Tengo ganas de llorar, pero no sé porqué
Hij wijst naar zijn keel, alsof we daar nu een brok zien zitten. Zijn handen legt hij op zijn kartonnen karteldoos, de magische kist zoals hij hem zelf liefkozend noemt. Gemaakt uit wijndozen en de kunst is van het spelen niet dronken te worden. Een kopie van de toetsen is aan beide uiteinden geplakt en wanneer hij zijn armen spreidt volgen de kartels. Maar het is stil, of, wij zijn het die niets horen. Want hij loopt op het ritme, beweegt zijn vingers over de denkbeeldige toetsen en schuift de kartels dan weer in dan weer uit elkaar. Tegelijk, want als de toetsen de armen volgen, de armen navolgen, wachtend tot het wellicht hun beurt is, want als de toetsen de armen volgen, dan ontneem je de kist zijn adem.
Somos una gente melancholica
Wij spelen met onze handen, onze armen, onze vingers, maar hoor je mijn hart? Hoor je hoe ik mijn hart en mijn ziel en, vooruit, mijn zaligheid in het spel leg? Wij kenden armoede, wij kenden een dictatuur, wij kenden verdriet. En we lachen en we huilen en het maakt niet uit, want het komt uit onze harten. Es el alma que escuche cuando la gente llora.
Querido turista,
el bandoneon es nuestro.
Por favor, compra otra cosa,
come empanadas (todos son para ti),
toma otro maté, pero, por favor
querido turista, deja el bandoneon
para nosotros.
(Deze documenatire, el sonído del bandoneon: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1339715, is het kijken, het luisteren, het voelen, waard)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten