Ik schreeuw voor/om geluk

Het lijkt erop dat ik mijn draai gevonden heb. De mensen met wie ik om wil gaan en die met mij om willen gaan, de dingen die ik graag wil doen (al zijn ze nog lang niet allemaal in uitvoering). Ik kan wel stellen dat ik me goed voel. Beter. Stabieler. Hoewel, wat is stabiel, om de paar dagen grijpt een of andere angst me naar de keel en verlies ik wat tranen, maar op de overige momenten is er steeds vaker het geloof en besef misschien zelfs dat het wel goed komt. Ik ga mijn studie wel overleven. Ik probeer hier eigenlijk iets achter te zetten wat de voorgaande zin een positievere klank geeft, want ik bedoel het niet negatief. Het komt goed met mijn studie, ik vind het leuk en ik kán het wel. Het enige wat fijn zou zijn is dat ik er vaker en langer in ga geloven.

Aaah ik heb gewoon zin om te gillen. Niet omdat iets me frustreert, maar omdat ik me gewoon écht goed voel. Een hallo, AAAAAAH, wereld, ik vind je LEUK! Op de fiets geniet ik van mijn stad en de mensen. Ik maak grapjes met mijn studiegenoten, denk na over het extra vak dat ik volgend semester ga volgen, denk na over de moeilijke dingen waarvan ik nu misschien toch wel durf te geloven dat het 'mee zal vallen.' Zucht. Ik ben zó blij dat er behalve rotdagen ook fijne dagen zijn en ik die fijne dagen steeds vaker lijk mee te maken.

Verder weet ik niet of ik op de vlucht geslagen ben voor de moeilijke dingen, maar voor nu, op dit moment precies, maakt het me eigenlijk niets uit. Wetende dat dit toch niet eeuwig duurt en dat er na elke hobbel omhoog, ook weer een hobbel omlaag (en daarna weer omhoog, gelukkig) komt, accepteer ik dit.



Tot slot een mooi liedje van een concert waar ik vorige week met kersverse vrienden naartoe ben geweest.