Het werkelijk dikke meisje hijgt een beetje en transpireert hevig. De thermoskleding die in Noorwegen zo handig was, bleek hier wat overbodig.
Zo schattig als ze er op afstand uitzag, met haar ingevlochten haren en miniscule handjes, zo naar was ze toen ze plots haar broertje voor mijn fiets duwde.
Ik heb mijn hart aan de nacht verpand of mijn ziel aan de duivel verkocht.
Fantoomlijf.
Glinsterogen die verwachtingsvol mijn kant op kijken. Ja?
En dan de ode aan de zorgeloosheid. Alsof het mogelijk is om het spel te verlaten. Gediskwalificeerd. Game over.
Zebrapaden, maar wantrouwen overheerst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten