Bronstig

Hij steigert, zwaait zijn gewei van links naar rechts en slaat met zijn behaarde armen op zijn borst.

Het hangt in de lucht en dus is hij 'on a mission' en is het nu, op dit exacte moment en o, god, ik hou het niet langer, 'time to mate'.

En wij lachen onschuldig en knikken instemmend. Wat zeg ik? We giechelen.

Omdat vrouwen nu eenmaal sporen van bloed achterlaten en weinig subtiel hun klauwen in zijn achterwerk planten.

Hoe kunnen wij nu op tegen hij die trots zijn stem laat brullen en als een pauw zijn veren toont? Die zijn billen schudt en ruikt naar man, naar zomer, naar nu-meteen-en-wel-hier-op-de-keukentafel?
Wat kunnen wij anders dan hem onze blote buik tonen en op onze rug liggend onze benen laten spartelen?

Dat verbaast, maar stemt hem niettemin tevreden. Hij gromt, laat zijn tanden zien en schenkt ons zijn zwoelste knipoog.