Ze blijven klein

De een draagt het liefst pantalons met daarboven een wijd overhemd dat desondanks toch om zijn buik klemt. Wanneer hij niets meer te verliezen heeft, zijn protégés wekenlang klaargestoomd heeft voor de lange zomer, dan draagt hij een vaal t-shirt. In zijn hand een blikje sinas. Jongelui, ik heb gesproken over Rousseau en Baudrillard, over Marinetti en Breton, over globalisering en neodarwinisten. Proost. 

De ander gaat nooit anders gehuld dan in zwart. Een zwarte broek, een zwart jasje, een zwart overhemd met van tijd tot een wit motiefje. Niet vergeten: zijn zwarte bril. Hij drinkt koffie, natuurlijk pikzwart. Na vieren rooibosthee, in losse bladeren, zwemmend in met kunstwerken versierde mokken. Neutraal is hij enthousiast. Blijft hevig geknik en instemmend gemompel uit, dan weet je, ik zit op een buitengewoon verkeerd spoor.

Zij, de een en de ander, hurken neer voor een verzameling oude platen. Ze grinniken om schunnige hoezen en bewegen zachtjes met hun hoofden op de wisselvallige beat. Yeah (maar wij begrijpen daar niets van). LP's worden uitgewisseld en beide zuchten ze neerslachtig bij de gedachte aan een iTunes-bibliotheek, hoewel de een over digitalisering niet uitgesproken raakt. Nooit meer ten einde raad, het web biedt altijd uitkomst. 

Soms eten ze in gezelschap. Er wordt dan gesproken over regels, veranderingen, achteruitgang, de haren van degene die er nu niet is, bezuinigingen. Niets anders dan wijn wordt er geserveerd en de hapjes zijn te klein om vol te raken. Wanneer de grote jongens naar huis gaan, verplaatsen zij zich naar de kroeg. Jasjes worden uitgetrokken, de t-shirts komen tevoorschijn. En bier, veel bier. Proost, yeah.