Helaas niet mijn gevoel, maar de spanning in mijn lichaam. En ik vind het heel moeilijk om er niet aan toe te geven. Niet onder een deken te gaan liggen wachten tot het weggaat. Niet meer naar college gaan. Niet meer in de trein. Het voelt alsof ik weer in de beginfase zit. De mental coach in me zit weer te schreeuwen 'voel je NIET gespannen, adem door je BUIK, laat de spanning er ZIJN, je gaat NIET overgeven, je MOET naar college, ONTSPAN'. Tevergeefs.
En dan is er nog een stukje gezond verstand dat tegen de mental coach zegt dat hij mij vooral niet moet opjutten, dat dat toch niet helpt.
Toen ik vanmiddag, nadat ik het tweede deel van mijn college ontvlucht was (bahbahbah, strijd in mijn hoofd want dit wilde ik écht niet, maar ook strijd in mijn lijf - het laatste overwon), dacht ik na. Mijn ratio zit in mijn hoofd en mijn gevoel zit in mijn lichaam. Dat klopt niet.
Waar ik heen wil weet ik niet (althans, met dit stuk tekst, ik wil namelijk van die verdomde ROTspanning af), maar om te laten zien dat ik al verder ben dan de beginfase schrijf ik van me af - dat hoort te helpen.
In de supermarkt knielde ik voor een schap met kruidenthee, pakte hoopvol een pakje met de naam 'ontspanningsthee' en legde het daarna zuchtend terug. De kern moet aangepakt worden, niet de symptomen.
Goed, ik red me wel. Na elke down komt een up en ik kom hier ook wel weer uit. Geen rampscenario's waarbij ik niet meer naar college ga en geen studieboek meer durf aan te raken. Geen visioenen van mijzelf over 10 jaar - alleen en ongelukkig. Het komt wel goed.
ik citeer: 'De kern moet aangepakt worden, niet de symptomen.'
BeantwoordenVerwijderenhoudt dat in je achterhoofd en blijf doorgaan. bij de pakken neer gaan zitten helpt niet want dan raak je in een vicieuze cirkel.
als je je dat blijft voor houden komt het inderdaad uiteindelijk goed. je hebt al zoveel overwonnen, als je dat kan, kan je dit ook.
dikke dikke kus