De muis die mythische proporties aannam

Vragen beantwoordt ze niet, haar hoofd draait ze weg. Ogen die ten hemel geslagen worden, een lach die het ongemak verbloemt. Ze eet niet, ze slaapt niet, ze gaat zelfs niet naar het toilet. Een soort koningin, maar dan zonder paleis. Het volk wacht tot ze hen toespreken zal, al blijft het angstvallig stil. De wereld is symbolisch en alles staat voor alles – wacht maar tot het genie naar buiten treedt. In de kelder knabbelt ze ondertussen aan haar kaas en staart ze naar de stapels films die ze niet keek, de boeken die ze niet las en de verhalen die ze niet schreef. De gouden voetsporen blijven een mysterie.