Over de mist ingaan

Ik hoor nu eigenlijk in Amsterdam te zitten, maar ik zit nog bij mijn ouders thuis. Eigenlijk hoor ik nu een tentamen te leren, maar een vaag gevoel zegt me dat ik het al heb opgegeven. En natuurlijk zit ik morgen dat tentamen te maken - ook al voelt het alsof ik bij voorbaat al gefaald heb.
Afgelopen week is gegaan zoals al mijn vakanties gaan; aan het einde heb ik het gevoel dat ik eigenlijk geen vakantie heb gehad. Een rare, misschien zelfs ondankbare, kronkel, omdat ik wel degelijk leuke dingen gedaan heb, films heb gekeken, gewandeld, met vrienden afgesproken. En toch, voel ik me verre van uitgerust, doet mijn nek pijn van de spanning en langzamerhand sluipt het d-woord weer in me.
Waar ik een tijdje geleden alles wilde, wil ik nu even niets meer. Ik ben boos en ik reageer het op iedereen af, maar het meeste op mezelf. En ik ben verdrietig en ik word gek hier. Het voelt serieus of ik elke seconde die ik hier ben krankzinniger word. Maar toch lukt het me niet weg te gaan.
Ik voel me klein en tegelijkertijd ontzettend groot in omvang. Ik vind het niet erg om klein te zijn, maar dan wel klein ten opzichte van de grote wereld, alle dingen die ik nog moet zien, moet bezoeken, moet voelen en vinden. Niet klein ten opzichte van mijn ouders.

Genoeg negatiefs. Het trekt wel weer bij, ik moet gewoon de trein in, een adempauze nemen en dan weer door.