Gisteren sprak ik mijn mentor voor het eerst sinds tijden weer eens onder 4 ogen.
Hij zei dat ik er goed uitzag en dat het vast beter met me ging.
Ik antwoordde met 'jawel', maar dat vond hij niet goed genoeg. 'Jawel of ja?'
Ik had helemaal geen behoefte aan gezeur dus ik zei ja.
Dat ik al zover gekomen was en dat alles zonder hulp, dat ik daar wel trots op mocht zijn.
'Ben je trots?'
Hoe kan ik nou trots zijn? Ik walg van mezelf, hoe ik er nu uitzie, de manier waarop ik zo geworden ben. Ik heb dan misschien een gezond gewicht en zie er niet meer uit als een wandelend lijk, maar ik heb er een nieuw probleem bij: eetbuien, laxeren en compenseren.
'Als je maar weet dat ik in ieder geval heel trots op je ben'
Ik voel me schuldig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten