iel

2 Dagen eetbuivrij en bam, weer met beide benen op de grond; een eetbui. Gadverredamme, waarom hou ik het niet vol? Daar kan ik eigenlijk best antwoord op geven. Op eetbuivrije dagen neig ik naar te weinig eten, even proeven van het anorectische bestaan, maar (helaas?) dat is nooit van lange duur. Het voelt goed en veilig om weinig te eten, maar tegelijk geef ik dan over aan mijn eetbuidrang.

Het goede nieuws is dat ik gisteren een intakegesprek had bij ZieZo. De vrouw (nouja, ze was nog maar 24) met wie ik een gesprek had eerst was heel aardig en haar verhaal over zichzelf kwam behoorlijk overeen met het mijne. We hebben besloten dat ik waarschijnlijk in de zelfhulpgroep in Zutphen geplaatst ga worden en nouja dan kijk ik wel hoe dat gaat. Of ik nog vragen had?
Ja, 1. zijn alle meisjes dunner dan ik? en 2. moet je daar eten? Hoezo eetgestoord. Daarna ging ik kopjes thee drinken met de meisjes daar en wow ik schrok wel even. Ik heb mezelf nooit echt extreem mager gezien, dat zie ik nu pas als ik foto's terugzie, verder ken ik een paar meisjes in het echte leven met anorexia, maar die verbergen het goed. Nu voelde ik me gisteren even helemaal niet op mijn gemak, met 2 meisjes naast me die misschien samen net zoveel wegen als ik. Gelukkig kon ik dat gevoel later wel wat meer loslaten, maar toch. De sfeer daar is heel fijn, niemand is streng iedereen praat of leest of tekent of rookt buiten sigaretjes, het is gewoon fijn. Het is dat het helemaal in Zutphen is en ik geen aansteller wil lijken t.o.v. mijn ouders, anders zou ik er vaker heengaan.

Vandaag heb ik blijkbaar veel te vertellen, want nog iets; gisterenavond heb ik heel lang gepraat met een goede vriendin van mij. In de hele tijd dat ik al met mijn eetprobleem zit heeft ze er nog nooit een woord over gezet. Als ik weinig at at zij ook weinig waardoor ik ook geen motivatie kreeg om meer te gaan eten. Nu kwam gisteren eindelijk de aap uit de mouw; jaloezie. Ik werd dunner en dunner en zij niet. Ze raakte gefrustreerd en begon haar eten uit te kotsen. Ondanks dat ik mijn vermoedens had, was dit toch behoorlijk shokerend voor me. Ze wilde niet meer eten dan ik, omdat ze dacht dat ze teveel zou eten dan, immers ik at toch minder? Ik schaam me dood, ik voel me zo schuldig. Al die tijd natuurlijk alleen aan mezelf gedacht, zelfs boos op haar geweest omdat ze nooit aandacht gegeven had aan mijn probleem, ja MIJN probleem, van mij, van niemand anders, hoe kon zij nou ook een probleem hebben?! En dan vertelt ze dit dus. Ze was jaloers dat het mij wel lukte en haar niet, haar eten moest eruit. Op mijn beurt ben ik weer jaloers op haar, dat zij haar eten eruit kan krijgen zeg, wat knap! Waarom kan ik dat niet? Waarom ben ik zo slap? Zij heeft ook een tijdje laxeerpillen gebruikt, maar kwam er toch achter dat kotsen 'fijner' was. Ik vind het zo naar, iedereen die aandacht geeft aan mij terwijl ik me in feite gewoon aanstel en niemand die iets weet van haar! En als iemand er wat over denkt wordt het door een ander weggevaagd. Schuldschuldschuld en jaloezie; dat is wat er op dit moment overheerst.

Excusez-moi voor mijn ontzettend eetgestoorde bericht, maar zo voel ik me nu en ik zal er niet om liegen!