Ik verhuis toch niet. Ik ben er weer. Koppig kan ik zijn, en ooit, in de verre toekomst een nieuw blog beginnen, maar ik heb er al een en niet alles hoeft nieuw en flitsend te zijn(met uitzondering van mijn lay-out, al moet ik toegeven dat dit een standaarddesign is en ik nog niet eens weet hoe ik de kleuren moet veranderen - dat is dan misschien wel iets voor in de toekomst).
Maar ik ben hier niet voor niets, ik wil weer schrijven. Ik heb het nodig nu. En nee, er hoeven geen alarmbellen te rinkelen. Het is juist om te voorkomen dat het niet goed gaat.
Vandaag had ik tijdens therapie (nog steeds groepstherapie bij de U) mijn evaluatie. Daarbij kwam dat ik sinds ik begonnen ben met mijn nieuwe studie steeds meer geconfronteerd word met, nouja, mezelf. Eten heeft alleen nog maar een bijrol. Ik probeer naar behoefte te eten en dat lukt me best aardig. Mijn lichaam accepteer ik en daarmee had ik al mijn doelen gehaald (het waren er inderdaad niet veel, maar op dat moment wel heel belangrijk voor me denk ik). Maar daar is dan ook alles mee gezegd. De tijd die ik eerst besteedde aan eten besteed ik nu namelijk aan 'niets'. Hoewel, ik besteed het aan gedachteloos laptoppen en daarmee een hoop andere dingen vermijden. Van mijn studie raak ik in paniek en stel ik daarom maar uit, maar natuurlijk is dat geen oplossing. Op zich is sog-gen heel normaal, maar het levert mij niets op. Ik besteed mijn tijd niet aan leuke dingen doen met vrienden, naar feestjes gaan, muziek spelen, boeken lezen of wat dan ook. Ik besteed het aan denken aan die leuke dingen en daar vooral heel bang voor zijn.
Nou goed, dat in het kort. Het ging bij mij weer eens gepaard met een hoop gesnik en gesnotter, maar daar kan ik op zich mee leven.
Mijn therapeuten stelden voor medicatie te gaan gebruiken, maar 'daar-wil-ik-niets-over-weten-einde-discussie-kunnen-we-het-nu-over-iets-anders-hebben-alsjeblieft?!' Ik wil niet dingen aangaan omdat er een stofje in mijn lichaam zit dat het makkelijker maakt. Ik wil het zelf doen. En misschien is het koppig, maar mag ik?! Ik ben toch niet ongelukkig geboren? Ik heb genoeg tijden gekend dat ik vrolijk en enthousiast was. Dat wil ik terug en daar heb ik geen medicatie voor nodig.
Verder ging het over mijn toekomst in de groep en mijn toekomst buiten de groep. Ik schijn een waardevolle aanwinst te zijn, maar doe mezelf tekort. Daarom stelde mijn therapeute voor misschien (groeps)psychotherapie te volgen en daarnaast misschien iets van haptonomie of dramatherapie. Meer in contact komen met mijn gevoel.
Ik sta er voor open en ik ben eigenlijk heel erg verbaasd dat ik dit advies kreeg. Het voelt - klinkt heel stom - als eindelijk een vorm van gezien worden? Ik heb behoorlijk vaak het idee gehad dat ik voor spek-en-bonen meedeed. Met mijn eten ging het wel goed en voor de rest moest ik maar bij iemand anders aankloppen; zo'n idee.
Nou goed, tot zover mijn update.
Ik ben blij dat je toch niet verhuisd, hier staat een hele geschiedenis van je geschreven! Ik ben blij dat het goed gaat met je, en ik hoop natuurlijk dat dat zo blijft. Ben je van plan dramatherapie of haptonomie te gaan doen dan? Misschien is het inderdaad wel een goed idee, als je bang bent dat je niet genoeg met je gevoelens 'overweg' kan, om het maar zo te zeggen.
BeantwoordenVerwijderenIk mail je verder, maar dat wilde ik even hier achterlaten :) x