorlijk trots op het feit dat het zo goed gaat en ik me zo goed voel. De wens om af te vallen is er nog wel, maar heb ik nu iets meer op de achtergrond gezet. Het is namelijk echt iets wat me telkens weer de das om doet. Gisteren had ik weer zelfhulpgroep en we waren maar met 3 meisjes. Desalniettemin was het erg fijn en best wel gezellig. Het is eigenlijk best raar; het ene moment zitten we te huilen omdat het allemaal zo slecht gaat en vervolgens zitten we met z'n allen grapjes te maken over hoe eetgestoord we soms kunnen zijn. Het is me toch wat. Ik heb met de groep afgesproken dat ik met die eetgestoorde vriendin ga praten over wat we wel aan elkaar kwijt kunnen wat betreft onze eetstoornis en wat niet. Want zoals ik al zei, ik vind het behoorlijk moeilijk om te horen hoe weinig ze op een dag gegeten heeft of dat ze een eetbui gehad heeft. Anderzijds ben ik wel bezorgd en nieuwsgierig dus ik weet nog niet precies hoe ik het ga brengen. Hoe het ook zij; morgen heb ik een koffiedate met haar.
Verder is er nog meer nieuws. Ik had mijn zieke oppas een brief geschreven en daarin uitgelegd hoe moeilijk ik het vind om te bellen en over mijn, maar ook over haar problemen te praten. Vandaag kwam die brief aan en vanmiddag belde ze me op. Ik durfde eerst niet op te nemen, maar ik heb het uiteindelijk toch gedaan! Het bleek dat zij ook niet durfde te bellen en dat zij vond dat ik veel ergere problemen had dan zij, terwijl ik het precies andersom zie. We hebben afgesproken (of nouja, ik heb aangegeven) dat we het onderwerp eten niet gaan bespreken. Daar hebben we het eigenlijk allebei behoorlijk moeilijk mee. Echt er is een last van me afgevallen vanmiddag!

Woensdag 24 juni

Ontbijt
2 pain de boulogne boterhammen met appel-kaneelstroop

Tussendoor
Kop koffie (kleiner dan normaal helaas haha; wij hebben zo'n kleine caffetiera en dat is zegmaar net genoeg voor 1 mok, maar mijn broertje wilde ook vandaag) met een beetje halfvolle melk
Chocolatchipcookie met cranberries en witte chocolade

Lunch
2 pain de boulogne boterhammen met dieetboter, 30+-kaas en tomaat
1 nectarine

Tussendoor
Een chocolatchipcookie (die ene met witte chocola en puur en melk)
Stuk watermeloen

Avondeten
Stuk tortilla (aardappelschijfjes en ei)
3 ol sperzieboontjes met olijfolie

Tussendoor
Schaaltje magere yoghurt met 3 el chocobanaancruesli

stik

Gisteren was ik eetbuivrij. Nu helaas al niet meer, maar toch. Gistermiddag ging ik in de stad lunchen met mijn ouders en ik heb genomen waar ik zin in had. Dat voelt goed en het beste is nog dat ik geen extreem onrustig gevoel kreeg (oke niet helemaar waar; in het restaurant zelf zat ik nog wel heel erg met een dooreet-gedachte en toen mijn ouders vroegen of ik nog een dessert wilde zat ik er echt aan te denken mijn goede lunch te verpesten. For the record: dat heb ik niet gedaan!) en dus thuis niet door ben gaan eten. 's Avonds ben ik met een vriendin en haar familie uiteten geweest en dat vond ik behoorlijk lastig. Ik was al een keer uiteten geweest eigenlijk en om nou nog een keer te moeten werd me toch wat veel. Wel kon ik het behoorlijk goed relativeren omdat ik behalve de lunch en een mager ontbijt niets gegeten had. Uiteindelijk heb ik gekozen wat me echt lekker leek. Mijn vriendin nam hetzelfde wat het enerzijds wel makkelijker maakte, maar anderzijds was het ook vervelend. Het was die ene eetgestoorde vriendin waar ik eerder over schreef en ze zat eerst te praten over dat ze de dag ervoor een eetbui gehad had (is die in haar gebleven? dat moet ik nog vragen maar ik betwijfel het) en daarom vandaag minder at (ja wat moet ik hier precies mee?). Minder is overigens een understatement. Goed ik dwaal af. Die vriendin at niet alles op waardoor ik mij ook genoodzaakt voelde om een deel over te laten. Verder zat haar moeder mij ook de hele tijd te vertellen dat ik het echt niet op hoefde te eten als ik dat niet wilde wat bij mij een soort averechts gevoel opleverde. Was ik nu te dik om dit op te eten? Ik wilde haar vertellen dat ik heus niet zo dik ben geworden door niks te eten, maar ik zei dat maar niet. Later waren we nog over het eten aan het praten en ik zei dat ik vol zat maar toch wel driekwart opgegeten had. Die vriendin zei daarop 'ja jij hebt dat zeker wel gegeten, ik heb mijn eten gewoon een beetje uitgesmeerd maar ik heb niet zoveel gegeten'. Ja bedankt he, waar was dit ook alweer goed voor?! Een verrassing kwam dan weer van de vader van die vriendin. Ik kom daar al jaren en ik heb geloof ik nooit meer dan een paar zinnen met hem gewisseld, maar nu heb ik best een tijd met hem (alleen; waar was mijn vriendin nu opeens heen?) gepraat. Hij zei dat ik er goed uitzie nu 'of mag ik dat niet zeggen?' en later hebben we gepraat over mijn studie enzo. Of ik tegen het studentenleven opzie? Die vraag hangt nu al de hele tijd in mijn hoofd. Ik zie er namelijk inderdaad tegenop. Ik voel helemaal niet wat al mijn vrienden voelen. Ik hou niet van uitgaan, ik heb geen behoefte aan sociale dingen, ik wil niet met andere mensen eten, ik wil geen wijntjes drinken tot 's avonds laat, ik wil niet volwassen worden. Zucht.

Even iets anders. Er is iemand die ik al dagen, nee weken, nee maanden, moet bellen. Maar ik durf niet. Het is mijn vroegere oppas. Iemand die zich vanaf dag 1 zorgen maakte. De enige die wel dacht dat ik mijn dieet vol zou kunnen houden en daar dan ook bang voor was. Iemand die mij probeerde bang te maken door verhalen van zichzelf vroeger te vertellen. Verhalen die mij op dat moment al niets meer deden; ik was al te ver. Het ging altijd al slecht met haar, maar het gaat nu he-le-maal niet goed. Mijn moeder zegt dat ze stervende is. Maar ik ben bang. Ik durf haar niet te bellen, ik wil niet met haar spreken. 'Katty je moet afscheid nemen'. Ik wil geen afscheid nemen. Ik wil het niet. Ik wil niet over mezelf praten als het duidelijk 1000 keer erger gaat met haar. Om haar situatie even uit te leggen: Haar darmen zijn totaal kapot. Zij kan waarschijnlijk nooit meer eten. Ze kreeg eerst sondevoeding maar zelfs dat kunnen haar darmen niet meer aan. Voedingsstoffen worden nu rechtstreeks in haar bloed 'geschoten' (ik weet niet precies hoe dit heet). Vanuit de tijd dat ik haar kende was ze altijd een beetje een groteske vrouw; nu weegt ze slechts 40 kilo. Mijn geweten achtervolgt me duidelijk want telkens als de telefoon gaat krijg ik hartkloppingen. Ik ben bang om haar tegen te komen. Al is ze zo ziek dat de kans echt praktisch 0 is. Wat ben ik nu voor een slecht mens? Iemand die duidelijk veel om mij geeft wil mij spreken en wat doe ik? Ik ren weg. Zoals ik altijd weg ren. O dit is vreselijk maar ik durf het echt niet.

Geslaagd!

Om maar even positief te beginnen: ik ben geslaagd! Uiteindelijk heb ik het beter gedaan dan ik had verwacht. Tijdens de examens zelf heb ik 1 onvoldoende gehaald (een 5.3 voor wiskunde; ironisch genoeg het enige vak waar ik iets voor gedaan heb), maar mijn eindlijst bestaat uit 2 zessen, zevens en achten; daar kan ik wel mee leven. Ondanks het feit dat mijn dag slecht begonnen was (en ondertussen ook niet echt goed geeindigd is) - in de vorm van een giga-eetbui namelijk - was ik toch ontzettend blij dat ik geslaagd was. Aanvankelijk lag ik een beetje in een foetus-houding op de bank met uitzicht op de laatste eetbuiresten een beetje televisie te kijken, maar toen mijn moeder eerder thuiskwam van haar werk en mijn broertje en een vriend van hem mij allemaal bijstonden toen de telefoon ging, voelde ik mij toch een stuk beter. Ik heb zelfs champagne gedronken. Ik begrijp echt mijn angst voor alcohol niet. Eigenlijk begrijp ik het wel ('zinloze calorieen'), maar het slaat stomweg nergens op. Ik drink nooit veel, maar waarom ik mijzelf per se dat ene glaasje moet ontzeggen? In ieder geval, niets weerhield me dit keer (al ging het wel met de gedachtegang 'mijn dag is toch al verpest') en dus heb ik lekker champagne gedronken; ik had dit verdiend. Waarom het nu minder goed gaat is omdat mijn ouders ruzie hebben. Er is hier spanning en daar word ik zenuwachtig van. Mijn ouders zijn verdrietig en daar word ik ook verdrietig van. Als een kameleon pas ik me aan mijn omgeving aan. Hoewel, ik ben ook vaak een stoorzender, iemand die zich juist niet aanpast en de rest belemmert. Zucht. Dat was vandaag.
De afgelopen dagen is het allemaal niet spetterend gegaan. Ik heb een heleboel eetbuien gehad en zelfs gisteren - toen ik dacht dat ik een geweldige dag wat betreft eten achter de rug had - ging het mis. Ik voelde me onrustig en kon dat gevoel niet kwijt. Achteraf denk ik dat ik mij meer op dat gevoel had moeten concentreren en actiever afleiding had moeten zoeken. Ik ben gisteren naar de bieb geweest en heb 3 boeken meegenomen die mij wellicht op weg zouden kunnen helpen: Eerste hulp bij eetbuien van Joanna Kortink, Boulimie en eetbuien overwinnen van dr. Johan Vanderlinden & Eetstoornissen van David Bisschop Boele. Ik lees momenteel het eerste boek en tot nu toe lees ik veel herkenning (het zijn tips, dus dat is zeker handig denk ik) en dingen die ik zelf ook al toegepast heb. Het tweede boek zegt me eigenlijk (nog) niets, maar ik ga het gewoon maar eens lezen 1 dezer dagen. Het laatste boek is een boek waaruit wij in de zelfhulpgroep vaak kopietjes krijgen. Dit boek vind ik zelf erg fijn omdat het zowel herkenbaar als confronterend is. Het zijn minder kant- en klare tips, maar er worden wel dingen gesteld waar je over na moet denken. Ik ben benieuwd of ik met deze boeken wat kan. Ik wil er echt wat aan doen en ik wil er echt vanaf. Toen ik gisteren aan het lezen was viel mij 1 stukje op:
(uit: eerste hulp bij eetbuien)
"Het gaat om de juiste instelling
'Ik heb het al zo lang.'
'Mijn situatie is te complex.'
'Ik heb het al zo vaak geprobeerd.'

Er zijn mensen die wanhopig verlangen naar genezing, maar diep vanbinnen niet geloven dat er een therapie bestaat die hen kan helpen. Het zal duidelijk zijn dat deze groep zijn doel niet bereikt.
De tweede categorie bestaat uit mensen die wel openstaan voor therapie, maar nog wat twijfels hebben. Wanneer ze eenmaal verbetering ervaren, verloopt de heling vlotter.
De derde groep bestaat uit mensen die zich volledig openstellen en doen wat ze nodig hebben om te genezen. Ze zijn er klaar voor en overtuigd dat therapie hen ondersteunt bij hun aangeboren vermogen tot heling. Deze verschillende manieren van denken werken door in alle aspecten van ons leven.
De manier waarop we met problemen omgaan is bepalend voor hoe we ons leven ervaren. De juiste instelling is een cruciale factor in jouw herstelproces.

Tip: Vraag jezelf af: Wat houdt mij nog tegen om de nieuwe weg in te slaan? Het kan zijn dat je tot op heden niet de juiste strategie hebt toegepast. Kom je er niet uit, roep dan de hulp in van een deskundige aan wie jij je durft toe te vertrouwen."

Ik vond dit stuk niet zo leuk om te lezen, omdat ik mij vooral herkende in de eerste groep. De groep die het eigenlijk al opgegeven heeft soms. Wel is het niet zo dat ik denk dat er geen therapie voor mij bestaat. Ik denk dat als ik in klinische opname zou gaan (waar mijn situatie helemaal niet voor in aanmerking komt, omdat ik het helemaal niet erg genoeg heb) dan zou ik in ieder geval de tijd dat ik daar zit goed met mijn eetbuien om kunnen gaan denk ik. Ik denk zelfs dat ik ze niet meer zou hebben. Dat is natuurlijk raar, want het is een beetje struisvogelpolitiek. Ik ren als het ware weg voor mijn probleem en dat probleem gaat niet weg als ik 2 maanden wegga en vervolgens terugkom. Of misschien ook wel. Het zou heel goed kunnen dat ik nadat ik 2 maanden uit de maatschappij ben gestapt weer hernieuwd mijn intrede doe. Dat ik van mijn eetbuien af ben, dat ik van mijn eetstoornis af ben. Maar de kans is groot dat het thuis weer verkeerd gaat. Aan de andere kant, ik ga nu studeren en op kamers wonen. Er breekt een nieuw tijdperk aan. Een tijdperk waar ik niks over kan denken, maar zoveel over wil denken. Zou het nu beter gaan? Verval ik in een anorectische periode? Gaan de eetbuien door? Word ik normaal? Een heleboel vragen maar geen antwoorden. Die antwoorden krijg ik natuurlijk ook pas als ik het probeer en ervaar. Ik merk nu dat het een heel onsamenhangend verhaal is geworden waar weleens (snel) een eind aan gemaakt moet worden.

Ik ben weer wakker

Terug uit Rome jawel en ik weet weer precies hoe het was voordat ik wegging. 9 Dagen eetbuivrij was ik in totaal. Tot gisteren toen ik thuiskwam. Zoals altijd zat ik in de trein al te plannen. Het maakte uiteraard niets uit dat het al 11 uur was; het is nooit te laat voor een eetbui. Vanochtend begon ik met een schone lei, maar ik ben doorgeslagen met de koekjes die ik - nota bene voor mijn ouders - had gekocht. Ik voel me een opgeblazen ballon. Net nu ik weer was afgevallen. Ik was meer dan 3 kilo afgevallen, maar nu niet meer gok ik zo. Gadver.
Goed, dat is de situatie nu. Om nog maar even over Rome te vertellen; ik heb behoorlijk genoten. De tijd vloog voorbij en ik heb me over het algemeen erg vermaakt. Ik had echt grote moeite met mijn lichaam en wilde me zoveel mogelijk verstoppen in wijde warme kleren, maar dat ging echt niet. Het was minstens 30 graden en het was echt niet uit te houden. Uiteindelijk wel zomerkleren aangetrokken, maar ik voelde me er wel vreselijk in. Ondanks dat mijn vrienden zeiden dat ik er goed uitzag werd ik toch misselijk. Het feit dat mijn vrienden er naar mijn mening allemaal supergoed uitzien vond ik ook niet echt meehelpen. Tot en met de laatste dag heb ik de spiegel geprobeerd te ontwijken, maar dat hielp niet echt aangezien er toch nog wel honderden foto's gemaakt werden die dan ook honderd keer geshowed moesten worden. Bah. Ik sta op alle foto's als een lelijke dikkerd en ik wil mezelf er gewoon afknippen. Jak. Met het eten ging het moa. Ik heb het bijna precies gedaan zoals eetgestoorde ik zou willen. Zoveel mogelijk afslaan, voor het avondeten alleen salade eten (iets dat thuis nooit mag), als het kan lunch afslaan en als een dominatrix zo vaak mogelijk koken (ik bedoel daarmee dat ik degene was die kookte, ik kon het niet aan iemand anders overlaten). Er is maar 1 dag waarbij ik me heb 'laten gaan'. Ik noem dit alleen geen eetbuidag, want in totaal heb ik waarschijnlijk toch nog minder dan 2000 kcal gegeten en ik heb ook niet zitten schrokken of iets in die richting; het voelde voor mij gewoon teveel. Dat heb ik de dag erna ook weer extreem zitten compenseren dus sja. In ieder geval. Ik weet niet echt of ik mijn vrienden geirriteerd heb, maar ze hebben er in ieder geval niets van gezegd. Ik vond het wel vervelend dat iedereen mij de hele tijd vroeg of ik chips of ijs wilde terwijl ze echt weten dat ik dat niet neem. Maargoed. Daar kunnen zij niets aan doen dat ligt meer bij mij. Morgen heb ik geloof ik weer een afspraak bij de dietiste. Ein-de-lijk. 2 Maanden was ook veel te lang. Ergens is het maar 'goed' ook dat ik niet meer eetbuivrij ben, anders had ik morgen misschien wel weer een betoog gehouden over hoe goed het wel niet gaat en dat ik beter nooit meer kan komen. Leuk is anders. Ik ben misselijk en zoals het er nu naar uitziet zit ik weer precies in dezelfde situatie als voor ik wegging dus.

Pre-Rome

Even een berichtje voor ik morgenochtend naar Rome ga.
Het gaat goed. Of wat is goed, het gaat niet perfect, maar ik was gisteren eetbuivrij en over vandaag heb ik ook een goed gevoel. Ik heb gisterochtend en vanochtend boterhammen gegeten bij mijn ontbijt zonder door te slaan en vandaag is ook al de 2e dag dat ik weer koffie durf te drinken. Mijn zelfbeeld daar gaat het wat minder mee. Vanochtend had ik echt een dipje. Ik ging mijn benen harsen en werd veel te veel geconfronteerd met mijn lichaam. Alles was te groot en teveel, maar aan de andere kant. Gisteren voelde ik me goed en ik ben zelfs wat kleren gaan kopen voor Rome (ik heb namelijk niks, alles van vorig jaar is x maten te kleinen) en ik voelde mij maar een beetje dik. Vanochtend deed ik alleen hetzelfde aan wat ik gisteren gekocht had, maar ik voelde me er niet goed bij. Dat is een beetje jammer. Ook moet ik mijn koffer nog inpakken en dat stel ik nu steeds uit, omdat ik daarvoor kleren moet gaan passen en ik daar geen zin heb. Nog iets dat ik uitstel is mijn lunch - het is nu al kwart voor 3 - maar ik ga nu maar gewoon lunchen. Het heeft geen zin om het over te slaan. Zometeen even naar een vriendin en daarna is het alweer bijna etenstijd denk ik. Ik hoop - nee ik vind - dat dit mijn 2e eetbuivrije dag wordt en daar voel ik me heel goed bij. Ik zie nog steeds op tegen Rome (vooral het idee van mijzelf in zomerkleren maakt me misselijk en nerveus), maar ik ga wel proberen zoveel mogelijk te genieten. Ik kom volgende week zaterdag terug dus ik kan ook niet op jullie reageren, maar wat ik wel wil zeggen: heel veel sterkte en succes!

zucht

Het was te verwachten. Ik ben al mijn skills op het gebied van afvallen en hongeren kwijt. Ik heb zojuist weer een eetbui gehad. Ik baal zo van mezelf. Ik ben misselijk en wil overgeven, maar dat kan ik niet en dat is slecht dus ik ga het niet eens proberen. Ik wil ook huilen want ik voel me slecht en dat mag wel, maar wat ik daar mee opschiet? Vanochtend voelde ik me goed. Ik had niet eens echt honger. Ik heb geminderd op mijn ontbijt en vervolgens ook op mijn lunch. Daarna had ik examen Frans en het ging niet geweldig. Ja wel een voldoende, maar nee daar ben ik niet blij mee. Ik was altijd best wel goed in Frans en nu kan ik er niks meer van. Iedereen heeft het beter gedaan dan ik en ik ben echt teleurgesteld in mezelf. Daarbij die eetbui en dat maakt me gewoon behoorlijk verdrietig en ook boos. Vanavond moest ik natuurlijk wel avondeten (paulien; ik woon gewoon thuis nog - over een paar maanden niet meer - maar op dinsdag met de zelfhulpgroep eet ik niet mee en moet ik dus liegen helaas) en dat ging natuurlijk mis. Ik weet niet waarom avondeten voor mij zo'n enorme valkuil is. Waarom alles zo'n valkuil is. Tussendoortjes mogen niet, want dan sla ik door. Avondeten mag ik niet, want dan sla ik ook door. De lunch voelt als teveel terwijl dat eigenlijk niet zo is dus eigenlijk moet die ook weg. Wat blijft er dan nog over? Zo kan het natuurlijk niet, maar waarom lukt het dan allemaal niet? Oja, ik moest vandaag aan een vriendin vertellen over Rome, hoe ik daar tegen opzie, maar dat heb ik niet gedurfd. Ik ben zelfs met haar mee naar huis gegaan, maar nog steeds durfde ik niets te zeggen. Ik voel me nu een dubbelslappeling en heb voor mijn idee ook gefaald naar de groep toe.

From n to p?

Van negatief naar positief. Ja daar is het weleens tijd voor dus ik ga nu even snel een positief logje schrijven. Dit 1. omdat het een momentopname is en het morgen weer over kan zijn en 2. omdat na al die regen de zon wel weer eens mag schijnen. Vandaag had ik dus eerst een wiskunde-examen en ik heb het gevoel dat ik niet to-taal ben afgeslacht. Dat ik op wiskunde in ieder geval wel geslaagd ben. Dat is fijn, want ik ben over het algemeen behoorlijk apatisch over de examens, maar ik moet wel gewoon slagen natuurlijk. Daarna heb ik mij mee laten slepen naar de eindexamenborrel waar ik eventjes een glas spa rood gedronken heb en toen moest ik alweer naar huis (en weer naar de stad; handig) omdat ik zelfhulpgroep heb vanavond. Ik had het er deze week al over met een meisje uit de groep, hoe erg ik tegen Rome opzie (even tussen neus en lippen) en zij zei me dat ik dat in de groep moest brengen. Ik dacht aanvankelijk, jaja, daar doe ik niet aan, maar ik had het er al met dat meisje overgehad dus ik had wel enigzins een stok achter de deur. Dus toen er gevraagd werd wie er nog werktijd wilden heb ik uiteindelijk ja gezegd. Ik was echt ontzettend zenuwachtig en kwam ook wat moeizaam op gang, maar heb uiteindelijk alles uitgesproken. Over hoe ontzettend dik ik me voel en hoe vreselijk ik er tegen opzie om in zomerkleren te gaan. Maar ook over dat ik ben bang ben voor het eten en hoeveel ik moet eten en dat ik dingen wil overslaan, maar daar niet op aangesproken wil worden. Over mijn eetgestoorde vriendin die ook meegaat waardoor ik bang ben dat ik teveel eet of dat zij te weinig gaat eten omdat ik dat doe. Ze vonden het allemaal erg goed dat ik zo open was, maar ik zei wel vaak 'ja, maar...' en dat viel hen blijkbaar erg op. Dat ik wel vaak weer een reden vind om iets niet te doen, omdat ik het niet waard ben of omdat iedereen mij toch altijd dik zal vinden etc. Goed, daarna moesten we ons eetdagboek bespreken (in groepjes van 2) en ik werd ingedeeld bij een meisje waar ik eigenlijk vrij weinig over wist (ze was er de vorige keer ook niet), maar ik heb echt lang en goed met haar gepraat. Zij heeft ook anorexia gehad en dat merk je wel heel goed. Dat verschil dan. Dat je altijd weer zo dun wilt worden omdat je dat toen ook was. Je kunt wel zo dun worden dus waarom nu niet? Maargoed, daar deelden wij dus onze meningen en toen was de groep al bijna voorbij (dit is uiteraard een beknopte versie). Maar dit is niet alles. Ik werd zoals altijd opgehaald door mijn mutti en toen in de auto was ze opeens erg benieuwd. Ze wilde veel weten, maar omdat ik in een goed humeur ben heb ik veel verteld. Eerst oppervlakkig, slechts over de groep en de andere mensen die er daar zijn (mijn moeder wist niet eens dat ik in het gebouw van amarum zit en ook niet wat amarum was (toen ze mij wilden laten opnemen, hebben ze contact opgenomen met de Ursulakliniek)), maar later ook over mij en wat ik vind en voel en denk. Dit alles duurde niet meer dan een kwartier, maar het is er toch mooi uit. Nog even over het eten. Ik heb te weinig gegeten vandaag (geen avondeten weer, alleen ontbijt en lunch en die waren allebei vrij karig), maar ik kan er nu niets meer aan doen. Ja dit klinkt slap, maar ik voel me goed wil niet doorslaan en dan kan ik morgen eindelijk zeggen dat ik weer 1 dag eetbuivrij ben geweest...

Gadsie

Ik had graag iets anders willen vertellen en iedereen blij willen maken, maar het gaat nog steeds slecht. Na die ene eetbuivrije dag heb ik elke dag nog een eetbui gehad. Ik had het wel steeds uitgesteld naar 's avonds, maar 1. daar heb je niet zoveel aan en 2. zelfs dat kan ik niet meer. Ik moet wel zeggen dat ik vind dat het me ook niet echt makkelijk gemaakt worden. Woensdag bijvoorbeeld had mijn vader dus verse broodjes gekocht. Donderdag en vrijdag was het puur mijn eigen schuld. Zaterdag lunchten we in de stad, maar toen we thuiskwamen was er gewoon weer allemaal vers eten. Gisteren hadden we wederom vers brood en vandaag ging mijn moeder pannenkoeken bakken. Help! Met dat verse brood daar had ik nog wat aan kunnen doen (en dat heb ik ook geprobeerd, maar mijn eetbui-/dooreetdrang was te sterk), maar vandaag met die pannekoeken niet. Ik kan toch niet zeggen 'sorry mam, ik weet dat je je best gedaan hebt met het bakken, maar ik eet vandaag maar een schaaltje yoghurt met allbran'. We hadden al zo lang geen pannekoeken gehad. Maargoed, ik wek nu het idee op dat ik stapels pannekoeken naar binnen heb zitten werken. Dat is eigenlijk helemaal niet waar. Ik heb 2 dunne pannekoekjes gehad met stroop. Daarna nog een krentenbol met 20+-kaas en toen was de lunch afgelopen. Ik voelde me wel schuldig want ik vond dat toch een (te) grote lunch, maarja, het had veel erger gekund. Nu daarentegen zijn mijn ouders en broertje weg en heb ik alles weer geplunderd. Bah. Ik had geen trek, ik verveelde me denk ik gewoon. Ik heb morgen eindexamen wiskunde en ik heb niet geleerd. NIET GELEERD. Ik haat mezelf straks nog meer dan nu. Als ik mijn cijfers terug krijg... Ik kan me echt niet concentreren ik wil gewoon niet meer. Ik heb ook geen angst of stress ik ben gewoon totaal apatisch. Ik kon me dat een jaar of 3 jaar of zelfs een halfjaar geleden niet voorstellen. Ik dacht dat ik het zou besterven aan die stress. Maar ik heb geen stress. Ik heb me gewoon totaal afgesloten. Ik voel niks, maar ik doe ook niks. Ik voel eigenlijk sowieso niks. Mijn gevoelens eet ik weg en als ik niet eet, dan raakt het me. Dan zie en voel ik opeens hoe dik ik ben en hoe walgelijk. Volgende week ga ik met vrienden naar Rome en nee ik heb geen zin. Het was iets waar ik naar uit keek en nu zie ik er tegen op. Ontzettend. Ik kan mijn dikke lijf niet vertonen. Ik heb hier thuis al grote moeite mij in iets te hijsen dat niet bedoeld is voor hartje winter, maar met mijn vrienden in een stad vol mooie en dunne mensen... Waar Rome voor mijn vrienden in het teken van genieten zal staan, zal het bij mij in het teken staan van eten, niet-eten en wat iedereen wel niet van mij vindt (een dikzak). Ik wil niet meer mee. Ik vind het op dit moment echt achterlijk dat we geen annuleringsverzekering hebben afgesloten. Wat moet ik nu? Ik ben nooit dun voor ik meega. Ik wil echt echt echt niet. Ik ga dit morgen denk ik in de groep bespreken want ik vind het echt vreselijk. Rome was altijd het grote doel geweest. Als ik naar rome zou gaan zou ik xx kilo afgevallen zijn en mooi en dun zijn en genieten. Ik zou misschien nog x kilo extra afvallen zodat ik ook van het eten zou kunnen genieten. Nouja, niets van waargekomen. Ik ben eerder xx kilo aangekomen. Vorig jaar is het me wel gelukt om voor Rome x kilo af te vallen. Waarom nu dan niet? Waar is mijn discipline? Mijn moeder zei het vandaag ook nog 'je hebt helemaal nergens discipline voor, echt voor niets meer'. En dan met de nadruk op 'nergens' en 'niets' waarmee ze denk ik op mijn eetbuien doelde. Ja sorry dat ik er niet zo mager uitzie als jij. Ik had er graag zo uitgezien maar ik prop mezelf elke dag vol. Ja sorry daarvoor. Sorry dat je zo'n lelijke mislukte en oja ook nog domme dochter op de wereld gezet hebt. Dat spijt me heel erg.