Long time no see

Daar ben ik weer. Ik zal maar weer eens vertellen hoe het de afgelopen maand gegaan is. Hoe mijn behandeling begon en ook weer eindigde?! Met dat laatste zal ik maar beginnen. 3 Weken geleden ben ik voor het eerst in de poli-groep begonnen. De groep bestaat uit zo'n 12 (?) meisjes en 2 begeleiders. Op het eerste gezicht leek het wat opzet betreft erg op de zelfhulpgroep met als verschil dat je hier ook daadwerkelijk iets moet doen. Geen 'Oke ik zal het proberen' meer, maar 'ik ga het doen' en beter nog 'ik heb het gedaan, het is me gelukt'. Aan het begin van de groep wordt iedereen gewogen (ja, midden op de dag, ja met kleren aan en eten (als het goed is) in je buik, bah) en vervolgens is het de bedoeling dat je je gewicht waar iedereen bij is 'in de groep gooit'. Ik voelde me vanaf het begin al de dikste. Ik weet niet of het ook echt zo is, maar het gevoel is wel erg sterk. Er wordt hier gewerkt met doelenlijsten die je zelf opstelt en concreet maakt. Die doelen gaan aanvankelijk over het eten, maar naarmate je verder komt en staat uiteraard over andere dingen. Verder is er ook ruimte om 'gewoon' over je leven te praten als je iets kwijt wilt, iets hebt meegemaakt of wat dan ook. Tijdens de pauze neemt iedereen een tussendoortje en dat is wel grappig om te zien aangezien we bij de zelfhulpgroep ook die mogelijkheid hadden (er staan namelijk allemaal dozen met koekjes) maar no-way dat iemand daar iets uit ging pakken. Hier is het dus blijkbaar erg normaal en ondanks het feit dat ik het - als dikste zijnde - wel moeilijk vind om te eten heb ik ook meegedaan. Ik heb in de 2 weken poli-groep die ik heb meegemaakt al mijn ontbijt en lunch compleet gemaakt. Nu eet ik dus alle boterhammen belegd en besmeerd met boter en een glas melk. Ja echt, na ik-weet-niet-hoe-lang geen calorieen gedronken te hebben drink ik nu al 2 weken melk en sinds een week zelfs 2 glazen per dag. Maar waarom die behandeling dan nu al gestopt is? Ik weet eigenlijk niet eens zeker of dat wel zo is, maar het past niet meer in mijn rooster. Alle dagen ben ik bezet en het zijn geen vakken die ik zomaar kan missen. Net heb ik met de Ursula gebeld en van daaruit kunnen ze me ook niet echt een alternatief aanbieden. Wat ik nu ga doen is kijken of er als nog iets geregeld kan worden met mijn rooster en anders stop ik in deze groep en ga ik weer op de wachtlijst, eventueel voor een andere dag (niet dat ik dan kan; zucht). Dus dat was een zeer korte periode van behandeling. Wel typisch en erg representatief voor mij. Alles wat ik tot nu toe gedaan heb was kort. Ik weet niet wat ik hier nu van moet vinden, nu sta ik weer alleen. Het gaat goed hoor, het gaat Echt goed. Ik ben nu al bijna een maand eetbuivrij (vandaag is dag 27 om precies te zijn) en ik eet bijna een standaardlijst; vanaf deze week begin ik met de laatste stap, namelijk het ochtendtussendoortje. Deze week begin ik met fruit 's ochtends en vanaf volgende week moet ik daarvoor in de plaats (ik eet namelijk buiten dat stuk fruit al 2 stuks) iets van koek gaan eten. Hoe ik het nu aanpak is heel erg niet-mijn-stijl. Ik ben gewend om 10 stappen in 1 week te zetten en mezelf voorbij te lopen en nu heb ik het idee dat ik 10 stappen in 10 weken zet. Ik vind het lastig om de grens tussen 'in mijn eetstoornis blijven hangen' en 'mezelf voorbijlopen' te trekken. In beide ben ik namelijk erg goed. Waar ik nu sta is iets geheel nieuws, tot dit punt ben ik nog nooit gekomen, maar hoe snel moet het nu verder? Ik ben ontzettend bang mezelf voorbij te lopen en daardoor dus eetbuien te krijgen, maar als ik te lang blijf hangen gebeurt dat misschien ook. In ieder geval, ik blijf stappen zetten en zorg er in ieder geval voor dat ik niet stil blijf staan. Voor deze week heb ik een lunchafspraak gemaakt met 2 vriendinnen. Dit soort dingen 'organiseerde' ik eerder ook altijd, maar zelf deed ik dan nooit mee (of uiterst eetgestoord). Nu ga ik wel meedoen, maar ik zit in mijn hoofd al weer 100 afspraken met andere mensen te bedenken 'want dat kan nu ook weer' en dat is een valkuil. Dus ik schrijf het op en neem het mee en blijf mijn grenzen aanhouden.
Pfft, wat een lange update is dit geworden. Het gaat ook vrijwel nergens over en ik val nogal in herhaling merk ik dus tijd om me weer op mijn studie te richten denk ik.

Overigens merk ik dat ik nu naast eten geconfronteerd wordt met 'de rest'. Een eenzaamheid die erg diep zit bij mij en waarvan ik me afvraag waar hij vandaan komt. Een continue somberheid (die nu minder lijkt te zijn, want ik voel me g-o-e-d, maar vorige week kon ik alleen maar huilen en voelde ik me waardeloos dus ik weet niet hoe representatief deze periode is). Faalangst (iets waar ik nooit 1. bij heb stil gestaan en 2. van had gedacht dat ik zoiets had).

En nu ik dat schrijf voelt het zo ver weg, want zo voel ik me niet nu. Afgelopen weekend heb ik hier in Delft overleefd terwijl het weekend daarvoor elke dag/uur/minuut als 1 teveel voelde en ik alleen maar pijn voelde. Ik heb zin om te leven. Ik heb zin om te dansen en naar feestjes te gaan, koffie en wijn te drinken, uiteten-gaan-en-me-niet-schuldig-voelen, bewegen omdat ik dat leuk vind en niet omdat het moet, af te spreken met vrienden en weer de oude ik te zijn (of gewoon de nieuwe, maar dan wel een leuke nieuwe ik). Ik heb zin om weer boeken te lezen, talen te leren en weer te Leven. Ik wil geen eetgestoord leven meer. Als ik nu in de spiegel kijk ben ik nog steeds niet gelukkig met wie ik ben, maar het is beter. Als ik kijk naar een studiegenoot met anorexia voel ik nog steeds een beetje jaloezie, maar de drang en wil om ook zo te worden lijken meer naar de achtergrond te gaan. Ik ben ergens zo blij dat ik weer mag eten, dat ik dit gewoon ook kan eten. Mijn honger/verzadigingsgevoel lijkt weer te gaan werken. Ik heb niet meteen honger nadat ik ontbeten of gelunchd hebt. Zelfs mijn dwangmatige tijden durf ik iets meer los te laten (al zit er vooral 's middags nog een groot werkpuntje). Kortom, ik wil nog meer groeien (liefst niet in letterlijke zin) en verder komen en ik hoop dat ik dit allemaal achter me durf te laten en mijn eetstoornis beetje bij beetje durf los te laten. Aan de andere kant besef ik me wel goed dat ik nog niet op het punt sta waar het echt is 'eetgestoord of niet', maar het komt wel meer in zicht denk ik. In ieder geval, genoeg voor nu.