Dag 8

Dag 8 ja. En niet mijn achtste eetbuivrije dag, onee, mijn 8e dag MET eetbui. Gadverredamme ik word zo ziek en misselijk van mezelf. Ik kan het niet meer. Ik moest de hele week denken aan iets wat een vriend van mij van zijn professor gehoord had:
'you will try and you'll fail,
you will try again and you will fail again,
but you will only fail, if you don't try again.'
Zoiets in ieder geval, dus met dat in mijn hoofd begon ik elke dag aan een goed ontbijt. Nee, geen halve appels of halve schaaltjes magere yoghurt meer. Gewoon een normaal ontbijt.
Maar dat mocht wederom niet baten. Het is deze hele week vaak bij de lunch al mis gegaan. Ik had ook moeite met boterhammen meenemen naar school, heb dat ook vaak niet gedaan. Maar dan kreeg ik bij thuiskomst een eetbui. Toen heb ik maar wel weer brood klaargemaakt, maar ook nu weer een eetbui. Ik weet het echt niet meer.
0 compensatie deze week. 0 laxeerpillen en mijn lichaam doet het weer. Mijn lichaam is sterker dan ik. Ik kan het niet meer. Ik walg zo ontzettend van mezelf, ik snap niet waarom ik telkens weer zoveel moet eten. Mijn verstand gaat echt op 0 en ik blijf maar eten. Mijn lichaam zit niet eens meer vol. Ondanks dat ik net gigantisch veel heb gegeten kan er nog veel meer bij.
Ik vind dit beangstigend, want als mijn lichaam niet zegt dat ik moet stoppen en ikzelf ook niet, wie doet het dan?
Verder heb ik mij vorige week zaterdag aangemeld bij ZieZo. Via sabn had ik gezien dat dat de enige hulpinstantie hier 'in de buurt' is. Eng vond ik het wel, want nouja, ik weet niet wat ik ervan moet denken, maar ik heb het toch maar gedaan. Aanvankelijk heb ik mij opgegeven voor de nazorggroep, omdat dat de groep is die ze hier geven in mijn woonplaats. Maar ik denk om eerlijk te zijn niet dat ik daarin geplaatst word. Aanstaande maandag heb ik een intakegesprek in Zutphen! Ik ben echt ontzettend benieuwd en ik hoop zo dat ze me kunnen helpen. Ik wil echt zo graag van de eetbuien af.
Ik schaam me voor hoe ik eruitzie, ik voel me dik en vies en vadsig en ik verstop mezelf in grote truien en wijdvallende tuniekjes. Ik wil weer leuke hemdjes en jurkjes en rokjes aan. Lekker zomers en het niet zo snikheet hebben zoals ik het nu heb, omdat ik niks anders aan durf. Omdat ik gewoon mijn eigen spiegelbeeld niet aan kan. Gadver, ik snap niet hoe ik het zover heb kunnen laten komen. Het enige dat ik mezelf steeds voorhoud is dat het allemaal mijn eigen schuld is. Als ik niet was begonnen met afvallen, was ik nu bijna 8 kilo lichter geweest. Gewoon slank. Gewoon gelukkig.