De dagen

Een vakantie anders dan andere.
Ik sta op - altijd suf en verward - en probeer de schade te beperken door mijn hoofd onder de kraan te houden en sterke koffie te drinken. Ik druk mijn laptop aan, lees mijn e-mails en begin gedachteloos te surfen.
Veel tijd te verdoen heb ik echter niet, want mijn agenda is gevuld en er moeten zowaar dingen gedaan worden.
Dus stap ik op mijn fiets en probeer ik al fietsende de google maps-routes te memoriseren om mezelf vervolgens - als blijkt dat ik al in een vrij vroeg stadium van de beoogde route afwijk - rustig te manen. Het feit dat ik uiteindelijk altijd op de juiste bestemming aankom, zal te danken zijn aan de bijna twee jaar die ik ondertussen in deze stad woon.
Op de stoep van een opengebroken straat drink ik koffie verkeerd en praat ik over de literaire wereld alsof ik daar ook maar een beetje verstand van heb. Ik knik en noteer, zij het minder dan me lief is, waardoor de helft van de gouden tips die ik toegestopt krijg me na afloop van het gesprek al ontgaan zijn.
Ik schud de handen van kleine jongens die rondjes fietsen om hun koptische kerk, struin langs impressionistische kunst in de Hermitage en bekijk films die me wel of niet interesseren - gewoon omdat het kan.
De dagen gaan en ik ga mee.