Er zijn mensen die zeggen dat je niet moet praten (of schrijven) als je niets te zeggen hebt. Met moeite kan ik daar best iets in zien, maar I just like breaking (zeg gerust killing) the silence. Ik kan niet tegen stiltes. Als er in een gesprek een stilte valt raak ik nerveus en ga ik juist heel veel praten om die stilte op te vullen - alles om te voorkomen dat het stil is. Niet al te lang geleden vertelde ik een vriendin dat stiltes eigenlijk helemaal niet erg zijn. Dat die stiltes helemaal geen afwijzing zijn van jou of mij als persoon, maar dat sommige mensen niet zo spraakzaam zijn of het wel goed vinden zo. En toch vind ik het niet fijn. Ik wil van me laten horen en gehoord worden. Ik ben er toch? Práát dan met me, láát me dan praten.
Ik ga naar Madrid. Met 5 nieuwe vrienden pak ik in januari het vliegtuig. In twee dagen was het geregeld. En ik ben blij. Nieuwe mensen, nieuwe stad, nieuw leven.
Ook al ben ik nu ziek en vind ik het lastig dat ik daar geen controle over heb, geen zicht heb op wanneer ik beter ben, niet gewoon dingen kan doen zonder dat mijn lichaam protesteert - ik blijf herhalen dat ik het zo fijn vind dat ik hier nu sta. Mijn 2010-blog komt er vast snel aan, maar ik kan nu alvast zeggen: 'Jézus, wat is/was dit een jaar!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten