Feestje

Vandaag is het donderdag 4 maart en precies een jaar geleden - donderdag 5 maart - begon ik hier een weblog. Reden voor een feestje dus. Verder ben ik vandaag ook 9 weken eetbuivrij, een ruime verdubbeling van mijn vorige record, dus laten we daar ook maar het glas op heffen. Semester 1 is foutloos gehaald, maar ik heb ook besloten met mijn studie te stoppen (het uiterst hoog geheven glas zakt nu langzaam naar beneden, al weet ik nog niet in hoeverre ik rouwig ben over mijn besluit). Eten gaat goed. Hoewel ik deze radicale beslissing gemaakt heb hou ik mezelf staande. Zolang ik bezig blijf, dingen doe, heb ik geen behoefte mezelf te verdrinken in eten. Zodra ik stop, begint het voelen. Een gevoel van nutteloosheid. Aan de andere kant, iedereen zou zich zo voelen wanneer hij niets deed en niets kon doen omdat zijn gedachten zo vast zitten. Eigenlijk is er dus geen reden tot ophef, want ik sla me hier wel doorheen. Voor nu accepteer ik dat het niet raar, vreemd of gek is dat het voelt alsof ik zweef, in een gat ben gevallen maar de bodem nog niet bereikt heb. Voor nu lees ik boeken, denk ik na over wat ik echt wil. Deze zoektocht geeft me motivatie, maar ook angst. Ik wil goed worden, ik wil een intellectueel zijn, ik wil laten zien dat ik een baan kan krijgen én kan studeren wat ik leuk vind, ik wil een echte student zijn maar mijn waardigheid behouden. En tegelijkertijd, wat gebeurt er als dit weer niet is wat ik verwacht? Wat gebeurt er als ik geen baan krijg? Wat gebeurt er als ik helemaal niet goed blijk te zijn? Wat gebeurt er als ik geen nieuwe vrienden maak? Maar het komt goed, alles komt goed - iets wat ik bijna standaard zeg, maar in veel gevallen ook daadwerkelijk juist blijkt te zijn; hoe graag we het allemaal op het moment suprême niet willen horen en hoe erg het ook tegen ons gevoel in gaat, het komt goed, of beter gezegd, het kan goedkomen (dit geeft dan weer een enigzins pessimistische twist aan mijn lijfspreuk, maar het is dan ook onontkoombaar. Wie niet waagt, die niet wint.)

Het lijkt alsof ik eindelijk kan schrijven over die 'bright side of life' en dat zal ik ook blijven doen. Ik update lang niet zo vaak als toen ik hier net kwam (49 updates in 2009 om precies te zijn, waarvan het grootste gedeelte in en rond de zomervakantie), maar ik blijf schrijven en ik blijf lezen, ik ga niet weg.

Hoewel het misschien lijkt alsof dit me is komen aanwaaien, ik er geen moeite voor hoef te doen of dat het na zoveel tijd 'ook wel eens een keer mag', is het niet makkelijk. Vorige week stond ik nog met mijn neus boven de koektrommel 'even te ruiken'. Het verschil tussen nu en een jaar geleden is dat ik me nu duidelijk voor de geest kan halen waarom een eetbui mij niet helpt, dat ik mezelf moed inspreek en de koektrommel terug leg, maar wel besluit mij later die dag - of morgen (want eten kan altijd, ook morgen en overmorgen en de dag na overmorgen mogen we eten; er zijn geen verpeste dagen meer, dagen waarop ik mij mag 'laten gaan', want ik mag me elke dag laten gaan - welliswaar met gezonde mate) dat koekje te gunnen, ook al was die eetdrang op dat moment puur om uit de werkelijkheid te vluchten, eten moet zijn functie verliezen. Eten doen we omdat het goed voor ons is, omdat het lekker is en omdat het gezond is.
Mijn lichaam blijft een moeilijk punt, maar ook hier zijn de nodige stappen gezet. Ik ben weer begonnen met hardlopen (om een conditie op te bouwen, niet om af te vallen)(ook nog eens op een slakkentempo dus al zou ik willen afvallen dan zou dit niet bepaald effectief zijn, haha) en een paar weken geleden heb ik eindelijk de stap gezet om eens met een vriendin mee naar pilates te gaan. Moeilijk? Ja, de confrontatie en het lichamelijk contact van mijzelf met mijn lichaam was niet fijn, maar wel nodig. Want ik leef nog, niemand heeft mij uitgelachen omdat ik - naar mijn mening - zo dik ben. Niemand heeft mij een vieze blik toegeworpen en niemand heeft waarschijnlijk ook maar iets over mij en mijn lichaam gedacht (hooguit over mijn felroze pilatesshirt, maar dat terzijde). Ik heb afgelopen maanden meer gewinkeld dan in het hele jaar. Ik voel me niet in alles even prettig, maar de oversized truien liggen in ieder geval aan de onderkant van mijn kledingstapel. De grote stapel broeken-in-maten-waar-je-je-voor-hoort-te-schamen (veel te klein, voor de eetgestoorden onder ons die er andere beelden bij kregen!) hangen nu in de tweedehandswinkel van het praktijkhuis in Zutphen. Mijn afvaltrofeeen zijn nu veilig opgeborgen.
Wat mij rest is een fijne dag. Het is lente en ik ga er wat moois van maken. Tot schrijfs!