'Zij die schrijven, spreken niet.'
En dus is het stil.
Ik weeg woorden af en kijk hem haast smekend aan, maar zijn blik zegt: 'Shht.'
De vrouw die me Zadie Smiths White Theeth aanraadt en erbij vertelt dat ze het op vakantie in estafette las. Het boek bestaat nu uit vier delen - voor ieder een deel, zodat ze allemaal tegelijk kunnen lezen. Als het boek nergens meer te koop is, mag ik het boek van haar lenen. Met de elastieken erbij.
En alle stoere jongens die het geduld niet op kunnen brengen te wachten tot de vrachtwagen verder rijdt en en masse van de stoep afglijden. Een schuldbewuste grijns verraadt dat ze eigenlijk nog steeds heel jong zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten