Up

Volgens mij gaat alles altijd met ups en downs en zo gaat het dus ook bij mij. De eerste paar dagen nadat ik met mijn studie gestopt was voelde ik me euforisch en vrij en dacht ik 'oke, nu gaat het eindelijk goed, nu ga ik eindelijk doen wat ík wil', maar dat moment vloog snel voorbij. Daarvoor in de plaats kwam een hoop twijfel. Wil ik dit wel echt? Wat als het tegenvalt? Ik kan toch moeilijk nóg een studie verpesten? Daarnaast probeerde mijn moeder me te 'helpen' door zich openlijk zorgen te maken over mijn toekomst als ik daadwerkelijk zou studeren wat ik wilde, immers 'je krijgt zo toch geen baan?!'. Ik wéét dat ik voor mezelf moet kiezen, dat het nu aan mij is om een keuze te maken en er ook achter te staan, maar het gebrek aan vertrouwen hielp niet mee.
Hoewel ik mij vrij goed staande wist te houden hielp mijn lichaam niet bepaald mee. Ik wilde wel praten, uitspreken, delen, maar het lukte me niet. Het was alsof alles gewoon in mijn lichaam ging zitten. Ik heb me de laatste maanden nog nooit zo vaak zo slecht gevoeld. In plaats van me te focussen op mijn studiekeuze, mijn toekomst of het feit dat ik me nu toch echt los moet maken van wat mijn ouders (moeder) wel niet van me vinden richtte ik me maar weer op het eten. Eetbuidrang afgewisseld met de drang om dat eten maar weer te laten staan en lekker af te gaan vallen. Hardlopen, skeeleren, fietsen, traplopen; alles moest weer. Ondanks het feit dat dit natuurlijk hartstikke eetgestoord is en klinkt was ik me er wel ontzettend bewust van en heb ik zo goed en zo kwaad als het kon gegeten wat ik moest eten. Sinds een paar maanden (of weken, ik weet het eigenlijk niet precies) zit ik weer in een poligroep bij de Ursula. Eerst had ik er simpel gezegd geen vertrouwen in. De groep zou ook na een maand komen te vervallen, wat zou betekenen dat ik het wéér alleen moest doen. Nu is er een soort van tussenweg gevonden en krijg ik 1 uur per week (wat naar mijn mening érg weinig is) therapie in een klein groepje, maar wel op dezelfde dag. Twee weken geleden heb ik dan eindelijk 'toegegeven', ben ik wél eerlijk geweest, uitgelegd waarom ik doe wat ik doe en hoe ontzettend benauwd ik me voel met 'de Toekomst' in het vooruitzicht. Maar het werd me toen ook meer dan duidelijk dat rommelen met eten me geen steek verder gaat helpen. Ja, ik kan nu gaan afvallen en aan het eind van de zomer zorgen dat ik zo dun ben dat ik niet eens kan studeren, maar is dat een oplossing? Nee, dat noemen we vluchten. Wat ik wel kan doen is blijven praten en eerlijk zijn. Ergens was het wel een fijn idee dat mijn lichaam al het werk deed (immers was ik 'ziek' zonder lichamelijke oorzaak en ging het dus niet goed met me; daar hoefde ik zelf weinig aan toe te voegen), maar uiteindelijk moet ik het toch zelf doen. Na een best lange 'down'-periode heb ik het gevoel nu weer in een up te zitten. Ik heb het eten weer helemaal opgepakt en ik ga de ene uitdaging na de andere aan. In de praktijk gaat het iets minder soepel dan het er staat, maar als ik kijk naar de stappen die ik de afgelopen weken gezet heb voel ik me toch best trots. Ik heb nu ook oprecht zin om af te spreken met vrienden en doe dit ook. Colleges bieden een fijne afleiding. Het is net alsof ik ergens nog wel bouwkunde studeer en daardoor vind ik het wel moeilijk om me op de Toekomst te focussen. Vrijdag begin ik met een studieherkeuzeworkshop en ik hoop heel erg dat dat me verder gaat helpen. Behalve het feit dat ik gewoon totaal apatisch ben over wat ik wil of niet wil heb ik de laatste tijd ook verzonnen dat ik gewoon helemaal niets kan en te dom ben voor een studie. Dus, nouja, om dit lange verhaal maar weer kort af te sluiten; wat ik zoek en nodig heb is vertrouwen in mezelf en dan komt alles wel goed? Hoop ik?