Wiebelig

Natuurlijk horen wiebeldagen er ook bij. Vorige week had ik een up en nu heb ik een down. Misschien heb ik volgende week wel weer een up.

Voor nu is het alleen wel vervelend. Er ligt een deadline op de loer en het doet me niks. Of het doet me wel wat, maar ik doe niks.

En vandaag dwaalde ik veel te lang in de supermarkt. Mag ik iets lekkers voor mezelf kopen? Ja? Nee? Gun ik mezelf het ja of nee? Maak een keuze verdorie. En als het iets minder gaat met eten is het niet dramatisch, maar het betekent wel dat ik de hele week optimel als toetje eet in plaats van dubbelvla of straciatella-yoghurt. Daarnaast gaat het vooral om de gedachte; ik mag het niet van mezelf. In het uur (echt) dat ik in de supermarkt was heb ik herhaaldelijk optimel in en uit mijn mandje gepakt, afgewisseld met vla en andere toetjes. Hetzelfde geldt voor de rest van mijn mand-inhoud.
En nu voel ik me alleen maar een mislukkeling.

Ik ben gewoon wiebelig en wankel. Daarom lukt het me niet te kiezen voor waar ik zin in heb in plaats van voor datgene waarvan ik denk dat het me beter laat voelen.

Kom op meisje, trek je maar aan me op. Ga maar zitten, zet maar thee. Open word en begin maar met schrijven. Je kunt het wel, dat zei je vorige week nog, dat je er alleen in moet geloven. Ik weet dat je bang bent, bang dat je zult falen. Bang dat er een heleboel mensen teleurgesteld in je zijn. Je bent bang omdat er veel mensen zijn die verwachten dat je het goed doet. De galeriehouders, je kennissen, je ouders, je docenten. Maar dat maakt niet uit, je doet het voor jezelf, niet voor hen. Ssshht, het komt wel goed.