Een vinger wandelt van je schouder naar je oor,
het topje glipt naar binnen en raakt het zompig smeer.
Maar dan de spons en de ogenschijnlijke macht die dat geeft.
Mannen zonder kantoorbanen, met boeken en een muze.
Als een mier naar binnen gekropen, soms luchthappend via je
neus.
Een nest op je bonkend bloedvat.
En de illusie dat jullie samen zullen dansen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten